All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 621 - Chapter 630

At kahit pabalang ang kaniyang pakikitungo, binigyan pa rin niya ako ng atensyong matagal ko nang hinihintay.Kaya ginawa ko ang naging nakasanayan ko na.Sa tuwing makikita ko siya, aasarin ko siya.Sasabihin kong may crush siya sa akin.Sasabihin kong nagagandahan siya sa akin.Sasabihin kong kaya lamang niya ako iniiwasan ay dahil natatakot siyang mahulog nang tuluyan sa kagandahan ko.At sa bawat pagkakataon, ganoon pa rin ang naging reaksyon niya: isang malalim na buntong-hininga, isang masamang tingin, at isang maikling sagot na para bang gusto na niya akong itulak palabas ng kaniyang mundo.Pero para sa akin noon, mas mabuti na ang ganoon kaysa sa hindi niya ako pansinin o tratuhin bilang hangin.Hindi ko pa kasi alam noon na may mga taong kahit anong gawin mo ay hindi mo mapipilit na lumapit o maging komportable sa iyo.Hindi ko pa alam na ang simpleng atensyon ay hindi katumbas ng tapat na pagpapahalaga.At lalong hindi ko pa alam na kung minsan, ang paulit-ulit na pang-aasar

Kaya ngumiti ako nang mas malawak. "Masarap ako—"Napahinto ako nang maunawaan ang lantarang kapaksang lumabas sa bibig ko.'Diyos ko. Diyos ko talaga! Ano ba ang problema ng dila at bibig ko ngayong umaga?!'Mabilis kong itinuro ang umiusok na tasa sa kaniyang mesa. "Ang kape! I mean... masarap ang kape!"Ilang segundo akong napatitig sa kaniya, nanginginig ang mga daliri at naghihintay kung tatawa ba siya nang pormal o titingin sa akin nang sobrang masama.Pero hindi niya ginawa ang alinman sa mga inaasahan ko.Hindi siya natawa. Hindi rin siya agad nagsalita o nagtaas ng boses. Sa halip, nakatitig lamang siya sa akin gamit ang kaniyang malalalim at seryosong mga mata—na para bang sinusubukan niyang unawain kung sinasadya ko ba ang panunukso o talagang nadulas lamang ako.Kaya dahil hinding-hindi ko kayang hayaang ako lamang ang mapahiya sa aming dalawa, pinalitaw ko ang aking kumpyansa."Well, you should try it, Mr. Robles. Baka magustuhan mo.""Micah," mahinahon niyang tawag."Ano

Ang mga empleyadong tinutukoy niya ay ang mismong mga taong ilang araw ko nang nakikitang nagtatrabaho nang may buong katapatan at husay. Ang ilan sa kanila ay dekada nang nagsisilbi sa kumpanya. Sila ang nakatukod sa operasyon, sila ang nag-aayos ng mga komplikadong dokumentong hindi kayang tapusin ng tulad niyang tamad, sila ang tahimik na sumasalo sa mga kapalpakan ng mga baguhan, at sila rin ang bukal sa loob na nananatili sa opisina kahit gabi na para lang may maipresentang maganda ang kumpanya.Hindi ko sinasabing perpekto silang lahat.May ilan ding masyadong istrikto at mabilis uminit ang ulo. May mga pagkakataong masakit magsalita ang mga lumang empleyado, at hindi nila palaging pinipili ang pinakamalumanay na paraan para magturo. Pero magkaibang-magkaiba ang pagiging istrikto sa lantarang pang-aapi. At magkaiba rin ang disiplina ng pagtuturo sa sadyang pagpapahirap.Hindi ko mapigilang ikonekta ito sa mga totoong kuwentong narinig ko sa ibaba—ang mga opisyal na dokumentong i

Huminto ako sa paglalakad at mabagal na dinala ang aking tingin sa kaniya."Ano?"Nakita kong ibinaba niya ang kaniyang cellphone at dahan-dahang tumayo mula sa kaniyang swivel chair.Nagsisimula na siyang makabawi sa paunang gulat. Unt-unting bumabalik ang paimbabaw na kumpyansa sa kaniyang mukha, at ang pamumutla ng kaniyang balat ay pinalitan ng isang nakaiirita at pilit na ngiting may halong panghahamon."May narinig ka ba?"Masyadong direkta ang tanong niya—sobrang halata ang matinding takot at kaba na pilit niyang itinatakpan sa likod ng maayos niyang tindig.Ngumiti ako nang bahagya, isang malamig at pormal na ngiti."Bakit? May dapat ba akong marinig?"Saglit siyang natigilan, tila binabasa kung naglalaro lang ba ako. Pagkatapos ay nagpakawala siya ng isang pilit na tawa."Wala. Nagtatanong lang ako.""Kung wala naman pala, bakit tila labis ka atang kinakabahan?"Awtomatikong nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi. "Hindi ako kinakabahan.""Okay."Nagkrus ako ng mga braso sa ta

“Kung ganoon ang tingin mo, hindi ko na problema iyon,” malamig kong tugon.Napasinghap siya, gulat sa kawalan ko ng reaksyon.Sa totoo lang, medyo nakakatawa ang buong sitwasyon kung iisipin. Kanina lamang ay buong-giting niyang ipinagmamalaki na kaya niyang paikutin si Amiel sa pamamagitan lamang ng isang iyak. Ngayon, hindi niya alam kung paano ako haharapin dahil ang mga banta at panggigipit niya ay parang bula na bumagsak sa pader ng aking kawalang-pakialam.Hindi ko kailangang sumigaw para patunayang may kapangyarihan ako.Hindi ko kailangang manakit o gumawa ng iskandalo.At lalong hindi ko kailangang magsumbong agad kay Amiel sa loob ng ilang segundo para lang masiraan siya.Sa kasalukuyan, sapat nang malaman niyang may isang taong nakasilip sa likod ng kaniyang makapal at mapagkunwaring maskara. At hinding-hindi niya ako basta-basta mapatatakot.“Makinig kang mabuti sa akin,” sabi niya, pilit na pinatitigas at pinapatatag ang kaniyang boses. “Wala kang ideya kung ano ang kaya