Todos los capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 701 - Capítulo 710

Napaupo ako sa harap ng maliit na mesa sa kuwarto.Si Rendy ang unang taong kailangang managot sa isip ko.Siya ang nagtanggal sa akin sa posisyon bilang secretary ni Amiel. Siya ang naglagay sa akin sa isang trabahong hindi ko kayang gawin nang maayos, saka naghintay na magkamali ako. Siya ang nagbigay ng pagkakataon kay Micah na makapasok sa opisina ng anak niya at tuluyang mabunyag ang mga kasinungalingan ko.At nang lumabas ang katotohanan, hindi man lang siya nag-atubiling harapin ako.Para bang wala akong anumang halaga.Para bang isa lamang akong maruming bagay na kailangang alisin sa kanilang kumpanya.Napangisi ako.“Akala mo nanalo ka na, Rendy?”Ngunit lalo lamang tumalim ang tingin ko sa kawalan.“Hindi pa tayo tapos.”Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang bawat taong naging bahagi ng pagbagsak ko, ngunit alam kong hindi na ako maaaring kumilos nang padalos-dalos. Kailangan kong mag-isip nang mabuti. Kailangan kong tiyaking hindi na ako muling mahuhuli sa sarili kong m

Nanghina ang mga tuhod ko.Maging ang mga bag?Maging ang mga bagay na ilang taon kong iningatan at ipinagmalaki?“Pero regalo niya ang mga iyan,” giit ko. “Hindi ko naman puwedeng hingin ang resibo sa tuwing may ibibigay siya sa akin!”“Naiintindihan ko po, ma'am. Pero kailangan naming sundin ang proseso. Kung may dokumento kayong nagpapatunay na ipinasa niya sa inyo ang pagmamay-ari, maaari namin itong suriin.”“Wala nga!”Natahimik ang babae.Napansin kong may ilang customer na napatingin sa amin. Agad kong ibinaba ang boses ko, ngunit hindi ko na maitago ang pagkataranta.“Kung hindi ninyo bibilhin, ibabalik ninyo na lang.”“Sa ngayon po, hindi namin maaaring tanggapin ang mga ito bilang paninda. Kung may duda tungkol sa pagmamay-ari, mas mabuting makipag-ugnayan muna kayo sa taong nakapangalan sa mga record.”“Gusto ninyong tawagan ko si Amiel?”Hindi siya sumagot kaagad.“Ma'am, iyon po ang isa sa mga maaaring makatulong upang malinawan ang sitwasyon.”Napatawa ako nang walang s

Lumapit ako sa pintuan at sumilip sa loob. Nakita ko ang bakanteng sala, ang puwestong dati kong kinauupuan habang naghihintay kay Amiel, ang bahagi kung saan nakatayo ang malaking telebisyon, at ang sulok kung saan ko inilalagay ang mga mamahaling bag na ipinagmamalaki ko sa mga kaibigan ko.Wala na ang lahat.“Hindi maaari,” ulit ko, mas malakas na ngayon. “Dito ako nakatira! Ako ang gumagamit ng unit na ito!”“Ma'am, ang paggamit ng unit ay hindi awtomatikong nangangahulugang sa inyo ito nakapangalan,” sagot ng lalaking may clipboard. “May dokumento kaming natanggap para sa paglipat ng pagmamay-ari. Kung may reklamo kayo, sa opisina po kayo makipag-ugnayan. Huwag ninyo kaming pigilan; trabaho lang ang ginagawa namin.”Gusto kong sigawan siya. Gusto kong sabihin na wala siyang alam sa buhay ko, na hindi niya alam kung ano ang pinagdaanan ko para makarating sa kinalalagyan ko.Pero paano ko sasabihin iyon? Paano ko ipagmamalaki ang isang bagay na hindi ko naman pala tunay na pag-aari

Hatak-hatak ng malamig at maalikabok na hanging gabi ang bawat marahas kong yabak sa baku-bakong gilid ng madilim na lansangan. Wala na akong pakialam kung saan man ako dinadala ng aking mga nanginginig na paa. Ang tanging mahalaga sa akin sa sandaling ito ay ang makalayo nang tuluyan sa gusaling iyon—sa mundong walang-awang dumurog sa lahat ng aking inakalang pag-aari, sa pamilyang Robles na nagtaboy sa akin, at sa mga taong nagpalayas sa akin nang walang kasalanan kundi ang pagiging ambisyosa.Sa bawat hakbang, tila paulit-ulit na nag-aumapaw sa aking utak ang mga matatalim at mapanghusgang salitang binitiwan ni Amiel, pati na ang malamig at walang-awang ekspresyon sa mukha ng mga security guard na nagtaboy sa akin palabas ng kumpanya. Ako si Audrey. Ang babaeng minsang pinag-agawan ng mga mapanuring tingin, ang reyna ng mga boardroom at korporasyon sa sarili kong malawak na imahinasyon, ngunit ngayon ay naglalakad sa madilim na kalsada na parang isang stray dog—isang asong gala, ma

At hindi iyon simpleng pagkakaupo lamang.Nakahilig si Micah sa lalaki, habang nakapatong ang isang kamay nito sa sandalan sa likuran niya. Magkalapit na magkalapit ang kanilang mga mukha. Nakangiti si Micah habang may ibinubulong ang lalaki sa kanya.May kung anong kakaiba at pamilyar sa paraan ng kanilang pagtingin sa isa't isa.Hindi iyon ang simpleng tinging ibinibigay ng isang taong nakikipag-usap lamang sa isang katrabaho.Parang may sarili silang mundong ginawa.Parang hindi man lang nila napansing may pumasok.At ang pinakamasakit sa lahat—nang makita ako ni Micah, hindi man lamang siya nagulat.Umayos lamang siya nang upo. Inalis niya ang pagkakahilig sa lalaki at maingat na inayos ang laylayan ng kanyang damit bago ako tuluyang binalingan ng tingin.“Amiel,” mahinahon niyang bati.Wala akong naisagot. Nanatili akong nakatayo sa may pintuan.Napatingin ako sa lalaki. Matangkad ito, maayos at pormal na manamit, at mukhang nasa parehong edad namin. May sapat na kumpiyansa sa ka