Todos os capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 711 - Capítulo 720

“Matagal na akong tumigil sa paghihintay na sabihin mo iyan.”“Pero ngayon, nagsisikap akong magbago.”“Alam ko.”“Kung alam mo, bakit hindi mo ako bigyan kahit isang pagkakataon lang?”Huminga siya nang malalim, mabigat at punong-puno ng kapaguran. “Dahil hindi lahat ng taong nagbabago ay kailangang balikan ng taong sinaktan nila nang husto.”Parang biglang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. “Hindi ba puwedeng magsimula ulit tayo?”“Hindi na ako interesado.”“Pero mahal kita.”Hindi ko na napigilan ang sarili ko; lumabas ang mga salitang iyon nang walang pag-aalinlangan. Marahil dahil iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong maaari ko na siyang tuluyang mawala sa aking buhay.At hindi ko iyon kailanman matatanggap.Napatitig si Micah sa akin. Sa loob ng ilang segundong namayani ang katahimikan, hindi man lang siya kumurap. Pagkatapos, bahagya siyang ngumiti—isang ngiting walang kasamang saya.“Dati, mahal din kita.”Naramdaman kong lalong bumilis ang kabog ng aking dibdib. “Micah—

Akala ko, iyon na ang huling pagkakataong makikita ko si Micah.Pagkatapos ng matagal naming pag-uusap sa loob ng kanyang opisina, pinili kong umuwi nang hindi na lumilingon pa pabalik. Masakit man tanggapin ang bawat salitang binitiwan niya, kailangan kong igalang ang kanyang desisyon. Hindi ko na siya guguluhin. Hindi ko na kailanman ipipilit ang aking sarili sa buhay na matagal na niyang piniling ipagpatuloy nang wala ako.Ngunit hindi ko inaasahang ilang minuto lamang ang lilipas bago muling magbago ang lahat.Paglabas ko ng exit na gusali ng Lorenzo Corporation, napansin kong may ilang empleyadong nagkakagulo sa may malaking entrance. May mga security guard na tila may hinaharang, at may mga taong nagkukumpulan sa di-kalayuan, may pag-aalala sa bawat mukha.Noong una, hindi ko iyon pinansin.Hanggang sa marinig ko ang isang pamilyar at matinis na sigaw.“Lumayo kayo sa akin! Huwag kayong lalapit!”Napahinto ako. Kilala ko ang boses na iyon.At nang lingunin ko ang pinanggalingan

Marahas kong ibinuka ang aking mga mata, habang ang aking dibdib ay mabilis at malalim na humihinga na para bang kagagaling ko lamang sa isang malalim na pagkalunod. Ang huli kong naaalala ay ang malamig na semento ng Lorenzo Corporation, ang dugong umagos mula sa aking tagiliran, at ang huling sigaw ni Micah habang tuluyan nang nagdidilim ang aking paningin.Ngunit ngayon... bakit walang kirot? Bakit walang sugat?Napakurap-kurap ako, pilit pinapalinaw ang aking pag-iisip sa maliwanag at pamilyar na paligid. Nasa loob ako ng isang maluwag at marangyang opisina. Ang amoy ng mamahaling pabango, ang makintab na mesa sa aking harapan, at ang mga dokumentong nakasalansan—lahat ng ito ay eksaktong-eksakto sa opisina ko noon.Isang pamilyar at malambing na boses ang bumasag sa aking pagtataka.“Amiel... Amiel, babe, nakikinig ka ba sa akin?”Napatigil ako. Dahan-dahan kong ibinaling ang aking ulo sa gilid. Doon ko siya nakita. Nakatayo si Audrey sa aking harapan, bahagyang nakayuko habang p

“Hindi ikaw ang nagbigay sa akin ng kidney. At hinding-hindi ikaw ang nagligtas sa buhay ko.”Natahimik siya, ngunit ilang segundo lamang ang lumipas ay sumambulat ang kanyang galit. Marahas siyang umiling habang pilit na pinaninindigan ang kanyang kasinungalingan.“Sinungaling ka, Amiel! Ako ang nagbigay sa iyo ng kidney! Ako ang nagligtas sa buhay mo!” sigaw ni Audrey, nanginginig ang buong katawan habang dinuduro ang sarili. “Nakalimutan mo na ba?! Ako ang nagbantay sa iyo noon! Ako ang nagtiis para lang mabuhay ka!”“Huwag mo nang ipagpilitan ang kasinungalingang iyan, Audrey,” malamig kong sagot. “Alam ko na ang totoo. Si Micah ang nagbigay niyon. Si Micah ang nag-isa at tahimik na nagligtas sa akin nang walang hinihinging kapalit habang ikaw ay abala sa pag-angkin sa buhay ko.”“Hindi totoo iyan! Ako iyon! Ako!” hysterical na sigaw niya, pilit pa ring itinatanggi ang katotohanan hanggang sa huli. “Bakit ba mas pabor ka sa kanya?! Minahal kita, Amiel! Binigay ko ang lahat para sa

Sa wakas, nakalabas na rin ako ng ospital.Ilang araw akong nanatili roon matapos ang insidente kay Audrey. Naging mahirap ang pagpapagaling, lalo na noong mga unang araw na halos hindi ako makagalaw dahil sa sugat sa aking tagiliran. Pero sa tulong ng mga doktor, gamot, at higit sa lahat, sa walang sawang pag-aalaga ni Micah, unti-unti akong nakabawi.Hindi ko maitatangging naging masaya ako sa mga panahong iyon.Hindi dahil sa pagkakasugat ko, kundi dahil sa pagkakataong nakasama ko siya nang malapitan kahit sandali. Kahit hindi namin tuwirang pinag-uusapan ang nakaraan, kahit puro trabaho at mga nangyayari sa labas ang laman ng aming mga kwentuhan, sapat na sa akin ang makita siya sa bawat pagmulat ng aking mga mata.Ngayon, nakauwi na ako sa aming tahanan.Naroon ang buong pamilya ko upang salubungin ako nang may ngiti. Si Mommy Rendy, Daddy Denis, Akiro, at si Amara na kararating lamang mula sa New York. Kasama rin namin si Micah, na mula pa noong maospital ako ay hindi nagkulang