Alle Kapitel von The Cold Billionaire Falls for His Sassy Maid: Kapitel 151 – Kapitel 160

Akala ko, ubos na ang luha ko sa araw na ito. Mali pala, dahil pagkalapit na pagkalapit ko sa aking manager, isa-isa na naman nahulog ang mga luha ko. Mahigpit ko siyang niyakap, ganoon din siya sa akin.Her arms trembled around me, her sobs muffled against my shoulder, but I didn't care. I clung to her just as tightly, as if letting go would make her disappear again.Tatlong taon ko siyang hindi nakita. Three years of silence. Tatlong taon akong walang balita sa kanila ni Stephen.Naupo kami sa labas lang ng room, side by side."Akala ko, wala ka ng balak magpakita. Bakit ngayon ka lang ha brvha ka?"I swallowed the lump in my throat. "I couldn't. It was... complicated."Suminghot sya ng isang beses kasi umiyak din siya, pero tumango rin sa huli. Pinalis niya ang luhang kumawala ulit sa mata niya.“Gusto kitang sabunutan, bruha ka! Pero naiyak tuloy ako—" "Mrs. Villafurte?"Hindi na niya natuloy ang sasabihin at pareho kaming napalingon sa lumapit na nurse."Your husband refuses fur

"So... nag-aaral ka na raw ng college ha? Does that mean you finally stopped being a pain in the a$s?" I teased back.Tinaasan niya ako ng kilay saka hinalukipkipan.. "Excuse me? Who said I was ever a pain in the ass? Baka ikaw! Dati pa man, sakit na talaga kita ng ulo, jusko!"Tumawa ako para inisin pa siya. "Ako? Ang hilig mo kaya makipagtalo sa akin kahit sa maliit na bagay.""Bakit? Kung hindi ka ba naman ubod ng arte, 'di kita gaganunin. Ikaw naman ang nang-uuna. Gumaganti lang ako, 'no. At teka nga lang, 'di mo pa nasasagot 'yung tanong ko. Kamusta ka na ba?"Sumeryoso na ang mukha niya, kaya ganoon din ako."I'm okay," bumuntong-hininga ako. "Kita mo naman, lalong gumanda. Kayo ng buong team ang inaalala ko. Kamusta na kayo?" "Ayon... maraming naiinis sa ginawa mo, pero grabe din ang pag-aalala nila sa'yo,” tugon nya na ikinagulat ko. "Nasabi na ba sa’yo ni Hendrix ang nangyari?"Napaayos ako ng upo sa tanong niya. Sumiklab ang matinding kaba sa dibdib ko. "A-Anong nangyari na

Tahimik ang silid ng ospital maliban sa mahina at banayad na tunog ng mga kubyertos. Inihanda ko ang isang maliit na mesa malapit sa kama ni Hendrix at maingat na inilapag ang magaan na pagkain sa harap niya, ayon sa payo ng doktor. Hiling nya na sabayan ko siya sa pagkain pero heto ako ngayon, ni hindi masyadong ginagalaw ang sariling plato.My mind was still tangled in everything Mama Bed had told me.Ang walang pahinga niyang paghahanap sa akin noon. Ang pagkaka-aksidente niya, dahilan ng pagkaka-comatose niya. At ang pagkakakulong niya, pati ang kasong inihain sa kanya ni Stephen.I found myself just staring at him as he ate. My chest tightening at the thought of everything he went through. Napansin ata niya ang paninitig ko dahil tumigil siya sa pagsubo. Binaba niya ang hawak na kubyertos saka tumingin sa akin."What's wrong?" takang tanong niya.Nagdalawang isip pa ako kung dapat ko bang sabihin sa kanya ang mga nalaman. Tumagal ng ilang segundo bago ako nakapagdesisyon.I took

Nagpatuloy kami sa pagkain pagkatapos. Nahimasmasan din siya sa pagtawa at tahimik na tinatanggap ang pagsubo ko sa kanya. Everything felt normal. Na-miss ko ang paganito namin. Iyong natural lang kaming kumakain. Ang pinagkaiba lang ay sinusubuan ko siya at hindi siya ang nagluto ng pagkain. It felt grounding. Reassuring.Nang matapos kami ay nagboluntaryo akong magligpit ng mga pinagkainan namin, kahit pwede naman nang ipagawa sa mga staff dito. Gusto ko lang talaga siya pagsilbihan.Nakapikit siya habang nakasandal nang komportable sa unan nang balikan ko siya. Lalapitan ko na sana siya nang matigil ako dahil pumasok ang dalawang babae na nurse. Bawat isa sa kanila ay may dalang maliit na tuwalya at palanggana. Hindi ata nila napansin ang presensya ko dahil dire-diretso lang ang lapit nila kay Hendrix. Pareho pang nakangiti."We're here po to clean you up," sabi ng isa sa kanila kay Hendrix.Hindi nakatakas sa paningin ko ang munting pagkislap ng mata ng babae nang balingan siya ni

Somehow, I finished wiping his upper body, though I wasn't even sure how my hands kept moving. Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga narinig ko.Kasabay ng pagsuot ko sa kanya ng panibagong hospital gown ay ang pagyakap ko rin sa kanyang likuran. Mahigpit ang pagkakayakap ko na para bang ayaw ko na siyang pakawalan pa.He didn't move at first, but I felt his breath hitch. Makalipas ang ilang sandali, humarap siya sa akin at kinulong ako sa mga bisig niya. Medyo na-alarma pa ako ng kaunti kasi baka masagi ko ang sugat niya at ang daluyan ng kanyang dextrose.Later, we lay side by side on the hospital bed, exhaustion settling over us. His one arm wrapped securely around me, holding me close as if afraid I would slip away."I don't want you to doubt how deep my love for you runs," he murmured, his voice low yet firm. "Since the day I met you, my world started revolving around you."Nakapatong lang ang isa kong kamay sa ibabaw ng kanyang dibdib. Hanggang leeg ang abot ng aking mata, nakaha