Semua Bab The Cold Billionaire Falls for His Sassy Maid: Bab 161 - Bab 170

“Ikaw nga d’yan, e! Alam mo ba kung ilang beses akong nag-overthink dahil sa mga babae mo?” balik ko rin sa kaniyang himutok.Bigla siyang na-alarma. Napatuwid siya ng upo, siguro dahil sa kaunting pagtaas ng boses ko. “I don't have women,” mabilis niyang iling.I huffed, arms crossing over my chest. “Ah basta, marami! Ayaw ko na magbanggit pero may hinala akong marami talaga!” “W-What?” Gulat niyang tingin sa akin, mabilis na umiling. “I never meant to make you overthink. You know that.”Hindi agad ako nakapagsalita. Hindi nga niya sinasadya, but still, pinag-overthink niya pa rin ako. Ayaw ko lang banggitin ang tungkol kay Jinah kasi syempre, wala na ‘yun. Pero grabe din dinulot sa akin ng mga eksena nila. “You’re the one who loves making me overthink,” bigla niyang dugtong. “Every night, you give me something new to worry about. First, Stepeh. Second, your fanboys. And let’s not forget that bastard Justin.”Napasinghap ako. Matalim ko siyang tiningnan, hindi makapaniwala na ayaw

Bumalik na kami sa kotse pagkatapos. At some point, exhaustion took over, and I found myself drifting off. Pareho kaming nakatulog sa byahe. Nagising na lang ako nang maramdaman ko ang marahan niyang pagkalabit sa braso ko.Bumungad sa akin ang pamilyar na pasukan ng aming probinsya. The sky had already shifted to an orange hue. Napaayos ako ng upo at tumingin-tingin pa sa tanawin ng labas.It had been so long since I last came home.Mga dikit-dikit na kabahayan. Halos lahat ay gawa sa kahoy. Mayroon din namang de-semento at kapapalit lang ng pintura. Pero mas madami talaga ang pinaglipasan na ng panahon sa sobrang luma. Their walls darkened by time and weather.Napangiti ako nang makita din ang wala sa ayos na mga sampayan sa labas. Para akong tangang kumakaway sa mga naglalarong bata sa gilid, kahit tinted naman ang kotse. Talagang huminto pa sila sa paglalaro para tingnan ang gawi namin.Ganito na talaga dito. Walang masyadong may kotse dito kaya manghang-mangha ang mga tao rito ka

‘Nananaginip ba ako?’ ito ang unang pumasok na tanong sa utak ko.Sinubukan kong kurutin ang kamay, pero nasaktan lang ako.This is Real.Tumagal ng ilang segundo bago kumalas sa yakap si Stephen. Sinubukan niyang makipagtitigan sa akin pero minabuti kong yumuko ng bahagya."I'm sorry, Hiraya…’’ ilang ulit na niyang hingi ng patawad.Muling nahulog ang mga luha ko. Ninais ko na hindi mapahikbi kaya mas lalo kong iniwas ang mata sa kanya. A fresh wave of emotions crashed over me. More tears fell. Hindi ko siya kayang tingnan sa mata. Ni hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin.Ang dami kong gustong sabihin siya like kung gaano ko siya ka-misa, pero mismo ang sarili ko ang ayaw makisama. Kasi sa totoo lang, punong-puno na ng emosyon ang loob ko. Kung hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang ibinalita sa akin na patay na siya, mas lalo ngayon na nalaman ko na Buhay siya. Gusto kong mainis sa paglilihim nila sa akin tungkol sa kaniya pero hindi ko kaya gayong buhay na Buhay naman pala si

Kasabay ng pananahimik ulit ng lahat, ang paghawak ko sa namilog kong bibig dahil sa pagluhod niya sa harap ko habang nakalahad sa akin ang hawak niya ngayon na maliit na kahon. I choked back a sob, my hands started trembling.Ilang beses na akong nakakita ng ganitong senaryo, mapa-telebisyon at sa personal. Dati, nako-corny-han ako. Hindi ko alam na totoo palang nakakaiyak kapag ikaw na ang nasa sitwasyon nung mismong babae."Hiraya Shane Morana..." his lips curving into a small, almost nervous smile."I made the mistake of how I treated our marriage before... but this time, I’m asking you for the only reason that truly matters."He flipped the box open, revealing a breathtaking ring that sparkled under the warm lights.“Sa harap ng lahat ng tao dito... Nakikiusap ako...” saglit siyang yumuko.Halos dumugo ang pagkakakagat ko sa aking labi nang tumingala siya sa akin ulit at nakita ko ang munting luha sa kanyang mata.“Please, marry me again... this time, for real.”The world around

Sinunod ko agad. Natameme na lang ako sa kaniya nang ipunin niya ang kaniyang laway at, walang pasabi, ay dinura iyon sa dila ko.“Swallow it,” aniya.Sinunod ko na naman. Nakakainis na ang pinapagawa niya sa akin, pero susundin ko pa rin siya. I signed up for this.Kahit siguro iutos niyang bumukaka lang ako dito buong magdamag, ay susundin ko.He is Zale Augustus Villafuerte. A drug lord who suddenly bought the bar where I used to work. A gentlemen’s club, to be exact. I worked there as an escort.Plano kong lumipat sa ibang bar para doon na ipagpatuloy ang trabaho ko, maiwasan lang siya, pero ginamit niya ang koneksyon niya para i-block ako sa lahat ng bar.And tonight... he paid and hired me.Hindi ko alam kung ano ang plano niya sa akin o bakit ako pa ang pinili niya sa dami ng babaeng handang pagbigyan siya sa kaniyang gusto. Pero isa lang ang nasisiguro ko... kailangan kong gawin ito.I have to be his personal sēx slave… just to survive this kind of life, even if he’s the older