Todos os capítulos de The Cold Billionaire Falls for His Sassy Maid: Capítulo 201 - Capítulo 210

Hindi ko alam kung ilang beses kong binuksan at isinara ang mensahe sa cellphone ko. Pareho pa rin ang nakasulat.‘Kung gusto mong malaman kung sino ang tumawag kay Niko, huwag kang pupunta sa South 17.’Walang pangalan at walang paliwanag. Wala man lang kahit anong palatandaang puwede kong gamitin para matukoy kung sino ang nagpadala.Ang nakakainis, hindi ko alam kung babala ba iyon o isang patibong.Kung may taong gustong pigilan akong pumunta sa South 17, bakit niya kailangang banggitin ang tawag na natanggap ni Niko? At kung gusto niya akong tulungang malaman ang totoo, bakit hindi na lang niya sabihin nang diretso ang alam niya?Ibinaba ko ang cellphone at tiningnan ang susi sa mesa.‘South 17.’Dalawang salita at isang numero lang, pero parang ang dami nang taong gustong agawin sa akin ang karapatang malaman kung ano ang ibig sabihin niyon.Muntik ko nang itago ang lahat nang may kumatok sa pinto.“Chayo?”Si Sha.“Pasok.”Pagpasok niya, may dala siyang dalawang tasa ng kape. I

“Hindi ko maintindihan kung bakit parang kailangan ko pang makipag-agawan sa iyo para lang makita ang isang papel.”Iyon ang bungad ko nang pumasok ako sa opisina ni Zale.Hindi pa man ako nakauupo, alam ko nang may bago na naman siyang sasabihin. May dalawang folder sa ibabaw ng mesa niya, isang basong kape na halos hindi nagalaw, at cellphone na paulit-ulit na umiilaw dahil sa mga pumapasok na mensahe.Hindi niya ako agad nilingon.“Good morning to you, too.”“Hindi pa ako tapos.”“I noticed.”“Sinabi mong ipapakita mo sa akin ang report.”Binuksan niya ang isang folder at inilabas ang ilang papel. “Here.”Napatingin ako sa iniaabot niya. “Lahat iyan?”“The available copies.”Kinuha ko ang mga iyon at naupo sa harap niya. May ilang pahina ng incident report, kopya ng mga salaysay, at isang dokumentong mukhang galing sa dating imbestigasyon. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang ito nakikita. Ilang taon kong dinala ang bigat ng nangyari kay Niko, samantalang may mga papel palang po

“Tanungin mo ang kapatid niya.”Ilang beses kong binasa ang huling mensahe bago ko tuluyang ibinaba ang cellphone. Hindi naman mahirap hulaan kung sino ang tinutukoy nito. Ang mahirap tanggapin ay ang posibilidad na ang taong pinakamalapit sa akin ngayon ang siya ring may pinakamalaking alam tungkol sa mga bagay na ilang linggo ko nang pilit hinahanap.Nasa ibabaw ng mesa ang litrato nina Niko at Sef, katabi ng resibo mula sa S. Compound. Sa kabilang bahagi naman ay nakapatong ang kopya ng mga ulat na ipinahiram sa akin ni Zale.Lahat ng iyon ay parang magkakahiwalay na piraso ng isang larawang ayaw magpakita ng kabuuan.“Chayo?”Napalingon ako kay Sha na may dalang dalawang tasa ng kape. Inilapag niya ang isa sa harap ko bago sumilip sa cellphone kong nakataob.“May bago na naman?”“Pinapahanap sa akin kung ano raw ang iniwan ni Niko sa S. Compound.”Umupo siya sa katapat ko. “Same number?”“Oo.”“Anong sabi?”“Tanungin ko raw ang kapatid niya.”Nawala ang bahagyang ngiti sa labi niy

“I'm the last person who spoke to him before he left.”Hindi ko agad naintindihan ang sinabi ni Zale. O baka naman naintindihan ko, pero ayaw lamang tanggapin ng isip ko ang bigat ng mga salitang iyon.Nasa harap ko siya, hawak pa rin ang cellphone na ipinakita ko sa kaniya. Hindi ko alam kung ilang segundo kaming nagkatitigan bago ko tuluyang nabawi ang aking telepono.“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.“I met Niko at S. Compound.”“Bago siya namatay?”“Yes.”“Alam mo kung saan siya pupunta pagkatapos?”“I knew he was leaving the compound.”“Hindi iyon ang tinatanong ko, Zale.”Humigpit ang hawak ko sa cellphone. “Alam mo bang sa akin siya uuwi noong gabing iyon?”Saglit siyang natahimik. At sapat na iyon para lalo akong kabahan.“Zale.”“He told me he was going home.”Napapikit ako.Uuwi…Napakasimple ng salitang iyon. Ilang beses ko na iyong narinig kay Niko noon. Minsan, tatawag siya para sabihing huwag na akong maghintay ng hapunan dahil may inaasikaso pa siya. Minsan naman, m

Tanungin mo kung ano ang ipinangako ni Niko sa kapatid niya. Ilang beses kong binasa ang mensahe bago ko tuluyang pinatay ang screen ng cellphone.Hindi ko alam kung sino ang taong nasa likod ng mga babalang iyon. Hindi ko rin alam kung bakit tila mas marami pa siyang nalalaman tungkol sa huling mga araw ni Niko kaysa sa akin pero may isang bagay akong sigurado…Hindi na basta aksidente ang hinahanap ko. May mga pangakong naiwan. Mga bagay na ipinagkatiwala. At mga taong hanggang ngayon ay pinipiling manahimik.Isa na roon si Zale.Nasa dulo pa rin ako ng pasilyo nang lumabas siya sa silid na pinanggalingan ko. May hawak siyang folder at tila may iba pang kailangang asikasuhin, pero nang mapansin niya ako, huminto siya.“Did you receive another message?”Hindi ko itinago ang cellphone ko. “Oo.”“What did it say?”“Tanungin daw kita kung ano ang ipinangako ni Niko sa iyo.”Hindi gumalaw ang mukha niya. Pero hindi rin siya agad sumagot.Dati, baka inisip kong wala lang iyon. Na baka pag