Alle Kapitel von Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]: Kapitel 11 – Kapitel 20

KENJIE'S POV Tahimik ang buong resort. Maliban sa walang tigil na paghampas ng alon sa dalampasigan, wala nang ibang maririnig. Nakatayo ako sa balkonahe ng presidential suite. Nakatiklop ang dalawang braso habang nakatanaw sa madilim na karagatan. Ilang minuto na rin ang lumipas mula nang makatulog si Solana. Pagkapasok niya sa silid ay hindi na siya nagsalita pa. Marahil ay epekto na rin ng nainom niyang alak. Hindi na rin siya nagreklamo nang sabihin kong mananatili ako sa balkonahe. She simply nodded...and fell asleep almost immediately. Napabuntong-hininga ako. At hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala sa isip ko ang lalaking nakita ko kanina. Nakatayo ito sa likuran ng isang malaking puno. Hindi ko gaanong maaninag ang mukha niya pero alam kong hindi maganda ang ginagawa niya kaya mas pinili kong makasiguro. Humigpit ang pagkakahawak ko sa railing. Whoever he was... I wouldn't let him get anywhere near her. Mula rito sa kinatatayuan ko ay tanaw ko si So

SOLANA'S POV Tahimik ang buong conference room. Walang nagsasalita. At ñahat ng tao sa loob ay seryoso ang mukha. Nasa dulo ng mahabang mesa ang direktor ng pelikula. Katabi niya ang executive producer. Naroon din ang ilang producers, legal team ng agency, publicist, at siyempre...si Vanessa. Nakaupo ako sa tabi niya habang nakahalukipkip. Sa kabilang gilid naman ng silid ay tahimik na nakatayo sina Kenjie at dalawa pang bodyguards. Gaya ng dati. Hindi siya nakikialam. Pero alam kong nakikinig siya sa bawat salitang lumalabas sa loob ng kwartong ito. Huminga nang malalim ang direktor. "I think... we should suspend the shooting." Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko. "What?" Napabuntong-hininga siya. "The situation is getting worse, Solana." Ibinaba niya sa mesa ang ilang printed photos. Mga litrato namin ni Kenjie sa Batanes. "This is getting dangerous," sabi ng executive producer. "The public is no longer talking about the movie. They're t

KENJIE'S POV "May yosi po ba kayo, Sir?" Napalingon ako kay Martin ng marinig ko ang tanong niya. "Meron naman," kalmado kong tugon sabay kuha ng sigarilyo sa bulsa ko at iniabot iyon sa kanya. "Salamat, Sir." Tumango ako ng nakangiti bago binalingan si Gustav at sinenyasan na lumapit. "Nagyoyosi ka di 'ba?" tanong ko. Nung una ay nagtataka pa siya at ng inginuso ko si Martin ay doon niya lang naintindihan kung ano ang nangyayari kaya agad siyang tumango. "Ubusin niyo na 'yan. Bigyan niyo na rin 'yung iba kung gusto nila. Pero wag niyong kakalimutan na bawal kayong manigarilyo kapag kasama natin si Miss Sevilla o maging kahit sino sa kanila lalong-lalo na si Mateo," paalala ko. Ngumiti si Gustav at nag-salute pa dahilan upang mapailing ako. "Doon na muna ako," paalam ko at pagkatapos ay nagsimula na akong maglakad papalapit sa isang bench sa labas ng mansyon. Pagkaupo na pagkaupo ko ay pinakawalan ko ang isang malalim na paghinga...at unti-unting tumingala

SOLANA'S POV Thirty minutes later... Huminto ang sasakyan sa harap ng isang exclusive subdivision. Napabuntong-hininga ako habang nakatanaw sa labas ng bintana. "So... dito siya nakatira," mahinang usal ko. Mula sa passenger seat ay lumingon sa akin si Martin. "Miss, ihahatid na po ba namin kayo hanggang sa bahay niya?" Umiling ako. "Hindi na kaya ko na'to," "But Miss—" "Maiwan na lang kayo rito sa labas. Kaya ko na." Nag-aalangan siyang tumingin sa akin. "Sigurado po ba kayo?" "Oo." Hindi na siya umimik pa. Agad akong bumaba ng sasakyan habang hawak ang basket ng mga prutas na ipinahanda ko bago umalis ng mansion. Kasunod niyon ay isinara ko ang pinto. "I'll just call if I need anything." "Yes, Miss." Nginitian ko siya bago tuluyang naglakad papasok ng subdivision. Tahimik ang paligid. Pare-parehong moderno ang mga bahay na nadadaanan ko. May mga batang nagbibisikleta sa kabilang kalsada habang may ilang matatanda namang nagdidilig ng halaman s

KENJIE'S POV "I should get going." Napatingin ako kay Solana nang marinig ko ang sinabi niya. Unti-unti siyang tumayo mula sa kinauupuan niya at inayos ang manggas ng cardigan na suot niya. Pagkatapos ay pinagmasdan niya ang mangkok na wala nang laman. A satisfied smile appeared on her lips. "Good." Napakunot-noo ako. "What's good?" "It's good, na naubos mo ang niluto ko." I glanced at the empty bowl. Hindi ko namalayang...naubos ko nga pala talaga ang buong arroz caldo. "Thank you..." mahinahon kong sabi. Bahagya siyang natigilan bago ngumiti. "You're welcome." Tahimik na namayani ang ilang segundo. Neither of us seemed to know what to say next. Hanggang sa siya na rin ang unang umiwas ng tingin. "Anyway... kailangan ko nang umalis." Tumango ako. "I'll walk you out." Ilang segundo niya muna akong tinitigan bago ngumiti at dahan-dahang tumango. Nauna siyang tumayo at sumunod ako kaagad at nagsimula na kaming maglakad palabas ng bahay. Wala ni isa sa