4

“ไอ้แป๋ง”

​“ไอ้ธรณ์”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตน เขาก็หันไปโบกมือให้ ปรากฏกำลังนั่งหงอยอยู่ในร้านคาเฟ่หน้าโรงพยาบาล เพราะเขาทำใจเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อเยี่ยมพอกับแม่ไม่ได้ เลยมานั่งปักหลักที่นี่คอยฟังข่าวห่างๆ แทน

​ยิ่งฟังยิ่งดูยิ่งหดหู่และไร้ประโยชน์

​และที่สำคัญสายตาของ ยัยเป็ด ที่มองมามันทำให้ต่อมสำนึกผิดของเขาโตขึ้นทุกที จนแทบจะระเบิดตูม

​เขาร้องไห้ทำตัวอ่อนแอต่อหน้ายัยเป็ดไม่รู้กี่หนแล้ว สำหรับปรากฏมันไม่คูลเอาเสียเลย

​แต่พอเพื่อนรักเพื่อนซี้ ลูกพี่ลูกน้องมาปรากฏตัวตรงหน้า ต่อมสำนึกผิดของเขาก็แตก เขาโผเข้ากอดคมธรณ์แล้วก็เริ่มพร่ำ ก่อนจะปล่อยโฮ

​“ไอ้แป๋งเอ๊ย ร้องไห้เหมือนหมาเลยนะมึง”

ทั้งปลอบทั้งด่าไปในคราเดียว แต่เพื่อนน่าจะโดนมาเยอะแล้ว เขาเลยตบบ่ามันเบาๆ ปรากฏเช็ดน้ำหูน้ำตา พลางบ่นงึมงำ

​“พ่อมึงไม่อยู่ในภาวะใกล้เป็นใกล้ตายแบบกูนี่”

​“แต่แม่กูตายไปแล้วไอ้แป๋ง”

คนพาลสะดุ้ง คิดขึ้นได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองสบตาเพื่อน เขาเห็นแต่แววตาเห็นใจอยู่ในนั้น เขาจึงนั่งหงอยยิ่งกว่าเดิม

​“กูขอโทษ กู...เครียดมาก”

​“กูเข้าใจ มึงกินอะไรบ้างหรือเปล่า? รีสักแบนไหม?”

คำถามนั้นทำให้ปรากฏมองเพื่อนอย่างขวางๆ ไอ้นี่คนกำลังเศร้าดันชวนแดกเหล้า

​หรือสักนิด...จะได้หายเครียด

​“มาชวนแดกเหล้าไอ้ห่า”

​“ก็เผื่อมึงจะผ่อนคลายขึ้นบ้าง เดี๋ยวไอ้หมอกับไอ้ศาสตร์ก็ตามมา รอไอ้หมอออกเวร”

​“เออ กูเกือบลืมว่าเพื่อนเป็นหมอ” เขาอุทาน ตาลุกวาวขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะสลดลง

“แต่ไอ้ทิมคงช่วยพ่อกับแม่ไม่ได้ มันเป็นหมอจิ๋ม”

​“ไอ้ทิมมันเป็นหมอช่วยในเรื่องการเกิดน่ะ มันไม่น่าจะช่วย...ได้สักเท่าไหร่ เราปล่อยอาไว้ในมือหมอดีแล้ว”

เกือบจะหลุดพูดว่า ไม่น่าจะมีใครช่วยได้ จากอาการของอาทั้งสองที่เขาไปซักถามมา พวกท่านเหลือเวลาอีกไม่นาน

​เขาค้นพบว่ามทินาลูกเลี้ยงของพวกเขา แข็งแกร่งกว่าปรากฏลูกชายตัวจริงของพวกเขาเสียอีก แม้จะตาช้ำบวม แต่ก็ยังยิ้มแย้มให้กับเขา นัยน์ตาของมทินาแห้งแล้ง แต่ไม่ได้ดูไร้สติเหมือนกับปรากฏ น้ำเสียงนั่นนิ่งควบคุมไม่ให้สั่น ยามเอ่ยรายงานอาการอาทั้งสองกับเขา ตอนนี้พวกผู้ใหญ่ไปพัก ปล่อยให้เด็กๆ เฝ้าคอยดูอาการอยู่ในตอนนี้

​ชดและนิภาพร ประสบอุบัติเหตุ มีรถกระบะที่คนเมาแล้วขับ พุ่งเข้ามาชนพวกเขาในเต็นท์หาเสียง พวกเขาถูกอัดก๊อปปี้กับต้นไม้...ถูกพามาส่งโรงพยาบาลในทันที และยื้อกันมาได้จนถึงตอนนี้

​แต่ความเสียหายก็มากมาย...จนไม่อาจจะพากลับมาได้

​คมธรณ์มองเพื่อนอย่างเห็นใจ เขารู้ว่าตอนนี้ปรากฏกำลังโทษตัวเองอยู่เงียบๆ ที่ดื้อ ประชดประชันหนีไปเมืองนอก ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพวกท่าน...ได้เห็น ได้กอด ได้คุยกัน ในระยะหลังนี้ มีแต่ความขัดเคือง การปะทะ และการโต้เถียง ไม่เข้าใจกัน

​ตัวเขานั้นไม่ได้ดื้อด้านกับมารดา เขาเป็นลูกที่ดีของท่าน การตายอย่างกะทันหันของคุณมาลา คมธรณ์จึงไม่มีติดค้างใดๆ ในใจ ต่างจากเพื่อนที่ยังมีเรื่องติดค้างในใจที่ทำผิดกับพ่อและแม่มากมาย

​ความตาย...อยู่ใกล้ตัวเราทุกคนเสมอ ไม่มีใครรู้ว่ามันจะมาพรากเราจากกันเมื่อไหร่

​“อื้อ...กูถามหมอว่า อะไหล่ในตัวกูให้พ่อกับแม่ได้ไหม? เขาบอกว่าไม่ได้”

ปรากฏพึมพำออกมา คมธรณ์ถึงกับเสียดในอก ไอ้แป๋งเอ๊ย...

​“กูต้องยอมรับแล้วใช่ไหมไอ้ธรณ์”

ปรากฏเปรยลอยๆ แล้วมองหน้าเพื่อน นัยน์ตานั้นแดงก่ำ

​“ทำทุกอย่างที่ติดค้างเขาไว้ ทำทุกอย่างที่เขาหวังกับเราไว้ ไอ้แป๋ง ต่อไปนี้ คือสิ่งที่มึงจะทำเพื่อพวกอาทั้งสองได้”

​มือของเพื่อนเอื้อมมาบีบไหล่เขา ปรากฏถอนใจเฮือก...เขานั่งซึมอยู่ตรงนั้น รูปภาพของหลานชายตัวอ้วนจ้ำม่ำ ที่เพื่อนเอามาอวดให้ดู พอจะทำให้เขามีรอยยิ้มออกมาได้บ้าง คมธรณ์เห็นเพื่อนพอจะยิ้มออก จากที่นั่งหงอยมานาน เลยให้เพื่อนได้วีดีโอคุยกับลูกชายวัยทารก อ้อแอ้ กำลังน่ารักน่าชัง

​“ว่าไง ไว้ลุงไปหานะ แต่เป็นอาดีกว่า เป็นลุงไม่ได้สิ กูอ่อนกว่ามึง หล่อกว่ามึง”

นั่น...สกิลปากเริ่มกลับมาล่ะ แบบนี้พอจะใจชื้นว่าเพื่อนไม่ได้จ่อมจมอยู่กับความทุกข์โฟกัสพ่อกับแม่ในตอนนี้ คมธรณ์แสร้งทำหน้าดุ แล้วด่าเพื่อนตอบ

​“เหอะ อ่อนกว่าอะไรวะ มึงแก่กว่ากูนะไอ้แป๋ง มึงเรียนซ้ำชั้น ป 1 กูถึงเรียนทันมึง แล้วมึงก็เที่ยวไปโกหกคนในห้องว่ากูเป็นพี่มึง เพราะกูเกิดเดือนมีนา ส่วนมึงเกิดเดือนธันวา ไอ้ห่า!”

​“ที่กูซ้ำชั้นเพราะไม่ได้ไปสอบโว้ย กูป่วย”

ปรากฏทำตาเขียวใส่เพื่อน ไอ้เรื่องซ้ำชั้นนี่เป็นปม...เผลอปุ๊บไอ้ธรณ์ต้องเอามาโจมตีว่าเขาโง่ ถึงได้มีวิถีชีวิตโง่ๆ ทำอะไรโง่ๆ ตัดสินใจทำแบบใช้หัวล่างนำหัวบน

​เอ่อ...

​เขามันคนไม่ดี

​พ่อกับแม่ถึง...

​เสียงของเพื่อนเงียบลง เข้าโหมดสลดฉับพลัน คมธรณ์นั้นก็สังเกตเห็น ลงความเห็นส่วนตัวว่า เขาควรจะพาไอ้แป๋งปลดปล่อยบ้าง ดูอาการหนักมากตอนนี้

​“แค่นี้ก่อนนะน้ำขิง พาลูกนอนได้แล้วจ้ะ”

เขาบอกลาปลายสาย เมื่อเห็นว่าเพื่อนเงียบไม่ได้มีสีหน้าสดชื่น หน้ามันหุบเหมือนดอกไม้เหี่ยว

​“ค่ะ พี่ธรณ์ไม่ต้องห่วงทางนี้นะคะ อยู่ช่วยพี่แป๋งทางนั้นให้เรียบร้อยก่อน”

​“ครับเมีย...ให้ป๋าจุ๊บๆ สิ”

เขาบอกรัก โบกมือให้ลูกผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ตาหนูหัวเราะเอื๊อกๆ ก่อนจะกดวางสายไป

​“ไอ้แป๋ง”

มือของเขาบีบไหล่เพื่อน ปรากฏเงยมองหน้าเขา คมธรณ์เห็นหน้าดำๆ เครียดๆ ของเพื่อน ก็เอ่ยถ้อยคำทางออกประโลมใจเพื่อน

​“เด็กเอนวีสักคนไหม?”

​“ไอ้เหี้ย”

​“อ้าว...ด่ากูทำไม” หนนี้คมธรณ์หัวเราะ ปรากฏถลึงตาใส่ ก่อนจะเริ่มด่า

​“คนเศร้าคนทุกข์ แม่งจะให้ปาร์ตี้ลั้นลา เอาเด็กเอนมาโจ๊ะพรึมๆ หรือไงว่ะ ไอ้ห่า ไอ้เพื่อน...”

​“เอ่อ ด่ากูเป็นชุดได้แบบนี้ดีขึ้นหรือยังวะ” เขาหัวเราะชอบใจ ปรากฏเองก็เผลอยิ้ม แล้วถอนใจเฮือก

​“กูทุกข์ว่ะ”

​“กูเข้าใจ”

​“กูสัญญาต่อหน้าไฟ ต่อหน้ามึง ต่อหน้าทุกอย่าง ว่าต่อไปกูจะทำตามที่พ่อกับแม่ขอไว้..”

​“แม้กระทั่งต้องทำงาน?”

​“ไอ้ห่า กูไม่ได้ขี้เกียจทำงาน ไม่ใช่ลูกหลานผลาญสมบัติ ถึงกูจะ...ทำให้มึงเห็นมาแบบนั้นโดยตลอดก็เหอะ”

ปรากฏละอายใจ เมื่อเพื่อนพูดขึ้นมาแบบนั้น เขาทำตัวเหลวไหลเป็นภาระของครอบครัวมามากจริงๆ

​“ดีแล้ว ถ้ามึงคิดได้มึงไม่ใช่คนโง่ไอ้แป๋ง มึงฉลาด แต่มึงโง่เรื่องสติ สติมึงไม่ค่อยจะมี เอาความน้อยใจนำชีวิตไอ้ห่า”

​“ด่าอีก กูจะได้เจ็บช้ำ จะได้สำนึก”

ปรากฏโบกมือเรียกบริกร มาสั่งน้ำให้กับตัวเองและเพื่อน คมธรณ์กอดอก พลางสั่นหน้า

​“นี่มึงสำนึกจริงๆ สิ”

​“มึงดูปากกู ต่อไปนี้ กูจะทำตัวดี เป็นลูกที่ดี เป็นหลานที่ดี กลับมาทำงานกลับมาสืบทอดทุกอย่างของพ่อแม่ กูจะทำให้ปู่ย่าตายายภูมิใจที่มีกูเป็นหลาน”

​“แม้จะต้องแต่งงานกับน้องมุก?”

​คำถามนี้จากเพื่อน ทำให้ปรากฏนิ่งไปเล็กน้อย ก็คนเคยมั่นหน้ามั่นโหนกว่าไม่เอาเขา พอจะให้ยอมรับว่าจะต้องเอาเขาก็ต้องลังเลเล่นตัวนิดหนึ่ง

​“เอ่อ แม้จะต้องเป็นผัวยัยเป็ด มีลูกเป็ดสักครอกกูก็จะทำ”

​“หึๆ มึงถามแม่เป็ดของมึงหรือยัง ว่าเขาอยากจะมีลูกเป็ดกับมึงไหมน่ะ”

​“คนอย่างพี่แป๋ง ไม่มีใครไม่อยากได้เป็นผัวโว้ย”

​“มั่นสุด”

คมธรณ์แขวะ ปรากฏยักไหล่ ก่อนจะประกาศเสียงเอาจริง

​“มั่นแน่นอน มั่นทั้งเรื่องงานว่ากูจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ถ้าเป็นไปได้กูจะพาบริษัท โรงสีของพ่อกูไปโกอินเตอร์ และมั่นเรื่องยัยเป็ด ว่ากูจะเอามาเป็นเมียให้ได้ พ่อกับแม่กูอยากให้กูผลิตหลานกับยัยเป็ด กูก็จะมีหลานให้พ่อแม่สักสิบคน”

​คมธรณ์ส่ายหน้า ไม่ได้ตอบอะไรต่อ แต่เขาอัดไว้ทุกคำนั่นแหละ แอบกดอัดไว้ที่โทรศัพท์...จะเอาไว้เปิดให้ไอ้แป๋งฟัง เผื่อมันคิดจะเกเรกะล่อนเปลี่ยนคำพูด

​เขาสัญญากับอาชดและอาพรในใจว่าเขาจะช่วยประคองเพื่อนในเรื่องธุรกิจเท่าที่ทำได้ และจะช่วยลากคอปรากฏลงหลุมวิวาห์กับมทินา แม้ลึกๆ ในใจอยากจะบอกให้มทินาหนีไอ้เพื่อนบ้านี่ไปมีผัวเสียก็ตาม

​เอาเถอะ...เขาพอจะมองเห็นทางลางๆ แล้วว่าใครจะเอาไอ้แป๋งลงมาจากแท่นศักดิ์ศรีความบ้าบอของมัน มากลายเป็นผู้เป็นคน

​มทินา...นั่นเอง