3

หน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต โรงพยาบาลแพทย์ กรุงเทพฯ

​ปรากฏยืนมองบิดาและมารดา เขามีโอกาสเข้าเยี่ยมพวกท่านแค่สิบนาที...มีเวลาแค่นั้น

​พ่อกับแม่ของเขายังนอนไม่ได้สติ มีสายต่อจากร่างกายของพวกท่านเต็มไปหมด เขาเม้มปากแน่น หน้าซีดขาว คนที่ยืนข้างเขาสังเกตเห็นอาการสั่นของปรากฏ เธอจึงสอดมือเข้าจับมือเขา พบว่ามันเย็นมากและเต็มไปด้วยเหงื่อ

​“ออกไปกันก่อนเถอะค่ะ เรา...ทำอะไรไม่ได้”

​เสียงหวานมีอำนาจของคนข้างๆ บอก

​น้ำเสียงนั้นเข้มแข็ง มีอำนาจ และเจือไปด้วยคำปลอบโยน

​เขายอมตามแรงจูงของเธอไปข้างนอก สติของเขาลอยลิ่วไปไกล เมื่อเขาและมทินาออกมาจากห้องนั้นแล้ว ก็ได้รับการต้อนรับจากการโผเข้ากอด ของย่า และยาย พวกท่านกอดเขาเท่านั้น ปรากฏก็ร้องไห้ออกมาอีกรอบ

​มทินานั้นไปรายงานอาการของพวกท่าน ให้กับปู่และตาของปรากฏฟัง มือของพวกท่านเอื้อมมาลูบหัวและตบบ่าเธอเบาๆ

​“ไปนอนพักก่อนลูก หน้าซีดหมดแล้ว”

คุณย่าเพ็ญหอมหลานซ้ายขวา ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้หลาน ปรากฏนั้นรู้สึกหัวใจเต้นแรงกว่าปรกติ เขาแทบจะไม่ได้นอนเลย ตลอดการเดินทางจากอเมริกามาถึงเมืองไทย และแทบไม่กินอะไรนอกจากน้ำ กับขนมปังชิ้นหนึ่ง

​“ครับ”

​เขาตอบเพียงสั้นๆ ย่าเพ็ญคือคนที่เลี้ยงดูปรากฏมา ส่วนหนึ่งที่สปอยจนเขานิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ส่วนยายผินนั้น ก็สปอยหลานคนเดียวเหมือนกัน แต่โอ๋น้อยกว่าย่าเพ็ญ

​นางอยากจะขยับปากด่าหลาน แต่ก็ยั้งไว้เพราะย่าเพ็ญทำตาโตใส่ ได้แต่ถอนใจ แล้วประกบหลานรักกันซ้ายขวา พาไปขึ้นรถตู้เพื่อจะพาหลานกลับบ้าน

​“อยู่ได้อีกกี่วัน”

คุณชา ที่ปลงได้มากแล้ว ถามขึ้นมาลอยๆคำถามนั้นทำให้มทินาถึงกับตาแดงก่ำ เธอก็ไม่ได้นอนเท่าไหร่เหมือนปรากฏ และกินน้อยเหมือนเขา ร่างเพรียวบางได้ส่วน ตอนนี้ผอมน้ำหนักลดฮวบลงไปอีกห้ากิโลภายในเวลาไม่กี่วัน

​“หมอบอกว่าให้ทำใจเตรียมพร้อมไว้ค่ะ คุณปู่”

​“คนแก่ต้องมาเผาคนหนุ่ม”

คุณจ้อยเองก็แอบซับน้ำตา ตามองจ้องที่ร่างของบุตรสาว ที่ใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่ ตอนนี้อวัยวะภายในเสียหายมากแล้ว

​“หนู...หนูเสียใจที่ไม่ได้ไปกับคุณพ่อคุณแม่”

มทินาร้องโฮออกมาเพราะกลั้นไม่อยู่ คุณจ้อยอ้าแขนออก เธอก็โผเข้าซบอกท่านแล้วร้องไห้ออกมาเงียบๆ

​“ดีแล้วที่เรายังอยู่ที่บ้าน ไม่ได้ไปกับเขา จะได้เหลือใครไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นคงรับกันไม่ไหว”

คุณชาเอ่ย ลูบหลังหลานเบาๆ แม้จะเป็นหลานเลี้ยงแต่ท่านก็รักไม่แพ้กับหลานตัวจริงอย่างปรากฏ มทินาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญ ของบ้านดรุณทอง ทั้งงานกิจการและงานสังคม

​“ไอ้แป๋งมันกลับมาบ้านแล้วนะ ไม่ต้องห่วงมัน เจ้าชด แม่พร พวกเราจะดูแลให้มันสืบสานงานทุกอย่างต่อไป มันไม่ได้มีเมียแหม่มกลับมา พ่อนี่แหละจะจัดการหาเมียดีๆ ให้มัน มันจะได้เป็นผู้เป็นคน”

ประโยคหลังเอ่ยเบาๆ ตาเหลือบมามองคนที่กำลังร้องไห้ซบกับอกของคุณจ้อย

​ถึงเวลาที่เขาจะลุกขึ้นมาดูแลควบคุมหลายๆ อย่างในครอบครัวอีกหน หลังจากปล่อยวางไปนาน เขาต้องทำใจเรื่องลูกชายและลูกสะใภ้ มาดูแลควบคุมหลานชายทายาทคนเดียว ให้สืบสานงานทั้งทางด้านสังคมที่สืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่นเขา จนมาถึงรุ่นชด และเขาจะไม่ให้มันหายไปในรุ่นของปรากฏแน่นอน

​ถึงจะต้องตบต้องตีถึงจะดีได้ คุณชาเองก็พร้อมจะตบไอ้หลานตัวแสบละ งานนี้เมียจะมาออดๆ เป็นมอดกัดไม้ ว่าให้ใจดีกับหลาน แต่เขาคงต้องใจร้ายกับมันแล้ว ปล่อยมานาน...จนสันดานเสีย

​ดีที่ยังมีมทินา

​เขาก็เห็นแต่หล่อนนี่แหละจะเป็นผู้ช่วยอย่างดี ในการดัดไม้ใกล้แก่อย่างปรากฏ

..................................................................................................................................................................

​ปรากฏนอนหลับไปรวดเดียวเกือบสิบสองชั่วโมงเพราะความเพลียและฤทธิ์ของยานอนหลับ เพราะถ้าลำพังแค่เพลีย เขาก็คงข่มตาไม่ได้อยู่ดี คุณเพ็ญเลยเอายานอนหลับมาให้หลานชายกิน เขาได้พักผ่อนไปมาก ร่างกายก็พอจะฟื้นฟูสดชื่นขึ้นได้บ้าง

​เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาถูกพามาที่บ้านของปู่กับย่า บ้านที่เขามาพักพิงอยู่นาน มาให้ย่าเลี้ยงอีกรอบ หลังจากที่เคยงอนประชดพ่อแม่ที่รับเด็กนั่นมาเลี้ยง

​มทินา...

​หล่อนโตขึ้นมาก ดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม ดูเป็นผู้นำทั้งที่อายุยังไม่ถึง 25 ด้วยซ้ำ

​เขารู้ว่าหล่อนช่วยงานพ่อแม่ทุกอย่าง ทั้งงานการเมือง และงานธุรกิจ

​เรียนจบปริญญาตรีตั้งแต่อายุ 21 หึ...ได้ปริญญาตรีมาสองใบเสียด้วย แม่อัจฉริยะ!

​จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ชอบ นึกเคืองตา ขุ่นความรู้สึก เมื่อเห็นหน้าเธอ

​ตอนเด็กๆ เธอชอบไปซุกในเล้าเป็ด...เขาเลยเรียกว่ายัยเป็ด เพราะมทินาทำตัวเป็นแม่เป็ด เอาไข่เป็ดมากก แม่ของมันโดนหมากัดตาย ก็...หมาตัวโปรดของเขานั่นแหละ แล้วก็เลี้ยงลูกเป็ดที่รอดฟักมาเป็นตัวทั้งเจ็ดตัว เดินไปไหนเป็ดตามเป็นฝูง

​นึกถึงเรื่องนี้ ปรากฏก็ถอนใจน้อยๆ สำนึกผิดแวบขึ้นมา...เมื่อนึกถึงเรื่องวีรกรรมของเขากับเป็ดของเธอ จนเขาต้องระเห็จไปบ้านปู่ย่า เพราะโดนพ่อเฆี่ยนจนขาแตก เขาแอบขายเป็ดของเธอเพราะหมั่นไส้แค่ที่ว่าพวกมันเป็นของรักของเธอ

​หลังจากนั้นเขาก็ไปตามซื้อเป็ดคืนมาให้เธอได้สี่ตัว นอกจากนั้นพวกมันกลายเป็นลาบเป็ดไปแล้ว พวกมันถูกส่งคืนมาให้กับมทินา จนทุกวันนี้เธอก็อาจจะยังไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเอาพวกมันมาคืนให้กับเธอ ใครจะไปให้รู้ล่ะ เสียฟอร์มแย่ สำหรับเธอปรากฏคือคนร้ายกาจ เกิดไปเป็นคนดีคิดสำนึกผิดที่แกล้งเขา แต่ดันไปไล่ซื้อมาคืนให้เขา อายเปล่าๆ

​ปรากฏกับหมาตัวที่กัดแม่เป็ดกลับดาวเป็ด เลยระเห็จไปอยู่บ้านปู่ย่าทั้งคู่ ในวัยนั้น วัยกำลังต่อต้าน โดนสปอยอวยยศขั้นสุดว่าหลานฉันเป็นคนดีใครห้ามแตะ จากย่า เขาก็ยิ่งเตลิด...ไปสุดทุกทาง สุรา นารี ยา แต่เขาไม่ได้มัวเมากับยาขั้นสุด แค่เสพเล่นๆ ลอยๆ เป็นบางหนเพิ่มอรรถรสในการนัวนารีและการดื่มปาร์ตี้

งานปาร์ตี้ของปรากฏสุดทุกรอบ รู้กันในหมู่เพื่อนฝูง โดยการสนับสนุนจากคุณย่าเพ็ญ

​เขาเดินเรื่อยลงมาชั้นล่างของบ้าน คุณเพ็ญเห็นหลานก็เรียกไปหอมซ้ายขวา พร้อมกับจูงเข้าห้องกินข้าว เมนูโปรดของเขาอยู่บนโต๊ะมากมาย แน่นอนว่าท่านทำเอง

​“กินเยอะๆ ย่าลุกมาทำตั้งแต่ตีสี่แนะ”

​“พ่อกับแม่...จะเป็นยังไงบ้างครับย่า”

เขากินข้าวไปแค่คำเดียวก็กินไม่ลง ต้องวางช้อนลิ้นไม่รู้รสเลยตอนนี้

​“เดี๋ยวเราไปเยี่ยมกัน” คุณเพ็ญตบหลังมือหลานเบาๆ

“กินข้าวให้หมดจานก่อนลูก ย่ามีของหวานด้วยนะ”

​“ครับ”

​ฝืนกินไปอีกสามสี่คำ ก็ฝืนกลืนไม่ไหว คุณเพ็ญแอบลอบถอนใจและซับน้ำตา ไม่กล้าบอกหลานตามตรง ว่าตอนนี้อาการของลูกชายและลูกสะใภ้หนักมากแล้ว

​“ย่าครับ”

ปรากฏที่หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ขอให้ย่าพาไปเยี่ยมพ่อกับแม่ แม้รู้ว่าจะยังเข้าไปหาพวกท่านไม่ได้ แต่เขาก็อยากไป

​“ว่าไง มื้อเย็นอยากกินอะไรไหม?”

​“ผม...ขอโทษที่เหลวไหลมานาน ต่อไปนี้ผมจะกลับมาช่วยงานทุกอย่าง จะไม่ทำตัวเหี้ยๆ เหมือนที่เคยทำ ย่าครับ...พ่อกับแม่ต้องใช้อะไรไหม? ถ้าผมให้ได้ ตับไตหัวใจ ผมก็พร้อมจะบริจาคให้พ่อกับแม่ ขอแค่พวกท่านหาย ให้ผมไปบวชก็ได้ บวชตลอดชีวิตก็ได้ ย่าครับมีที่ไหนบนได้ ที่ไหนขอได้ ว่าให้พ่อกับแม่คืนมาอยู่กับผม ย่าพาผมไปที”

​“โธ่ลูกเอ๋ย”

​ร่างสูงโผเข้ากอดก่อนจะร้องไห้โดยมีมือเหี่ยวย่นลูบหลังไหล่ เห่กล่อมปลอบโยน เหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็ก อ้อมอกของย่าเป็นที่ปลอบโยนและซับน้ำตาให้กับปรากฏมาเสมอ

​เขาตั้งใจว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อพ่อกับแม่ ขอเพียงพวกท่านรอด เขายอมทุกอย่างจริงๆ

​ถ้าย้อนเวลาได้ ปรากฏคงไม่ประชดประชันพวกท่านเรื่องมทินา และบินหนีไปเมืองนอก...ถ้าย้อนได้ เขาอยากใช้เวลากับพวกท่าน ถ้ารู้ว่าท่านมีเวลาอยู่กับเขาอีกไม่นาน

​แต่เวลามันย้อนคืนไม่ได้

​และ...ความตายไม่ได้ฟังคำขอร้องและรับสินบนจากปรากฏ