Lahat ng Kabanata ng เล่ห์รักร้ายเมียคนโปรด(20+): Kabanata 1 - Kabanata 10

ตอนที่1ฉัน มุกดา ผู้ไม่เคยได้รู้จักความสบาย ตั้งแต่จำความได้เลยมั้ง นี่ฉันอายุ 23 ปี ต้องสู้ชีวิตอะไรขนาดนี้ เนี่ยแหละนะ ที่ว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ เกิดมาก็ไม่มีพ่อไม่มีแม่เลย ต้นทุนชีวิตไม่ต้องพูดถึง โตจากครอบครัวบ้านเด็กกำพร้า พอ15 ปี ฉันก็ออกมาหาทำงานและส่งตัวเองเรียนจนถึงทุกวันนี้ และไม่คิดจะกลับไปบ้านเด็กกำพร้าแล้ว ที่นั่นเป็นแค่ความทรงจำเก่าๆ คนที่เลี้ยงฉันมาก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว สรุปเลย ฉันตัวคนเดียว หัวเดียวกระเทียมลีบสุดๆฉันเป็นนักศึกษาปี4 ใกล้จบแล้ว ต้องหางานทำอย่างจริงจัง หางานที่มั่นคง เพราะว่าจบมามีงานทำเลยนั่นหมายถึงความมั่นคงในการเงินฉันด้วย ทุกวันนี้ ทำแค่งานพาร์ทไทม์ รับจ้างทั่วไป จนได้ฉายา มุกดา สาวน้อยร้อยอาชีพแล้ว เพื่อนๆ ให้ฉายานี้ไปเลย งานเพื่อน รายงานต่างๆ เลคเชอร์ ฉันรับทำหมด งานเยอะแถมเงินดีด้วย ฉันเรียนไม่เก่ง แต่ฉันขยันพยายามดันตัวเองให้ถึงเป้าหมายของการศึกษา ที่มีใบปริญญาเป็นใบต่อทางการเงินฉันในอนาคตนักศึกษาปริญญาตรี เงินเดือน 18,000 บาท ในยุคที่ข้าวผัดหมูจานละ60บาท ไข่ไก่ใบละ8 บาท มาม่าอาหารของคนเงินน้อย แต่ตอนนี้ไม่แล้วราคา 8 บาทต่อซอง ปลากระป๋องอาหารข

ตอนที่3 ราล์ฟร่างสูง ผมสีบอร์นทอง ดวงตาคมนัยน์ตาสีน้ำตาล แววตามีแต่ดุดัน คิ้วคมเข้ม เขานั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องพักส่วนตัวในผับของเพื่อน โดยที่เขาก็มีหุ้นส่วนในผับนี้เหมือนกัน เขากำลังรอไอ้ขี้แพ้ตัวหนึ่ง เอาเงินมาคืน แต่มันบอกว่าจะขอส่งแค่ดอกก่อน ถ้าเกิดมันยังกล้าตุกติกอีกครั้งนึง เขาไม่เก็บมันไว้แน่ ๆผมชื่อราล์ฟ หัสดินทร์ กิติศักดิ์ภาคินกุล อายุ 30 ปีลูกชายคนโตของตระกูล กิติศักดิ์ภาคิน กุล เป็นรองประธานบริษัท. ตอนนี้ผมกำลังทำงานอย่างหนัก เพื่อหนีบางอย่างที่น่ารำคาญใจ แต่ไม่สามารถพูดออกไปได้ เพราะว่าย่าผมกำลังหาคนมาแต่งงานกับผม เห็นว่าผมอายุมากขึ้น แต่ไม่ยอมคบหาใครเป็นตัวเป็นตนสักที ย่าเลยได้มาวุ่นวายจับคู่ให้ผมอยู่ จนผมไม่กลับบ้านต้องนอนคอนโดแทน“นายครับ ไอ้ทิมมาแล้วครับ” ลูกน้องคนสนิทผมเข้ามารายงาน มันชื่อธีร์“อื้ม”ไอ้ธีร์ พาไอ้ทิมเข้ามา มันอุ้มใครเข้ามาด้วยไม่รู้ เธอเหมือนไม่ได้สติ มันวางเธอลงบนเตียงนอนของผม“กูเอาแฟนมาจ่ายดอกมึงก่อนแล้วกัน” .“แฟนมึง มึงไปมีแฟนตอนไหน” ผมถามมันอย่างสงสัย มันจะตุกติกอะไรอีก“ยัยนี้ยังสดอยู่ กูขอเวลาอีก3วัน จะหาเงินมาส่งดอก”“แฟนมึง แต่มึงบอกยังสด

ตอนที่5 คุณสุนีย์พาฉันมาห้องหมายเลข3 ที่อยู่อีกฝั่งของตึกนี้เลยก๊อก!! ก๊อก!!“สุนีย์เองค่ะ”“เข้ามาได้เลยครับ” เสียงด้านในอนุญาตให้เข้าไปได้ ได้ยินเสียงคุณรองประธานตอบคุณสุนีย์แล้วเสียงคุ้นๆ นะ ช่างมันเถอะโฟกัสที่งานก่อนจะเจอคุณรองประธานแบบไหน คุณสุนีย์เดินนำฉันเข้าไป“สวัสดีค่ะคุณราล์ฟ วันนี้สุนีย์พาผู้ช่วยเลขาคนใหม่ของคุณมาแนะนำตัวค่ะ” คุณสุนีย์พูดบอกเขาฉันรอคุณรองประธานหันหน้ามา เพราะตอนนี้เขากำลังหันหลังให้พวกฉันอยู่ พอเข้าหันมาฉันถึงกับตกใจร้องออกมาเสียงหลง พร้อมชี้นิ้วไปที่เขา“เฮ้ย!ค ค คุณณ!!”“รู้จักคุณราล์ฟด้วยเหรอมุกดา” คุณสุนีย์ถามฉัน ฉันตั้งสติได้รีบเก็บมือแล้วก้มหัวขอโทษทั้งคู่เล็กน้อย“เอ่อก็ไม่เชิงว่ารู้จักคะ คือเราเคยเจอมาก่อนหน้านี้ค่ะ”“อ่าใช่ครับ” คุณรองประธานพูดยิ้มๆ ยิ้มบ้ายิ้มบออะไร เจอกันเมื่อกี้ไม่บอกล่ะว่าเป็นเจ้าของบริษัท น่าหมั่นไส้ ฉันส่งสายตาไม่พอใจให้เขานิดหน่อย“งั้นฉันแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ ฉันชื่อ กวินตรา จันทรากาล ชื่อเล่นมุกดา เป็นนักศึกษาชั้นปี4 ยังเรียนไม่จบ แต่ต้องการหางานทำก่อนค่ะ ขอบคุณบริษัทคุณมากนะคะ ที่เปิดโอกาสให้เด็กน้อยตาดำๆ ได้มีงา

ตอนที่7 สถานะที่แตกต่าง ฉันเดินเข้าห้องทำงานมาพร้อมคุณราล์ฟ เขาทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ฉันเรียบร้อย จากนั้นก็เริ่มทำงานกันเลย วันนี้คุณราล์ฟมีไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอก ซึ่งฉันไม่ต้องไป เป็นหน้าที่ของคุณสุนีย์ไปก่อน “ข้อมือเป็นยังไงบ้าง” คุณราล์ฟถามฉัน “ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วค่ะ” “อื้ม เดี๋ยวฉันจะไปหาลูกค้าเลย ส่วนเธอเลิกงานก็กลับบ้านได้” “ค่ะ” คุณราล์ฟออกไปก่อนเลิกงาน ฉันนั่งทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน วันนี้เลิกงานฉันก็จะกลับบ้านเลย เดี๋ยวแวะตลาดข้างบริษัทหน่อยแล้วกัน หาซื้อข้าวไปกินแล้วก็ของสดใส่ตู้เย็นหน่อย ระหว่างที่ฉันกำลังข้ามถนนก็เจอคุณยายแก่ยืนโอนเอนคล้ายจะเป็นลม ฉันรีบข้ามถนนโดยลืมดูรถไปเลย รถเกือบชนฉันตายไหมล่ะ รถคันที่ฉันวิ่งตัดหน้าบีบแตรเสียงดัง จากนั้นก็เร่งเครื่องยนต์ขับไปอย่างเร็ว ฉันเอามีจับหัวใจตัวเอง เกือบไปเฝ้ายมบาลไหมยัยมุกดา พอตั้งสติได้ฉันก็ไปประคองตัวคุณยายทันที “คุณยายๆ ไหวไหมคะ” “โอ๊ยยยย ขอบใจนะแม่หนู พอดีเดินเลือกซื้อของเยอะไปหน่อย ขอบใจนะลูก” “คุณยายมาคนเดียวเหรอคะ” “อ๋อ มีคนที่บ้านมาด้วยลูก แต่เขาน่าจะรออยู่ที่รถ” “ไปนั่งพักก่อนนะคะ” ฉันประคองตัวคุณ

ตอนที่9 เหยื่อชิ้นโปรด สุดท้ายฉันก็ยอมตกลงทำตามสัญญากับคุณราล์ฟ เขาเดินหายเข้าไปในห้องพร้อมกับเอาเงินปึกใหญ่มาวางตรงหน้าฉัน “เงินเดือนก้อนแรกของเธอ” “จ่ายเลยแบบนี้เลยเหรอ” ฉันถามคุณราล์ฟ “ใช่ พรุ่งนี้ฉันจะพาไปเก็บของแล้วย้ายมาอยู่นี้ด้วยกัน บอกพ่อแม่เธอไว้เลย” “มุกดาไม่มีพ่อแม่ค่ะ และก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน” ฉันตอบเขาเสียงเบา คำพูดของฉันเหมือนย้ำเตือนว่าฉันไม่เหลือใครบนโลกนี้แล้ว ฉันมันตัวคนเดียว ฉันมองหน้าคุณราล์ฟ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ฉันเลยพูดต่อ “ขอถามอะไรคุณสักอย่างได้ไหมคะ” “ไว้ค่อยถาม วันนี้เธอเริ่มงานได้เลย” เขาพูดปัดทันที แล้วนี่ จะให้ฉันเริ่มงานอะไรยังไง มัน งงไปหมดเลย “วันนี้ มันดึกแล้วนะคะ” ฉันบอกเขา จะให้ฉันแกล้งเป็นแฟนเขาเวลานี้ทคงไม่มีครอบครัวเขามาเห็นพวกเราตอนนี้หรอก “อื้ม ใช่ มันดึกแล้ว เมียที่ดีควรทำยังไง” “เมียเลยเหรอ” ฉันตกใจไม่น้อย อะไรข้อตกลงคือแฟนไม่ใช่เหรอ “เธอตกลงแล้วนะ จะเปลี่ยนใจรึไง” “ไม่ใช่ แต่เราตกลงกันแค่เป็นแฟนปลอม ๆ ไม่ใช่เหรอคะ นี่ คุณเรียกฉันเมียเลยนะ ถึงเราจะ อะ อื้มก็นะ แต่มันแค่รอบเดียวฉันจำไม่ได้ด้วย” “จำได้ก็แปลก นอนหรือตายก็ไม่รู้”