ตอนที่3

ตอนที่3

 

 

 

ราล์ฟ

 

 

ร่างสูง ผมสีบอร์นทอง ดวงตาคมนัยน์ตาสีน้ำตาล แววตามีแต่ดุดัน คิ้วคมเข้ม เขานั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องพักส่วนตัวในผับของเพื่อน โดยที่เขาก็มีหุ้นส่วนในผับนี้เหมือนกัน เขากำลังรอไอ้ขี้แพ้ตัวหนึ่ง เอาเงินมาคืน แต่มันบอกว่าจะขอส่งแค่ดอกก่อน ถ้าเกิดมันยังกล้าตุกติกอีกครั้งนึง เขาไม่เก็บมันไว้แน่ ๆ

 

ผมชื่อราล์ฟ หัสดินทร์ กิติศักดิ์ภาคินกุล อายุ 30 ปีลูกชายคนโตของตระกูล กิติศักดิ์ภาคิน กุล เป็นรองประธานบริษัท. ตอนนี้ผมกำลังทำงานอย่างหนัก เพื่อหนีบางอย่างที่น่ารำคาญใจ แต่ไม่สามารถพูดออกไปได้ เพราะว่าย่าผมกำลังหาคนมาแต่งงานกับผม เห็นว่าผมอายุมากขึ้น แต่ไม่ยอมคบหาใครเป็นตัวเป็นตนสักที ย่าเลยได้มาวุ่นวายจับคู่ให้ผมอยู่ จนผมไม่กลับบ้านต้องนอนคอนโดแทน

“นายครับ ไอ้ทิมมาแล้วครับ” ลูกน้องคนสนิทผมเข้ามารายงาน มันชื่อธีร์

 

“อื้ม”

 

ไอ้ธีร์ พาไอ้ทิมเข้ามา มันอุ้มใครเข้ามาด้วยไม่รู้ เธอเหมือนไม่ได้สติ มันวางเธอลงบนเตียงนอนของผม

 

“กูเอาแฟนมาจ่ายดอกมึงก่อนแล้วกัน” .

 

“แฟนมึง มึงไปมีแฟนตอนไหน” ผมถามมันอย่างสงสัย มันจะตุกติกอะไรอีก

 

“ยัยนี้ยังสดอยู่ กูขอเวลาอีก3วัน จะหาเงินมาส่งดอก”

 

“แฟนมึง แต่มึงบอกยังสดอยู่ กูเชื่อก็โง่แล้ว”

 

“มึงช่วยกูอีก3วันแล้วกัน ส่วนยัยนี่ กูถือว่าเป็นของขวัญจากกูแล้วกัน”

 

“หุบปาก!!! ไอ้ธีร์ มึงลากมันไปจัดการ” ผมสั่งลูกน้องผม ไอ้ทิมโวยวายไม่เลิกลูกน้องผมจัดการล็อคตัวแล้วลากออกจากห้องไป

 

ผมดูดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมาสายตามองกับร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

 

“เธอจะมาโทษฉันไม่ได้นะ มันถึงคราวซวยเธอเอง ที่มาเจอไอ้ทิม” ผมพูดบอกเธอแค่นั้น และก็จัดการกับเสื้อผ้าตัวเอง แล้วเดินไปที่เตียงนอนที่ร่างเล็ก ผิวขาว นอนอยู่ ยัยนี้เป็นคนสวยมาก นมใหญ่ด้วย หึ สดไม่สดไม่รู้ แต่คืนนี้ ยัยนี่ไม่รอดผมแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

เช้า

 

“กรี๊ดดด” เสียงกรีดร้องดังไปทั่วห้อง ผมเดินเข้ามาในห้องนอนอย่างเชื่องช้า

 

ผมรู้ว่าเธอรู้สึกตัวมาได้สักพักแล้วแหละ แต่แค่ยังลุกขึ้นไม่ไหว ผมตื่นก่อนเธอได้พักใหญ่แล้ว เห็นเธอนอนหลับสนิทก็ไม่อยากปลุก ส่วนเรื่องเมื่อคืน ที่ไอ้ทิมพูดเป็นเรื่องจริง เธอยังสด และซิง ขนาดหลับยังตอบรับผมดีจริงๆ ปกติ ผมไม่อยู่เจอหน้าคนที่ผมนอนด้วยหรอกนะ น้ำแตกก็แยกทางแล้ว แต่ไม่รู้สิ กับเธอ ผมขออยู่คุยด้วยสักนิดแล้วกัน ผมเดินเข้ามาเจอเธอลุกขึ้นนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง เธอหันมามองด้วยสายตาอาฆาตแบบสุดๆ

 

“คะ คุณเป็นใคร แล้วคุณใช่ไหมที่ทำกับฉันแบบนี้”

 

“ใช่ ฉันเอง” ผมตอบกลับเธอแล้วเดินไปนั่งไขว่ห้างที่โซฟาปลายเตียง เธอยังนั่งแก้ผ้าโชว์ผมอยู่เลย เห็นแบบนี้อยากจะจับกดลงบนที่นอนอีกครั้งจริงๆ แต่ลืมไป ผมไม่กินซ้ำของเดิม ที่อยู่นอนด้วยทั้งคืนก็ผิดนิสัยผมแล้ว

“แล้วคุณเป็นบ้าอะไรมาทำเรื่องทุเรศกับคนไม่รู้จัก” เธอพูดถามผม

 

“เธอเป็นแฟนไอ้ทิม มันเอาเธอมาขัดดอกฉัน”

 

“ไอ้เวรเอ้ย ฉันไม่ใช่แฟนมัน” เธอพูดพร้อมดึงผมตัวเองอย่างหัวเสีย และจู่ๆ เธอก็นิ่งไป

 

“คุณ!!! นี่! กี่โมงแล้ว” เธอหันมาถามผม ด้วยใบหน้าแตกตื่น เธอควรจะตกใจที่เธอมานั่งแก้ผ้าโชว์ผมก่อนไหม ยัยนี่เป็นคนยังไงกันเนี่ย

 

“8.10น.” ผมบอกเวลาเธอ

 

“พระเจ้าาา โอ้มายก๊อด จะสายแล้ว ทำยังไงดีทำยังไงดี!! ทำไมคุณไม่ปลุกฉัน” เธอพูดแล้วรีบลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ โดยที่ไม่ลืมหยิบเสื้อผ้าตัวเองที่กองกับพื้นเข้าไปด้วย ผมนั่งรอเธอจนแต่งตัวเสร็จ

 

“นี่คุณ ทีหลังหัดถามก่อนที่จะทำอะไรแบบนี้ไหม ใครยื่นคนมาขัดดอกให้คุณ คุณก็เอาขึ้นเตียงเลยรึไง” ยัยนี่ออกจากห้องน้ำมาก็โวยวายทันที

 

“แล้วก็นะ อดอยากมากรึไง เนื้อตัวฉันมีแต่รอยแดง ฝากไว้ก่อนนะ ฉันจะมาทำคืน”

 

“นี่ หุบปากก่อนแล้วฟัง”

 

“ฉันไม่มีเวลาแล้วโว้ย จะมาเรียกดอกจากฉันไม่ได้นะ ที่นายได้ฉันไปเนี่ยมันไม่เกี่ยวกับฉันเลย ฉันควรจะต้องเรียกร้องค่าเสียหายด้วยซ้ำ ไอ้เวรทิมนั่นฉันก็พึ่งรู้จักมันเมื่อคืนนี้เอง อย่าให้เจอนะ แม่จะลากไปรถชนสมองไหลเลย”

 

“เธอช่วยฟัง”

 

“ฉันไม่มีเวลา”

 

ยัยนี่พูดแล้วมองหน้าผม เหมือนมีคำถามมากมาย แต่เหมือนตัวเธอเองก็รีบมากๆ

 

“เอาเป็นว่า เราค่อยคุยกัน ตอนนี้นายมีให้ฉันยืมสัก 3,000 บาท ไหม เดี๋ยวฉันโอนคืน ฉันต้องแวะไปหาซื้อชุดนักศึกษาก่อนแล้วเนี่ย”

 

“....” ผมอึ้งอะไรก่อนดี ยัยนี่ไม่โวยวายที่ผมทำเธอ และยังเอาแต่ด่าไอ้ทิม แถมเธอยังเป็นนักศึกษา (กูพรากผู้เยาว์รึเปล่าวะ) แล้วยังจะมายืมเงินผมอีกเนี่ยนะ

 

“เอ้า! เงียบทำไม จะมองอีกนานไหม เอาเงินมายืมก่อนฉันรีบ นายจดเลขบัญชีไว้นะ เดี๋ยวฉันโอนคืน” ยัยนี่แบมือของเงินผมเหมือนเด็กขอขนมเลย ผมได้แต่ถอนหายใจ แล้วหยิบกระเป๋าเงินมา ควักเงินจากในกระเป๋าออกมาปึกใหญ่ไม่ต่ำกว่าสามหมื่นแน่นอน แล้ววางลงบนมือเธอ ยัยนี่ตาโตเป็นไข่ห่าน

 

 

“นี่ มันเกิน 3,000 แล้ว ฉันไม่ยืมเยอะขนาดนี้หรอกไม่มีปัญญาคืน” ยัยนี่ดึงเงินไป3,000 แล้วที่เหลือก็ยื่นมาคืนผม แต่ผมลุกขึ้นเดินหนี

 

“โอ๊ย นาย ไป ฉันรีบไม่มีเวลามาคุยด้วยแล้ว” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรเลย ยัยนี่ก็วิ่งกำเงินออกจากห้องไปเลย เพราะคงเห็นว่าผมเดินหนี ผมโทรสั่งลูกน้องด้านล่างให้จัดการเธอให้เรียบร้อย