ตอนที่1

 ตอนที่1

ฉัน มุกดา ผู้ไม่เคยได้รู้จักความสบาย ตั้งแต่จำความได้เลยมั้ง นี่ฉันอายุ 23 ปี ต้องสู้ชีวิตอะไรขนาดนี้ เนี่ยแหละนะ ที่ว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ เกิดมาก็ไม่มีพ่อไม่มีแม่เลย ต้นทุนชีวิตไม่ต้องพูดถึง โตจากครอบครัวบ้านเด็กกำพร้า พอ15 ปี ฉันก็ออกมาหาทำงานและส่งตัวเองเรียนจนถึงทุกวันนี้ และไม่คิดจะกลับไปบ้านเด็กกำพร้าแล้ว ที่นั่นเป็นแค่ความทรงจำเก่าๆ คนที่เลี้ยงฉันมาก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว สรุปเลย ฉันตัวคนเดียว หัวเดียวกระเทียมลีบสุดๆ

 

ฉันเป็นนักศึกษาปี4 ใกล้จบแล้ว ต้องหางานทำอย่างจริงจัง หางานที่มั่นคง เพราะว่าจบมามีงานทำเลยนั่นหมายถึงความมั่นคงในการเงินฉันด้วย ทุกวันนี้ ทำแค่งานพาร์ทไทม์ รับจ้างทั่วไป จนได้ฉายา มุกดา สาวน้อยร้อยอาชีพแล้ว เพื่อนๆ ให้ฉายานี้ไปเลย งานเพื่อน รายงานต่างๆ เลคเชอร์ ฉันรับทำหมด งานเยอะแถมเงินดีด้วย ฉันเรียนไม่เก่ง แต่ฉันขยันพยายามดันตัวเองให้ถึงเป้าหมายของการศึกษา ที่มีใบปริญญาเป็นใบต่อทางการเงินฉันในอนาคต

 

นักศึกษาปริญญาตรี เงินเดือน 18,000 บาท ในยุคที่ข้าวผัดหมูจานละ60บาท ไข่ไก่ใบละ8 บาท มาม่าอาหารของคนเงินน้อย แต่ตอนนี้ไม่แล้วราคา 8 บาทต่อซอง ปลากระป๋องอาหารของมนุษย์เงินเดือน กระป๋องละ 25 บาท โอ้ววว ค่าครองชีพสูงเฉียดฟ้า เงินเดือน18,000 ไหนจะค่าใช้จ่ายจิปาถะ ค่าน้ำค่าไฟ ค่าที่พัก ใครเป็นคนคิด เรียกมาปรับทัศนคติได้ไหม

 

ตอนนี้ฉันกำลังเดินหาสมัครแทบจะทุกที่ ที่เปิดรับสมัคร ส่งใบสมัครออนไลน์ไปก็เยอะ เรียนใกล้จบแล้ว เหลือเวลาอีก 2 เดือน แต่ยังหางานทำไม่ได้ เพื่อนคนอื่นอาจจะไม่ซีเรียสอะไร คิดว่าเรียนจบก็ขอพักหน่อย แต่สำหรับฉันถ้าไม่มีงานก็ไม่มีเงิน ฉันตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เพื่อนพ้องฉันก็ไม่กล้าไปรบกวนอะไร เพราะเพื่อนกันห้ามยืมเงินกัน ฉันไม่อยากเป็นภาระใคร ทุกวันนี้พูดได้เต็มปากเลยว่าทำงานหาเลี้ยงตัวเองยืนด้วยลำแข้งของตัวเองมาตลอด ฉันไม่เคยท้อเลย เหนื่อยก็พัก และคิดว่าตอนนี้ยังมีแรงก็ให้รีบกอบโกยเอาไว้ให้มากที่สุด

 

 

 

“เฮ้อ ทำไมงานมันหายากอย่างนี้” ฉันนั่งลงที่ป้ายรถเมล์เพื่อรอรถกลับบ้านเช่า ฉันก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ หมดไปอีกวัน ฉันยังหางานไม่ได้เลย ไม่มีที่ไหนติดต่อกลับมาสักที่ เอาเถอะ วันนี้ไม่ได้ วันอื่นต้องได้แน่นอน เพราะฉันคือคนเก่ง วันนี้เตรียมกลับไปทำขนมดีกว่า พรุ่งนี้จะได้เอาไปฝากคาเฟ่ที่มหาลัย และก็ไปขายเพื่อนๆ ในห้องเรียนด้วย ระหว่างนั่งรอรถเมล์ก็มีสายโทรศัพท์เข้า

 

ตื้ด ตื้ด!!! เสียงโทรศัพท์สั่น ‘พอลลี่’ หรือ ‘ไอ้พอล’

 

‘ว่าไงณัฐวุฒิ’ ฉันรับสายเพื่อนชายใจหญิงของฉัน ด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก โดยการแกล้งเรียกชื่อจริงที่พ่อแม่ตั้งให้มันมา แต่มันไม่ใช้

 

‘ต๊ายแล้วววว ตบปากเท่าความสวยฉันเดี๋ยวนี้นะชะนีตาโต’ พอลลี่พูดเสียงแหลมใส่โทรศัพท์เมื่อถูกฉันเรียกชื่อจริง 5555

 

‘5555 ว่าไงแก โทรมามีอะไร’ ฉันถามเข้าเรื่องถ้าปล่อยไว้ไม่ได้คุยแน่นอน ยัยพอลลึ่ชอบพาออกทะเลไปเรื่องอื่นตลอด

 

 

‘อยู่ไหนจ๊ะ ฉันกับบีบีมาหาที่บ้านเช่า แต่บ้านปิดสนิท’ พอลลี่ถามฉัน

 

‘พวกแกอยู่บ้านฉันเหรอ พอดีฉันอยู่ข้างนอกมาหาสมัครงานน่ะ แต่กำลังจะกลับแล้ว พวกแกมีอะไรรึเปล่า’ ฉันถามเพื่อน

 

‘มี ให้พวกฉันไปรับไหม’ เสียงบีบีพูด

 

‘ไม่ต้องๆ รถเมล์มาแล้ว รออยู่ที่บ้านฉันนั้นแหละ แป๊บเดียว’ ฉันพูดกับเพื่อนในสายพร้อมเดินขึ้นรถเมล์

 

‘โอเค ไว้เจอกัน’ พอลลี่พูดแค่นั้นก็วางสายไป

 

นี่คือเพื่อนของกลุ่มฉันที่มหาลัย บีบี พอลลี่ และฉัน เอาจริงนะ ยัย 2 คนนี้ไม่น่าคบฉันได้อะ พวกเราแตกต่างกันมาก แต่แปลกนิสัยอยู่กันได้ บีบีกับพอลลี่บ้านรวยมากนะ รวยแบบ รวยเลย ตอนเจอแรกๆ ฉันก็ไม่กล้ายุ่งกับนางทั้ง2คนนะ ทั้งคู่ดูหยิ่งมาก แต่ทั้งพอลลี่และบีบีก็เลือกที่จะมาคุยกับฉันก่อน หลังจากนั้นเราก็สนิทกันมาโดยตลอด

ฉันไม่ค่อยมีเวลาให้กับเพื่อนเท่าไหร่ แต่เพื่อนฉันทั้งคู่เข้าใจดี สองคนนี้เรียนจบเห็นว่าจะยังไม่หางานทำเพราะอยากหยุดพักก่อน จะอยู่ใช้ชีวิตเที่ยว กิน นอนให้สมใจก่อน และค่อยคิดเรื่องทำงาน ทุกวันนี้ฉันก็ไม่ได้เห็น ว่ายัยสองคนนี้เหนื่อยอะไรเลย นอกจากปาร์ตี้ เพื่อนฉันน่ะคิดแบบนั้นได้ แต่สำหรับฉัน ไม่ทำงานก็ไม่มีเงิน อยากได้อะไรต้องหาต้องสร้างเอง ชีวิตของฉันไม่มีใครซัพพอร์ต ต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง

 

ฉันรับทำงานทุกอย่างที่มีเวลาว่าง เวลาทุกวินาทีมีค่ามากสำหรับฉัน ฉันมีที่ทำอยู่บ่อยแทบจะประจำด้วยซ้ำ คือร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านชื่อเบล พี่เขาใจดีมากให้งานฉันหลังจากไม่มีเรียน ช่วงนี้ฉันว่างงาน งานที่รับก็แค่มีเป็นบางช่วง ฉันก็จะไปทำร้านพี่เบลบ่อยหน่อย ตอนนี้ฉันกำลังเดินเข้าซอยบ้าน

 

ตื้ด ตื้ด โทรศัพท์ฉันสั่น มันขึ้นว่าเบอร์แปลกฉันกดรับสาย

 

 

‘สวัสดีค่ะ’

 

 

 

‘คุณกวินตรา ใช่ไหมคะ ติดต่อจากบริษัทKK กรุ๊ปสะดวกคุยรึเปล่าคะ’

 

‘สะดวกค่ะ ตอนนี้ยิ่งกว่าสะดวกซะอีก เสียงคุณพี่เป็นเสียงที่อยากฟังที่สุดเลยค่ะ’

 

‘อาคะ คุณกวินตราได้รับเลือกจากบริษัทKKกรุ๊ปนะคะ พรุ่งนี้มาติดต่อสัมภาษณ์งานที่บริษัทได้เลย’

 

‘ค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ’ ฉันพูดขอบคุณบริษัทนี้ภายในใจอีกร้อยล้านรอบ ไม่มีบริษัทไหนที่รับพนักงานที่ยังเรียนไม่จบหรอกนะ แต่เหมือนฟ้าเปิดทางให้ฉันแล้ว ฉันสัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุด