Todos los capítulos de ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า: Capítulo 61 - Capítulo 70

มู่หรูเหยาที่เพิ่งขึ้นจากน้ำก็ให้เสี่ยวชุ่ยช่วยดูแลการแต่งตัว ผมยาวสลวยถูกเกล้าเป็นมวยผมพร้อมปักปิ่นลงไปให้ดูสวยงามแต่เรียบง่าย ปิ่นที่ปักจึงเป็นปิ่นเงินเรียบ ๆ ธรรมดาแต่ยังคงดูงดงาม“เจ้าเองก็ปักด้วย กลับจวนเดิมทั้งที คนอื่นจะได้ไม่กล่าวหาว่าข้าใจร้ายกับเจ้า” เสี่ยวชุ่ยมองปิ่นเงินในมือของนายหญิงก็พานตัวสั่นไม่กล้ายื่นมือออกไปรับเมื่อเห็นว่าสาวใช้คนสนิทมีท่าทีลังเล มู่หรูเหยาจึงลุกขึ้นสลับตำแหน่งกับสาวใช้ ดันให้เสี่ยวชุ่ยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกทองเหลือง“เห็นหรือไม่ว่าเจ้างดงามมาก” นางมองใบหน้าของเสี่ยวชุ่ยที่ปรากฏในกระจกทองเหลือง กำลังยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“ขอบคุณเจ้าค่ะฮูหยิน”เมื่อเดินมายังลานหน้าจวน ดวงตาของมู่หรูเหยาถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงรถม้าคันใหญ่โอ่อ่าพร้อมด้วยป้ายประจำตระกูลจาง อีกทั้งยังมีทหารขี่ม้าตามไปคุ้มกันอีกหลายสิบคน แตกต่างกับตอนที่นางถูกส่งตัวไปวัดที่เขาอวิ๋นซานโดยสิ้นเชิง ครั้งนั้นเป็นเพียงรถม้าธรรมดาที่เก่าซอมซ่อ นั่งไม่สบาย ซ้ำยังโยกคลอนราวกับจะพังลงทุกครั้งที่กระแทกกับหลุมบ่อ

“อย่ามาโทษพวกข้าที่ต้องโหดร้ายเช่นนี้” กงหว่านซินหัวเราะเย็น “หากเจ้าไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตจนถูกจับได้ มีหรือที่พวกข้าจะต้องใช้ยาลืมเลือนกับเจ้าที่เป็นตัวไร้ค่าเช่นนี้ ทั้งที่เป็นยาราคาแพง ใช่ว่าจะหาซื้อกันมาได้ง่าย ๆ”มู่หรูเหยากัดฟันแน่น หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเกลียดชัง พลันภาพในคืนนั้นที่คุกใต้ดินก็ฉายชัดเข้ามาในหัว เช่นนั้นก็แปลว่าผู้ที่กรอกยาทำให้นางลืมทุกสิ่งก็คือสาวใช้ผู้นี้สินะมู่หรูเหยาหันไปมองสาวใช้คนสนิท นางเม้มปากแน่นด้วยความเจ็บปวด“เจ้าทรยศข้า...”รอยยิ้มเยาะเย้ยฉายชัดบนริมฝีปากของมู่ซินหรู คุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลมู่ ที่ยามนี้เป็นถึงพระชายาขององค์ชายสาม นางนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสง่างาม ดวงตาคู่งามจับจ้องมู่หรูเหยาด้วยความพึงพอใจที่เห็นอีกฝ่ายตกเป็นรองเหมือนทุกครั้ง“แต่สุดท้าย เราก็ได้ถอนพิษให้เจ้าแล้วมิใช่หรือ?” เสียงหวานของนางดังขึ้นด้วยความเย้ยหยัน“แน่นอนว่าสำหรับข้า มันคงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนัก ที่ต้องเห็นเจ้ามีชีวิตที่ดี มีความสุขจนลืมเรื่องทุกอย่างที่พวกเราร่วมกันสร้างมา”มู่ซินหรูห

แสงสว่างจากเทียนที่อีกฝ่ายถือมาทำให้หญิงสาวมองไม่เห็นอะไรในตอนแรก แต่เมื่อผ่านไปสักพักก็เห็นใบหน้าของชายคนหนึ่งซึ่งมู่หรูเหยาจำได้ดีว่าเขาคือบุตรชายของฮูหยินแห่งตระกูลมู่คนตัวเล็กถอยไปจนแผ่นหลังติดกับผนังห้อง ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มและนัยน์ตาของเขาฉายแววประหลาดก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนบานประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออก แสงสว่างจากเปลวเทียนที่อีกฝ่ายถือมาส่องเข้ามาในห้องมืดมิด ในตอนแรกไม่สามารถมองออกว่าเป็นใคร แต่เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสว่างได้แล้ว นางก็มองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน มู่หรูเหยาจำได้ดีว่าเขาคือบุตรชายของจวนตระกูลมู่มู่จิ่นหยาง... บุตรชายของกงหว่านซิน!มู่หรูเหยาถอยหนีจนแผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้อง ใบหน้าของชายหนุ่มฉายแววเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ“เจ้า... มาทำอะไรที่นี่?” มู่หรูเหยากลั้นใจถามน้ำเสียงสั่นเครือ นางจับผนังไม้ด้านหลังเอาไว้โดยไม่มีที่ให้ถอยหนีอีกแล้วหากแต่บุรุษตรงหน้ายังคงย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ มือข้างหนึ่งถือเทียน อีกข้างไขว้หลัง ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับปฏิกิริยาหวาดกลัวของอีกฝ่าย เขายิ้มกว้างอย่าง

“คนที่ไม่มีสิทธิ์ก็คือพวกเจ้า ปล่อยข้าออกไป บ้านเมืองมีกฎหมายคิดว่าจะทำสิ่งใดตามใจได้อย่างนั้นหรือ” มู่หรูเหยาพยายามถ่วงเวลาอย่างสุดความสามารถ ไม่รู้เพราะเหตุใดในเวลานี้นางจึงนึกถึงแต่ใบหน้าของบุรุษผู้แสนโหดร้ายอย่างจางเจิ้นอู่สำหรับจางเจิ้นอู่แล้วต่อให้รู้ว่านางถูกจับตัวมาทรมานอยู่ที่นี่... เขาก็คงไม่คิดสนใจคิดมาถึงตรงนี้ความสิ้นหวังก็ถาโถมเข้าใส่อีกครั้ง ทุกอย่างประดังประเดเข้ามาพร้อมกันจนตั้งรับไม่ทัน ชะตาชีวิตของมู่หรูเหยาเหตุใดจึงน่าเวทนาเช่นนี้“เจ้าคิดว่าใช้คำนั้นกับข้าได้อย่างนั้นหรือ ผู้ที่ประทับอยู่เบื้องหน้าของเจ้าคือองค์ชายสาม มิอาจมีสิ่งใดมาต่อต้านความต้องการของพระองค์ได้” กงหว่านซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้ายกาจราวกับภูมิใจเสียเต็มประดาที่ได้ลูกเขยเป็นองค์ชายแต่องค์ชายที่โหดเหี้ยมเช่นนี้น่าภูมิใจตรงไหนกัน... แบบนี้ถึงเรียกว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันสินะแม้แต่องค์ชายสามก็อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ เช่นนั้นแล้วนางยังสามารถหวังให้ใครมาช่วยได้อีกจางเจิ้นอู่... เขาคงมิคิดจะมาช่วยนางกระมัง?น้ำตาของมู่หรูเหยาร่วงหล่นลงมาอ

จางเจิ้นอู่ให้คนของตนจับพวกมันมัดเอาไว้แล้วเตรียมพากลับไปยังจวนที่ชายแดน“คุกใต้ดินของข้าเพียงพอสำหรับพวกเจ้าทุกคน หรือหากไม่พอข้าก็พร้อมจะสร้างใหม่เพื่อพวกเจ้าได้เสมอ”คำพูดนั้นไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับคนของตระกูลมู่สักเท่าไร ด้วยคิดว่าบุตรสาวของตนเองเป็นถึงพระชายาขององค์ชายสาม จะต้องช่วยให้รอดพ้นจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ไปได้แน่“นายท่าน อาการของฮูหยินไม่สู้ดีนัก นางเสียเลือดมากเกินไปและยังมีพิษฝังในร่างกาย ข้าเกรงว่า...”“ไม่! ข้าไม่ยอมให้นางตายเด็ดขาด” ยังไม่ทันที่เหมยอิงจะพูดจบ อีกฝ่ายก็คำรามใส่ ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างคนไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้มู่หรูเหยาที่รู้สึกตัวพยายามฝืนเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของสามี นางใช้แรงที่มีเหลือน้อยเต็มทีสารภาพเรื่องทั้งหมด“เป็นข้า... เป็นข้าจริง ๆ ที่ขโมยหยกจันทรานั้นมา ท่าน... ฮึก! ท่านยังอยากฆ่าข้าอยู่หรือไม่”น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากดวงตาของท่านแม่ทัพ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเย็นชาลงไปบนแก้มซึ่งมีแต่หยดเลือดที่สาดกระเซ็นยามต่อสู้“ไม่ ข้าไม่มีทางฆ่าเจ้า ขอเพียงเจ้ายังอยู่... แต่หากเจ้า