All Chapters of ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า: Chapter 51 - Chapter 60

มู่หรูเหยาเปลี่ยนการจับพู่กันในท่าทางที่ถนัดโดยไม่สนหลักการของคนยุคนี้ จึงทำให้การเขียนรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เพียงไม่นานก็คัดไปได้เท่ากับที่เคยคัดในหนึ่งชั่วยามมู่หรูเหยาลุกขึ้นมองไปที่ประตูด้านหน้า เมื่อไม่เห็นใครจึงเริ่มเดินสำรวจสถานที่แห่งนี้ เพราะความเมื่อยจากการนั่งนาน ลุกครั้งแรกก็เกือบเป็นตะคริวจนเซล้ม จึงต้องยืดแขนยืดขาออกกำลังกายพอมองให้ดีที่แห่งนี้เหมือนที่เคยเห็นในซีรีส์ไม่มีผิด ดูสวยงามประณีตเสียจนเผลอยกมือขึ้นลูบไปบนสิ่งของต่าง ๆ เมื่อมือเรียวเอื้อมไปหยิบจับกระถางธูปแต่ก็ต้องสะดุ้งตกใจด้วยอยู่ดี ๆ ก็มีเสียงคล้ายกับกลไกบางอย่างดังขึ้นพร้อมกับปรากฏช่องลับพร้อมกับม้วนกระดาษ“ดูเหมือนจะเป็นภาพวาด” แม้ว่าสิ่งนี้อาจจะนำพาความซวยมาให้นาง แต่มู่หรูเหยาก็ห้ามความอยากรู้ของตนไม่ได้ สุดท้ายจึงเอื้อมมือไปหยิบม้วนกระดาษที่อยู่ในนั้นออกมาเปิดดูภาพที่เห็นทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ดวงตาเพ่งมองภาพวาดของสตรีที่ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาดชั่วครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงคนพูดคุยดังมาแต่ไกล จึงจำต้องรีบม้วนกระดาษเก็บคืนที่เดิม และวิ่งกลับไปน

“ปรนนิบัติข้าเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือ” น้ำเสียงเย็น ๆ ของท่านแม่ทัพเอ่ยถาม ทำเอาคนถูกถามส่ายหน้า“ปะ... เปล่า ข้าเต็มใจมาก” น้ำเสียงฟังดูอย่างไรก็มีเหมือนคนกัดฟันพูด จนจางเจิ้นอู่ต้องหัวเราะในลำคอ“ปากก็บอกว่าจะทำทุกอย่าง แต่พอให้ทำเรื่องง่าย ๆ เช่นนี้กลับทำไม่ได้ ไม่รู้ตระกูลมู่สอนเจ้ามาเช่นไร” มู่หรูเหยาแอบเบ้หน้าไม่ให้อีกฝ่ายเห็น พลางนึกว่านางคงไม่ดีเท่าบรรดาอนุของเขาหรอกขณะเดียวกันทางด้านอนุเจียงที่กำลังฟังคำรายงานจากสาวใช้ ก็มีท่าทีไม่พอใจกับการที่มู่หรูเหยาเข้าออกเรือนใหญ่ และได้ใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพทุกวัน“นางยังอยู่ที่เรือนของท่านแม่ทัพหรือ” เจียงอี้เฟิงเอ่ยถามสาวใช้ของตน ทันทีที่อีกฝ่ายพยักหน้าเชิงเทียนก็ถูกปาใส่ศีรษะทันทีสาวใช้ผู้นั้นได้แต่เอามือกุมหัวที่เลือดไหล ก้มหน้าต่ำลงพื้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้านาย กลัวว่าจะโมโหจนพาลทำร้ายนางมากกว่าเดิมที่อนุเจียงโวยวายเช่นนี้ก็เพราะปกติท่านแม่ทัพหวงห้องทำงานเป็นอย่างมาก ยิ่งเรือนนอนไม่ต้องพูดถึง ไม่เคยมีใครได้เข้าไปเหยียบถ้าไม่ใช่คนสนิท ไหนจะก่อนหน้านี้ที่ฮูหยินถูกร

สาวใช้ผู้นั้นถูกลากไปสอบสวนทันที พ่อบ้านหม่าเองก็ให้คนไปตามอนุเจียงที่เรือน“เจ้าทำไปทำไม” พ่อบ้านหม่าเค้นถามความจากปากสาวใช้ผู้นี้ที่ถูกบ่าวชายกดให้นั่งลงกับพื้น แน่นอนคนผิดย่อมต้องได้รับการไต่สวนและรอลงโทษสาวใช้ที่ถูกนำตัวมาลงโทษไม่ยอมเอ่ยใด ๆ ทั้งสิ้น ทำเพียงแค่เรียกชื่อนายหญิงของตนสลับกับร้องขอชีวิต“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เจียงอี้เฟิงที่เพิ่งเดินมาถึงแสดงสีหน้าตื่นตกใจ เหมือนเพิ่งรับรู้ข่าวเรื่องสาวใช้ตนเอง“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ นางเป็นคนของข้า ท่านจับนางไว้เพราะเหตุใดกัน”“เจ้าไม่รู้เรื่องที่นางทำหรอกหรือ” ดวงตาคมกริบเหมือนใบมีดจดจ้องไปทางอนุเจียงจนอีกฝ่ายตัวสั่น“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” เจียงอี้เฟิงพยายามทำใจดีสู้เสือ แสร้งไม่รู้เรื่องราวอะไรด้วยใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์“นางคิดจะวางยาข้า แต่เป็นฮูหยินที่รับเคราะห์แทน ครานี้ก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องครัวก็แอบย่องเข้าไปเทยาพิษใส่ในไก่ตุ๋นโสมของฮูหยิน” เจียงอี้เฟิงได้ยินก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจและปฏิเสธทันที“ไม่จริงใช่ไหมเจ้าคะ สาวใช้ของข้าไม่มีทางทำเรื

หลังเหตุการณ์วุ่นวายที่ท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บกลับมาก็ผ่านมาสามวันแล้ว คนในเรือนใหญ่ต่างวิ่งวุ่นกันทั่วเรือนราวกับถ้าพวกเขาหยุดวิ่งจะทำให้คนเจ็บในเรือนตายลงอย่างไรอย่างนั้นมู่หรูเหยาที่มาชะเง้อมองได้แต่กลิ่นยาคละคลุ้งอยู่ในจมูก ท่านหมอผู้นั้นที่เข้าไปรักษาก็ยังไม่มีท่าทีจะออกมา เห็นทีครั้งนี้เขาคงเจ็บหนักน่าดูพ่อบ้านหม่าเอาแต่เดินจัดการนู่นนี่นั่นทั้งวัน พอเดินผ่านฮูหยินของจวนก็ทำราวกับพบเห็นแสงสว่างแห่งความหวัง“พ่อบ้านหม่ามองข้าเช่นนี้มีอะไรหรือ” มือที่เกาะต้นเสาแอบชะเง้อมองเข้าไปในเรือนใหญ่ค่อย ๆ คลายออก และมองหน้าพ่อบ้านหม่าด้วยความรู้สึกไม่ไว้ใจ“ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่านายท่านจะฟื้นขึ้นมา ไม่เช่นนั้นฮูหยินลองไปดูแลนายท่านหน่อยดีหรือไม่ขอรับ”“ให้ข้าดูแล!?” มู่หรูเหยาชี้นิ้วเข้าหาตัว เพื่อยืนยันว่านางไม่ได้ฟังผิดหม่าตงพยักหน้า เพราะปกติท่านแม่ทัพไม่เคยสนใจผู้ใดเป็นพิเศษ ทว่าระยะหลังมานี้กลับเอ่ยถามถึงฮูหยินอยู่บ่อยครั้ง คนมีอายุจึงใช้ความคิดของตนเป็นหลักหากยามเขาเจ็บป่วยก็คงอยากให้คนที่รักอยู่เคี

หากเขาพักนางเองก็จะได้พักด้วยเช่นกัน คนถูกถามมองตำราในมือของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าฮูหยินของตนคัดจนเกือบจะถึงหน้าสุดท้าย จึงยื่นหนังสือเล่มใหม่ไปให้มู่หรูเหยาคัดต่อ“คัดอักษรต่อไป ลายมือเจ้าจะได้ดีขึ้นบ้าง” เขาเอ่ยพร้อมกับยักคิ้วกวนประสาทใส่ภรรยามู่หรูเหยาได้แต่กัดฟันพร้อมขมวดคิ้วแน่น นางสูดลมหายใจลึกสุดปอดเพื่อระงับโทสะ มือบางยื่นไปรับตำรามาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ความเงียบสงัดโรยตัวทั่วทั้งเรือน มีเพียงเสียงขยับกระดาษและฝีแปรงพู่กันที่ลากไล้ไปบนผืนกระดาษอย่างมั่นคง เงียบเสียจนมู่หรูเหยาอึดอัดจนทนไม่ไหว จึงเอ่ยปากชวนอีกฝ่ายคุย“เมืองหลวงเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะ มีร้านค้าเยอะมากหรือไม่ แล้วผู้คนที่นั่นนิยมสิ่งใดกัน” มู่หรูเหยาเอ่ยถามขณะลากปลายพู่กันลงบนกระดาษมู่หรูเหยาเงยหน้ามองบุรุษที่กำลังให้ความสนใจกับการอ่านเอกสาร ที่เอ่ยถามครั้งนี้ก็เพราะนางต้องคัดหนังสือเกี่ยวกับการค้าขาย“เจ้าอยากรู้ไปทำไม?” แม่ทัพหนุ่มละสายตาจากเอกสารทางการตรงหน้าแล้วมองไปทางมู่หรูเหยา“ข้าเพียงแต่สงสัย” นางยิ้มเล็ก ๆ พลางวางพู่กันลง ดวงตาของหญิงสาวเป็นป