ใจซ่อนปรารถนา のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังจากที่ไปเรียนวิชาการทำอาหาร จากแม่ครัวฝีมือดีอย่างสายไหมในวันนั้นแล้ว บัวระวงก็มักจะวนมาเป็นแขกประจำที่บ้านของกล้าตะวันอีกคน เพราะเธอได้เรียนรู้การทำอาหาร และขณะเดียวกัน ก็ได้เพื่อนคนใหม่อย่างสาวน้อยรัศมีแขด้วย​วเรณย์อาสามาเป็นครูสอนพิเศษ ส่วนน้องสาว ก็มาเป็นเพื่อนคนพิเศษให้กับรัศมีแข มันทำให้การอยู่ที่ไร่ชาพบตะวันของสาวน้อย มีความสุขขึ้นอีกมากเลยทีเดียว เธอได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง และจิตใจที่แข็งกระด้างของเธอ ก็ค่อยๆ อ่อนนุ่มลงตามเวลา ตามมิตรภาพ ตามความอบอุ่นที่ได้รับมาทีละเล็กละน้อย จากผู้คนที่รายล้อมตัวเธอตอนนี้​“ที่นี่มีละครเวทีด้วยหรือคะ”รัศมีแขถามอย่างสนใจ เธอกำลังสนทนากับบัวระวงที่มาเยี่ยมเธอในวันหยุด กล้าตะวันให้เธอมีวันพักผ่อนสองวันคือเสาร์อาทิตย์ ที่เธอไม่ต้องเรียนพิเศษ หรือออกไปทำงานกับเขา ​“มีสิจ๊ะ ทางมหาวิทยาลัย คณะนิเทศเขาจัดแสดงกันน่ะ” บัวระวงตอบ เธอทำงานอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการทั่วไป ​“น่าสนใจจังเลยค่ะ”​“อยากไปดูไหม เดี๋ยวพี่หาบัตรให้ พวกนักศึกษาเขาจำหน่ายบัตรให้กับบุคคลทั่วไปด้วย รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายแล้วก็เอาไปทำบุญบ

​“สวยไหมล่ะอ้ายเรน” วเรณย์มองน้องสาวในชุดผ้าเขียนเทียน ทำเป็นชุดแบบกระเหรี่ยงแบบประยุกต์ยาวถึงข้อเท้า ตรงด้านข้างผ่าขึ้นทั้งสองข้าง บัวระวงมัดผมสั้นแค่ประบ่าของตนเป็นจุกไว้และผูกไว้ด้วยที่มัดผมหลากสีมีกระพรวนดังกรุ๊งกริ๊งแบบชาวเขา เธอหมุนตัวไปมาเมื่อพี่ชายทำเป็นเมียงมองและท้าวคาง เมื่อรอฟังคำชมนานเข้า ก็ชักจะหมุนตัววางท่าต่อไม่ออก เปลี่ยนเป็นกอดอก แล้วเอ็ดวเรณย์เสียงแหว​“อ้ายเรน!”​“หึๆ อะไรล่ะ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างชอบใจที่ได้แกล้ง บัวระวงทำหน้างอแล้วเดินปึงๆ มานั่งข้างเขา เธอมองเขาตาเขียวปั๊ด​“งามไหม?”​“นี่บังคับให้ตอบหรือเปล่านี่” เสียงกลั้วหัวเราะนั้นถาม เลยโดนหมอนอิงฟาดเอา จนต้องรีบห้ามเพราะแม่เจ้าประคุณมือหนักใช่หยอก​“พอๆ สวยจ้า งามมาก งามขนาด งามแต้ๆ งามยิ่งกว่ายอดดอยอินทนนท์” ​“อ้ายเรนผีบ้า”คำชมนั้นเล่นเอาหญิงสาวเลิกฟาดหมอนใส่เขา แล้วหัวเราะกิ๊ก พลางค้อนขวับ​“อ้อ...จะบอกว่าน้องงามธรรมชาติ งามเหมือนก้อนหิน เหมือนดอย ว่าอย่างนั้นเถอะ จะดีใจดีไหมนั่นน่ะ อุตส่าห์ไปเลือกมาตั้งนานนะ ชุดนี้น่ะ จะใส่ไปงานของคุณป้าพิกุล”​“บนดอยอินทนนท์มีของงามนะ น้องหล้า” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้

กล้าตะวันหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อพบว่าปัญหาในโรงงานของเขาแก้ไม่เสร็จภายในวันนี้ เครื่องจักรเสียอยู่หนึ่งตัว และตอนนี้อะไหล่ก็ยังไม่สามารถส่งมาได้ ต้องหยุดเดินเครื่อง นั่นหมายถึงความเสียหายของเรื่องการขนส่งในระดับหนึ่งเลยทีเดียว​ถ้าเป็นปรกติแล้วอารมณ์ไม่ดีแบบนี้ เขาเลี่ยงที่จะไม่พบปะใคร เพราะเกรงว่าจะยังมีตะกอนความขุ่นมัวของอารมณ์เหลืออยู่ แต่วันนี้มีเหตุจำเป็นที่เลี่ยงไม่ได้ เพราะต้องไปที่งานของป้าพิกุลของเขา ป่านนี้แล้ววเรณย์คงจะจัดการรับรัศมีแขไปที่งานแล้วเรียบร้อย ​เขาแวะเข้ารีสอร์ต เพื่อลองถามเกี่ยวกับเรื่องของภาสกร ซึ่งปักหลักเป็นแขกพักมานานหลายวันแล้ว เขาไม่อยากไล่ตรงๆ เพราะตอนนี้สังคมโซเชียลกำลังมาแรง ภาสกรขู่ว่าจะทำให้เขาเสียชื่อเสียงเรื่องไล่แขก กล้าตะวันไม่อยากเสี่ยงนัก เพราะแม้ว่า รีสอร์ตของไร่ชาพบตะวันจะมีชื่อเสียง แต่เขาก็ไม่อยากให้มีข่าวเสื่อมเสีย และอีกอย่างหนึ่ง ไม่อยากให้ใครมาขุดคุ้ยเรื่องของ ภาสกรและรัศมีแขขึ้นมา ถ้าเกิดความขัดแย้งระหว่างเขากับชายผู้นี้ นึกดีใจที่พนักงานบอกว่าทางนั้นเช็กเอาท์ออกไปแล้ว เขาย้ำเลยว่าต่อไปนี้ถ้าภาสกรมาติดต่อเรื่องที่พัก ให้บอกปัดไปได้เ

เช้าวันต่อมา กล้าตะวันเก็บความสงสัยนี้ไว้กับตัวจนทนไม่ไหว เขามองหน้าเธอนิ่งอย่างสำรวจ รัศมีแขมีท่าทีครุ่นคิด วงคล้ำปรากฏตรงใต้ตา ฟ้องว่าเธอคงไม่ค่อยได้นอนหลับสักเท่าไหร่นัก​“มีอะไรจะบอกน้าหรือเปล่า ลูกหมี”​“ไม่มีนี่คะ” เธอเอ่ยตอบ ยังคงหลบตาเขา กล้าตะวันเอื้อมมือจับมือบางที่วางไว้บนโต๊ะมาบีบเบาๆ พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้ม​“น้าไม่เชื่อ ลูกหมีต้องมีอะไรในใจ เมื่อคืนก็นอนไม่หลับใช่ไหม เราเป็นครอบครัวเดียวกับ ทำไมจะต้องมีความลับต่อกันด้วยครับ”​คำว่าครอบครัวเดียวกัน ทำให้สาวน้อยกะพริบตา แล้วยิ้มที่มุมปาก เธอหลุบตาลงบังประกายตาบางอย่างไว้ ค่อยดึงมือออกจากมือเขา กล้าตะวันปล่อยให้เธอดึงมือกลับแต่โดยดี ​“ไม่มีจริงๆ ค่ะ ลูกหมีคงจะตื่นเต้นที่ลูกชุบจะมาหาวันนี้มากกว่า ขอบคุณนะคะน้ากล้าที่ให้เพื่อนของลูกหมีพักที่รีสอร์ตฟรีๆ”​“อ้อ...อย่างนั้นหรือ”เขาพยายามมองหาพิรุธบนใบหน้าอ่อนเยาว์นั่น แต่ไม่พบเธอยิ้มให้เขาอย่างสดใส...เหมือนทุกวัน แล้วตักกับข้าวใส่จานให้เขา ชวนเขาคุยเรื่องงานที่จะต้องทำวันนี้ และช่วงบ่ายเธอของดเรียนพิเศษกับอรวรา เพราะต้องต้อนรับชวัล​“เอารถไปใช้สิ ลูกหมีขับเป็นไหม ไปถูกหรือเปล่า

ชวัลมองตาขวางใส่เพื่อนรักของเขา ที่กำลังนั่งหัวเราะคิกคักกับลิลิต เหล้าพร่องไปเกือบครึ่งขวดแล้ว ทั้งคู่จึงอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าเมาสนิท ตากลมโตของรัศมีแขส่องประกายหวานเยิ้ม เพราะพิษแอลกอฮอล์ แก้มสาวแดงปลั่ง ลิลิตเองก็ใช่ย่อย ตาแดงหน้าแดง แลดูจะอาการหนักกว่าเพื่อนของเขา ตรงที่หมอนั่งคอพับไปแล้วเสียด้วย ​“ไม่ไหวแล้วเหรอจ๊ะ น้องชาย” รัศมีแขใช้นิ้วชี้จิ้มๆ ไปตามบ่าไหล่ของชายหนุ่ม ที่นอนเอนกับเก้าอี้อย่างไม่ไว้มาดแล้วตอนนี้ เพราะเขากำลังมึนมาก จนแทบจะหลับอยู่แล้ว​“ลูกหมีขี้โกงนี่นา กินบ้างไม่กินบ้าง”​“ขี้โกงอาราย”เธอทำเสียงยานคาน เมื่อครู่ลิลิตแพ้เกมเป่ายิ้งฉุบกับเธอ เลยต้องดื่มเหล้าเพียวๆ ติดกันสามแก้ว ผลปรากฏว่าเขาแทบจะหลับน็อค​“ผมไม่ไหวแล้ว ขอไปนอนก่อนได้ไหม?” ลิลิตต่อรอง ยกมือโบกลาเสียด้วย รัศมีแขหัวเราะขำเขา แล้วรีบห้าม​“ไม่ได้ๆ ต้องหมดขวดก่อนสิ ไหนว่าจะไปส่งพี่ยังไงล่ะ ขี้โกงอีกแล้ว”​“ไปไม่ไหวจริงๆ”เขาลุกขึ้นยืน แล้วเซน้อยๆ รัศมีแขรีบดึงแขนเขาไว้ ทำให้ร่างหนาหนักของอีกฝ่ายเซมาล้มบนตัวเธอ เสียงของพวกเธอทำให้โต๊ะอื่นๆ ที่นั่งบริเวณนั้นเริ่มหันมามอง พนักงานเองก็เริ่มซุบซิบกั