All Chapters of ใจซ่อนปรารถนา: Chapter 1 - Chapter 10

กล้าตะวันมองดูจดหมายที่อยู่ในมือ อ่านรายละเอียดของมันอีกหนเป็นการซ้ำรอบที่สาม เขาถอนใจเฮือก พลางมองสบตากับทนายความที่นำเอกสารนี้มาให้เขา ฝ่ายนั้นเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หน้าเผือดอย่างนึกเกรงชายหนุ่มตรงหน้า แม้ว่าจะอายุไม่มากนัก น้อยกว่าตนเองเสียด้วยซ้ำ แต่ลักษณะของชายผู้นี้ เหมือนราวกับราชสีห์ ทำให้เขานึกหวั่นเกรงอย่างบอกไม่ถูก​นัยน์ตาคมปลาบราวใบมีดโกน คิ้วเข้มได้รูปขนานไปกับนัยน์ตา จมูกโด่งเป็นสันงดงาม เขาไว้หนวดเคราจนรกเรื้อไปหมด แต่ยิ่งทำให้ดูน่าเกรงขาม เรือนผมตัดสั้นสีดำสนิท เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ และกางเกงยีนสีเดียวกัน สวมรองเท้าผ้าใบมียี่ห้อราคาแพง แต่เปื้อนเพราะการใช้งานและไม่ได้ดูแลนักจนเป็นสีตุ่นๆ​ผิวสีแทนคร้ามแดด เสริมให้เขาดูคมเข้ม และดุดัน ตอนนี้นัยน์ตาของเขาที่ธวัชกำลังมองสบด้วย ไม่อาจบอกความรู้สึกอะไรนัก จนเขานึกลำบากใจว่า พิมพ์จันทร์คิดดีแล้วหรือ ที่มอบมรดกชิ้นสำคัญให้กับชายผู้นี้​“จันทร์ไม่ได้มอบอะไรให้สามีใหม่เลยสักชิ้นหรือครับ?”คำถามแรกจากปากของกล้าตะวัน นอกเหนือความคาดหมายของธวัชไปเล็กน้อย มันทำให้เขากะพริบตาปริบๆ แล้วถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ​“อะไรนะครับ”​“จันทร์ไม่ได้ม

กล้าตะวันยืนดูร่างที่หลับใหลหายใจสม่ำเสมอไปแล้วบนเตียงนุ่ม เธอหลับตาพริ้ม เรือนผมสีประหลาดในสายตาเขาแผ่สยายบนหมอน มันเป็นสีชมพูเข้ม คุณพระ! นี่เขาต้องรับมือกับเด็กเหลือขอแบบไหนกันนี่?​“คงจะหลับประมาณแปดชั่วโมงนั่นแหละนายกล้า นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนายขอ แล้วเด็กนี่ไม่เมาอาละวาดขนาดนี้ ฉันก็คงไม่ฉีดยาให้” เสียงทุ้มเอ่ยดังข้างตัว ปลุกกล้าตะวันให้ตื่นจากภวังค์ส่วนตัว ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วถอนใจเฮือก​“โชคดีที่นายมาด้วยว่ะ ไอ้หมอ”​“โชคดีที่ฉันมียาติดกระเป๋ามาด้วย ใครวะ นายกล้าดูท่าทางจะซ่าไม่หยอกเลยทีเดียว หลานนายหรือ รึว่า...” ​“หรือว่าอะไร?” กล้าตะวันขมวดคิ้ว“นายคิดว่าเด็กนี่เป็นอะไรกับฉัน”​“ลูกสาว” คำตอบนั้นเล่นเอากล้าตะวันถึงกับสะดุ้ง แล้วรีบปฏิเสธ ​“ไม่ใช่โว้ย ลูกของจันทร์ จันทร์ขอร้องให้ฉันดูแล”​“อะไรนะ ลูกซุกซ่อนของนายกับพิมพ์จันทร์ คุณพระ นายกล้า นี่นาย...”​“หยุดเลยนะไอ้หมอเรน” กล้าตะวันรีบห้าม ก่อนที่ทางนั้นจะคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ เพื่อนสนิทของเขามองหน้าเขาสลับกับมองหน้าเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง สายตาของวเรณย์ ทำให้กล้าตะวันยิ่งหน้าตึง จนอีกฝ่ายหัวเราะแล้วรีบโบกมือ​“โอเคๆ

รัศมีแขมองดูเงาของตัวเองที่สะท้อนออกมาทางกระจกเงาแบบบานสูง แล้วยิ้มร้ายที่มุมปากอย่างพึงพอใจ เธอตั้งใจจะปั่นหัวให้กล้าตะวันเผ่นไปให้เร็วที่สุด รูปลักษณ์ของสาวเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันที่เห็นนี้ จะทำให้ผู้ใหญ่หัวโบราณแบบนั้นเบนหน้าหนี และไม่ชอบหน้าเธอ​หวังใจไว้ว่าจะไม่ชอบหน้าขนาดหนักเสียด้วย กับสภาพแบบนี้ของตน​ไม่มีผู้ใหญ่ที่ไหน ชอบเด็กสาวแต่งหน้าแต่งตัวสไตล์พังก์ หัวสีชมพูแปร๋นแบบเธอหรอก รัศมีแขหมุนตัวไปมา เธอรวบผมสีชมพูไว้เป็นหางม้าสูง สวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปเอวลอย อวดช่วงหน้าท้องขาวเนียนวับแวม นึกอุตริเอาแทททูแบบสติกเกอร์แปะทับไว้ตรงบริเวณสะดือ มองเผินๆ เหมือนกับว่าเธอสัก เพิ่มความร้าย...มากขึ้นในสายตาของผู้ใหญ่ ที่ดูจะหัวโบราณแบบกล้าตะวัน​กางเกงยีนขาเดฟสีดำเอวต่ำพับปลายเป็นห้าส่วน มีรอยขาดตั้งแต่ขาอ่อนจนถึงปลายขา เผยให้เห็นผิวขาววับแวม คาดทับเข็มขัดหนังสีดำสองเส้นไพล่กัน เธอมีเวลาถึงขนาดทาเล็บสีดำทั้งมือและเท้า รวมถึงแต่งหน้า กรีดตาหนา วาดรูปดาวตรงหางตาด้านซ้ายด้วยอายไลน์เนอร์สีดำ แต้มกากเพชรนิดๆ ปัดขนตาดกหนาให้งอนงาม ทาลิปสติกสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งเมื่อเธอวาดลิปสติกลงบนริมฝีปากเสร็จ เสียงเ

บริเวณไร่ชาอันกว้างใหญ่ เขียวขจีปรากฏแก่สายตาของสาวน้อย เธอมองทุกอย่างด้วยความตื่นตาและชื่นชม กับความเขียวชอุ่มที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา ถึงกับเกาะกระจกดูแล้วร้องอื้อหือเบาๆ อาการแบบเด็กๆ นั่นทำให้คนที่ทำหน้าที่สารถี เหลือบมองเห็นเข้า อดยิ้มนิดๆ ที่มุมปากไม่ได้ จะอย่างไรเด็กก็คือเด็ก จะให้วางท่าแบบไหนก็ตามที ต้องมีเผลอแสดงอาการกันบ้าง​ “สวยไหม ไร่ชาพบตะวัน”​“ก็งั้นๆ แหละค่ะ”เธอทำหน้าขรึม นั่งตัวตรง แล้วกำมือแน่น กล้าตะวันหัวเราะหึ เขาพาเธอไปตามถนนเส้นยาว ที่ตัดผ่านไร่ชาและโรงงาน รวมถึงบริเวณของรีสอร์ตส่วนร้านค้า มันช่างใหญ่โต กว้างขวางเสียจริง นี่หรืออาณาจักรของกล้าตะวัน​เขาขับรถพาเธอเข้าไปยังส่วนที่กันไว้เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล มีไม้น้อยใหญ่ให้ร่มเงา ต้นกัลปพฤกษ์กำลังออกดอกบานสะพรั่งอยู่ริมถนน เหมือนอุโมงค์ต้นไม้สีชมพูขนาดมหึมา ทอดยาวไปเกือบหนึ่งกิโลเมตร ก่อนจะเข้าสู่อาณาบริเวณบ้านของกล้าตะวัน​บ้านของชายหนุ่มไม่ได้สร้างหลังใหญ่โต เป็นบ้านไม้สีขาวสองชั้นแบบไทยประยุกต์ มีห้องทำงานเป็นเรือนกระจกแยกต่างหากจากตัวบ้าน รัศมีแขทึ่งกับสวนดอกไม้ และบรรดาต้นไม้น้อยใหญ่ มันช่างร่มรื่น แปลกตา และส

​“เฮ้อ...”เสียงถอนหายใจของกล้าตะวัน ทำให้คนข้างกายเขาที่กำลังจะยกเบียร์ขึ้นจิบ หรี่ตาลงแล้วยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยขึ้นลอยๆเสียงทุ้ม ​“เป็นอะไรไปครับ พ่อเลี้ยงกล้า เหนื่อยใจกับลูกเลี้ยงสาวรึยังไงกัน ไม่ไหวก็คืนเค้าไปสิวะ กล้า เอาลูกเขามาเลี้ยง เหมือนเอาเมี่ยงเขามาอมนะเพื่อน”​“คืนเขาไม่ได้น่ะสิวะ รับมาแล้ว ก็ต้องจัดการให้ดีที่สุด”​“เด็กมันดื้อนักรึยังไงเพื่อน” วเรณย์ชนแก้วเบียร์ของตนกับกล้าตะวัน แล้วบุ้ยใบ้ให้เพื่อนยกขึ้นดื่มเสียที​“ยิ่งกว่าดื้อ ร้าย แรง พอตัวเลยทีเดียว” กล้าตะวันจิบเบียร์ อดถอนใจอีกหนไม่ได้ ตั้งแต่อยู่ร่วมบ้านกับแม่สาวน้อยคนนั้น เขาถอนใจเป็นหนที่พันแล้วกระมังนี่​“น่าสนใจว่ะ” วเรณย์ท้าวคาง เขาเห็นเจ้าหล่อนเพียงผาดๆ ไม่ได้พินิจมองให้ถนัดอะไรตอนที่ไปจัดการช่วยกล้าตะวัน แต่แค่นั้นก็รู้แล้วว่า ไม่ใช่เบาหรอก เด็กวัยรุ่นกำลังคะนอง ต่อต้าน ไม่แปลกหรอกที่จะออกฤทธิ์​“สนใจมาช่วยกันปราบไหมล่ะ เรน” ​“ยกมือยอมแพ้แล้วรึนายกล้า นายยอมแพ้ง่ายไปรึเปล่า”วเรณย์หัวเราะเบาๆ หนนี้ กล้าตะวันหยิบถั่วลิสงทอดใส่ปาก แล้วสั่นหน้า ​“ไม่ยอมแพ้หรอก บางทีก็แค่เหนื่อยกับการรับมือ แม่เจ้าประคุณไ