ใจซ่อนปรารถนา のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“วันนี้เราสองคนจะต้องไปที่บ้านป้าพิกุล เอ่อ...เรื่องที่น้าจดทะเบียน มันรู้ไปถึงหูคุณป้าแล้ว ลูกหมีคงจะต้องให้ความร่วมมือกับน้าหน่อย เราต้องเล่นละครกันนิดหน่อย น้าไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ”เสียงทุ้มเกริ่นเอ่ย ขณะที่กำลังรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน วันนี้เขากลับมากินข้าวกับเธอเป็นปรกติ รัศมีแขคิดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็พานแก้มแดงทุกที ส่วนคนทำ...ดูเหมือนจะจำไม่ได้กระมัง เขาถึงได้มีสีหน้าเป็นปรกตินัก ยามที่พูดคุย หรือว่ามองหน้าเธอ​“ลูกหมีคิดว่าบางทีเราพูดความจริงไปเสียดีกว่า คุณป้าอาจจะสบายใจมากกว่าการที่เราโกหกก็ได้” ​สาวน้อยเอ่ยเสียงเรียบ อย่างจงใจจะก่อกวน กล้าตะวันหรี่ตา แล้วมองจ้องใบหน้าหวานละมุน ที่กำลังงอง้ำ แต่แก้มนั้นกลับแดงเรื่อ ดูน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก แม้ยามที่เจ้าหล่อนทำดื้อดึงใส่เขาแบบนี้​เป็นอะไรมากหรือเปล่าวะไอ้กล้า!​ยิ่งนับวันถึงได้เห็นเจ้าหล่อนสวยน่ารักมากไปทุกที พอได้จรดปากกาลงเซ็นทะเบียนสมรสกับแม่ตัวแสบแล้ว มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับเป็น ‘เจ้าของ’ หล่อนกลายๆ ถึงจะเป็นเจ้าของแบบชั่วคราวก็ตามที มันภาคภูมิ ปนกับความอ่อนหวาน แฝงไปด้วยความทรมาน ยามมองแบบนี้ ยิ่งเจ้าตัวแ

ยศพลมองหน้าภาสกร พร้อมกับยิ้ม แต่นัยน์ตานั้นไม่ยิ้มด้วยเลยสักนิด เมื่อฟังเรื่องราว หรือจะเรียกได้ว่า ‘ข้อแก้ตัว’ ทั้งหมดจบลง เขาสั่นหน้าน้อยๆ พร้อมกับยื่นเอาเงินคืนให้กับภาสกร ​“ผมไม่รับ ผมบอกแล้วว่าผมไม่เอาดอก ไม่เอาการชดใช้บางส่วน ต้องเป็นการใช้คืนทั้งก้อน หรือไม่ก็...ให้ลูกสาวคุณไปพักผ่อนกับผม สักอาทิตย์หนึ่ง”​ “แต่ว่าลูกหมี” ภาสกรตัดสินใจมาบุกถ้ำเสือ ถึงบ้านของยศพล เพื่อเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับรัศมีแขให้อีกฝ่ายหนึ่งได้ฟัง เขากำลังหาวิธีจัดการไอ้จอมเสือกอย่างกล้าตะวันอยู่ ยศพลอยากได้ลูกสาวของเขามาก บางที...เขาอาจจะใช้ความต้องการตรงนี้ของยศพล จัดการกับกล้าตะวัน โดยไม่ต้องลงมือเอง​“ผมไม่ถือสาอะไรหรอกเรื่องนั้น”ยศพลยักไหล่ ตอนแรกเขาตั้งใจจะคบหากับสาวน้อยที่ต้องตาจริงจัง เงินทองเขาคงจะยกให้ภาสกรอย่างไม่เสียดมเสียดาย กับสิ่งที่อยากได้ อีกอย่างหนึ่งรัศมีแขก็เป็นทายาทของบริษัทยักษ์ใหญ่ สมบัติติดตัวมีไม่น้อย เรียกได้ว่านอกจากมีรูปเป็นทรัพย์แล้ว เธอยังมีทรัพย์เป็นกุรุสอีกต่างหาก การได้เธอนั้น มันทำให้เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว ​แต่เมื่อเรื่องมากลับ เป็นเจ้าหล่อนมีผัวจดทะเบียนไป

มือของเขารับเอกสารมาจากมือของรัศมีแขที่ยื่นมาให้ โดยไม่ยอมมองหน้าเขาสักนิด เจ้าหล่อนกำลังตั้งอกตั้งใจนักกับงานตรงหน้า กล้าตะวันยิ้มน้อยๆ มองเสี้ยวหน้าหวานละมุนของเธออย่างเพลิดเพลิน ในเมื่อหล่อนไม่ยอมมองเขา มันก็ดีเหมือนกันเขาจะได้แอบมองเธอได้นานๆ ​มองแบบนี้เธอก็ไม่ได้คล้ายพิมพ์จันทร์ไปเสียทั้งหมด ธรรมชาติช่างรังสรรค์ให้มีความแตกต่างอย่างน่าประทับใจ นัยน์ตาของเจ้าหล่อนเอาเรื่องกว่ายามไม่พอใจ จมูกโด่งรั้นปลายเชิดกว่า ริมฝีปากนั้น...น่าจุมพิตเสียยิ่งกว่า​เขากำลังคิดอะไรกัน?​สมบัติที่เขาไม่อาจเป็นเจ้าของ...หรือว่าเขาอาจจะมีสิทธิ์เป็นเจ้าของ? ใจอีกฝ่ายหนึ่งแย้งขึ้นมา ทำไมเขาถึงมองว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เล่า?​ก็เพราะ...​“งานบัญชีของส่วนโรงงาน...”เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตากับกล้าตะวัน ที่กำลังมองเธออยู่พอดี นัยน์ตาสองคู่มองสบกัน บางอย่างในสายตาของเขาที่ทอดมองเธอ ทำให้รัศมีแขแก้มจุดสีเรื่อขึ้น กล้าตะวันเห็นสีเลือดที่แข่งกันแล่นขึ้นมาตามแก้มนวลนั้น รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากได้รูป เขาชอบเวลาเธอทำหน้าแดงแบบนี้จริงๆ ​“ครับ ทูนหัว”​“น้ากล้า บอกแล้วว่าอย่าเรียกแบบนี้” เสียงหวานตวาดแหว กล้าตะวันหัว

รัศมีแขหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจก ชุดสีเหลืองขับผิวของเธอให้ยิ่งผ่องลออตา เป็นชุดเสื้อคอจีน ปักลายไทยชนเผ่าด้านหน้า คาดเอวเชือกถักมีตุ้งติ้ง ใบหน้างดงามแต่งไว้อ่อนๆ เลือกโทนสีส้ม เด่นที่ลิปสติกสีส้มพีช เธอเกล้าผมขึ้นแล้วเสียบไว้ด้วยปิ่นเงิน เครื่องประดับเป็นตุ้มหูเงิน และกำไลเงิน มองดูความเรียบร้อยของตนเองอีกหน ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอน เกือบจะชนเข้ากับกล้าตะวัน ซึ่งมายืนรอรับเธออยู่หน้าห้อง​ “วันนี้ลูกหมีสวย” คำชมซึ่งหน้านั่น เล่นเอาสาวน้อยหน้าแดงก่ำ เธอมองเหมือนจะค้อนเขา กล้าตะวันหัวเราะเบาๆ เขาเองอยู่ในชุดเสื้อม่อฮ่อม กางเกสะดอแบบง่ายๆ ดูเหมือนไม่ได้ไปงานเลี้ยง แต่ก็เข้าธีมที่ทางบัวระวงและวเรณย์กำหนดไว้​“แล้วดูน้ากล้าแต่งตัวเข้าสิคะ”เธอแกล้งว่าเขา กล้าตะวันเปิดประตูรถให้เธอ วางของขวัญที่ใส่ถุงไว้แล้วเรียบร้อยตรงเบาะหลัง แล้วหันมาเลิกคิ้ว เขาสวมหมวกใบเก่งตามเคย รวมถึงรองเท้าผ้าใบ กล้าตะวันก็เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ คือไม่ใคร่พิถีพิถันนักเรื่องการแต่งตัว เธอไม่เคยเห็นเขาใส่สูทผูกไทเลยสักหน ตั้งแต่รู้จักกันมา​“แต่งแบบนี้ดีแล้ว จะได้ไม่แย่งซีนเจ้าบ่าว ปล่อยให้นายเรนหล่อไป น้าหล่อไปก็เ

​ “เรายังไม่ออกจากเชียงใหม่หรือครับ คุณยศพล”ภาสกรเอ่ยถาม ชายที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกันเขาสั่นหน้าน้อยๆ พลางผิวปาก ยกกาแฟขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายอารมณ์นัก พร้อมกับตอบเสียงทุ้ม​“ที่นี่อากาศดี บรรยากาศดี เหมาะกับการฮันนีมูน ของผม...กับน้องลูกหมี”​ “เอ่อ...”​“จัดการให้ผมด้วยนะครับคุณภาสกร ผมไม่อยากถูกต่อต้านหรือขัดขืน มันไม่สนุกสักเท่าไหร่ ผมหวังว่าคุณคงจะจัดการได้” ภาสกรเม้มริมฝีปาก ก่อนจะมองสบตากับคนตรงหน้า ยศพลวางแก้วกาแฟลง เขาประสานมือตรงหน้า เสียงที่เอ่ยกับเขาต่อมาฟังดูทรงอำนาจนัก​“ผมจ่ายไปเยอะแล้ว ผมต้องการอะไรที่ง่ายๆ สบายๆ”​“โอเค ผมขอไปพูดกับลูกหมีก่อน”​“ถ้าไม่สำเร็จ...”ยศพลหรี่ตา ภาสกรถอนใจเล็กน้อย เขากัดกราม ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดวางแผนไว้ในใจออกไป​“ถ้าพูดกันไม่สำเร็จ ผมก็มีแผนสองสำรองไว้ ก็..ไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบหรือเปล่า นินนี่ให้ยาปลุกเซ็กซ์ผมมา เผื่อว่า...เราต้องใช้”​“ผมไม่เกี่ยงวิธีการหรอกคุณภาสกร”ทางนั้นเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ “บางทีวิธีหลังของคุณ อาจจะทำให้ผมมีความสนุกมากเสียด้วยซ้ำ”​ภาสกรนิ่งเงียบ เขาไม่พูดตอบโต้ ยกแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด โดยไม่