ใจซ่อนปรารถนา のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

​“นี่ค่ะ น้ากล้า กุนเชียงเจ้าอร่อย เมื่อวานไปกับสองคนนั่นมาเลยแวะซื้อมาเสียเยอะเลย” ​กล้าตะวันหรี่ตา มองอาหารที่เธอตักให้ แล้วกวาดสายตาไปมองหน้าคนพูด ที่วันนี้ยิ้มแย้มแจ่มใส ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนว่าไม่มีเรื่องอะไรระหว่างเขาและเธอ​“อร่อยดี” เขาเอ่ยชม หลังจากลองลิ้มมันเข้าไป คนตรงหน้ายังคงยิ้มแย้ม เอ่ยชวนคุยเสียงแจ๋ว เขาเสียอีกที่ยังคงไม่กล้าสู้สายตากับเธอ ​เขาทำอะไรลงไปกันนะ ลืมตัวลืมใจยังไงก็ไม่ควรไปทำแบบนั้นกับเธอเสียจริงๆ อึดอัดขัดเขินไปหมด ไหนจะรู้สึกผิดอีกเต็มประตู กับการที่ล่วงเกินเธอแบบนั้นเพราะแรงโทสะ การที่รัศมีแขทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปเสียนี่ก็ดีกับเขามาก ​เสียใจไหมที่ทำลงไป​ทำไมคำตอบมันคือไม่เสียใจเลยสักนิดวะ...ไอ้กล้า​นัยน์ตาคมกริบนั้นลอบมองเธอ เสี้ยวหน้าหวานละมุนอ่อนเยาว์นั่น เขาหลุบตาลงซ่อนประกายตาบางอย่างไว้เสีย เขาและเธอพบเจอกันในสถานการณ์ที่ไม่เป็นมิตร ร้อนแรงไปด้วยความขัดแย้ง จนเพิ่งจะมาเริ่มเข้าใจกันบ้าง...แต่ก็เริ่มมีปัญหาบางอย่าง ก่อตัวขึ้นมาอีกแล้ว​เด็กในปกครองของเขา เด็กสาวหัวดื้อ หัวรั้นจนน่าตี ต่อต้าน ไม่ยอมจำนนต่อเขาโดยง่าย​เด็กในปกครองของเข

บัวระวงวางมือจากโทรศัพท์มือถือ เธอมองพี่ชายที่หิ้วกระเป๋าเดินทางผ่านหน้าเธอ เพื่อจะเดินออกไปยังประตูบ้าน เห็นแล้วก็ขมวดคิ้วพลางร้องเรียกไว้​“อ้ายเรน จะไปไหนนั่น”​“จะไปนอนพักต่างอากาศที่ต่างจังหวัดสักอาทิตย์หนึ่ง” เขาพูดโดยไม่มองหน้าเธอ บัวระวงซึ่งไม่คุ้นกับการทำแบบนี้ของพี่ชาย ปรกติแล้วเขามักจะให้ความสนใจ บอกกล่าวเธอเสมอ ยามเขาไปไหนมาไหน ไม่เคยละเลยที่จะชวนเธอไปด้วยแม้แต่ครั้งเดียว หนนี้วเรณย์ทำตัวแปลกไป ทำให้เธอรู้สึกโหวงในอกอย่างไรพิกล​“อ้าว...ลาพักร้อนหรือ”​“อืม”พี่ชายตอบแค่นั้น แล้วจะสาวเท้าเดินออกไป ทำให้น้องสาวรีบวิ่งตามไปเกาะแขนเขา สีหน้าของบัวระวงบอกความรู้สึกในใจ คือสงสัย กังวล และตกใจกับสิ่งที่เขาทำเฉยเมยกับเธอ​“อ้ายเรน โกรธอะไรน้องหรือเปล่า?”เสียงละห้อยนั้น นัยน์ตานั้น มันทำให้วเรณย์ใจอ่อนยวบ เขาต้องทำใจแข็งให้มากๆ ไม่อย่างนั้นก็คงจะตัดใจไม่ได้เสียที​“ไม่ได้โกรธ ใครจะไปโกรธอะไรน้องหล้าล่ะ”​“ไม่โกรธ แต่...ปรกติอ้ายเรนไปไหนจะบอกนี่นา”เธอบ่น น้ำตารื้นขึ้นโดยไร้สาเหตุ วเรณย์เห็นมันแต่เมินไปทางอื่น ไม่ได้ดึงเธอมาซับน้ำตาให้แบบเดิม เขากระชับมือกับหูกระเป๋าไว้ เพื่อจะไ

​“อยู่อีกวันสองวันน่ะ ลูกชุบ แต่ไม่แน่นะ อาจจะอยู่ไปตลอดเลยก็ได้ นี่เบสก็อยากจะนัดเจอฉันอยู่ แต่ฉันอยากให้มาพร้อมกับแกน่ะ”​“อยู่ตลอดไป หมายความว่ายังไงกันลูกหมี หรือว่าแก...ตกลงได้แล้วเรียบร้อยกับทางผู้ปกครองของแก”​“บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”รัศมีแขหัวเราะคิก เสียงเรียกของกล้าตะวัน ทำให้เธอรีบตัดบทกับเพื่อนสนิท​“แค่นี้ก่อนนะลูกชุบ ไว้ค่อยไลน์คุยกัน มีธุระจ้ะ”​“เดี๋ยวก่อนสิลูกหมี...” ​เธอไม่ทันได้ฟังว่าทางนั้นจะพูดอะไรต่อ เพราะเธอมีสิ่งที่สำคัญกว่าจะต้องไปทำ ไว้ค่อยคุยเล่นกันหรือนัดเจอทีหลังจากเสร็จสิ้นธุระหนนี้ จะดีกว่า​ธุระสำคัญที่เธอตั้งใจจะทำให้เสร็จสิ้นไป...​มือเธอกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะคลายออก ยิ้มสดใสส่งให้กับกล้าตะวันซึ่งเดินเข้ามาหาเธอ แล้วเอ่ยขานรับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน​“ขา น้ากล้า เรียบร้อยแล้วค่ะ”​“เอ...แต่งตัวแบบนี้”เขามองหล่อนแบบหัวจรดเท้า รัศมีแขเลิกแต่งตัวแฟชั่นแนวที่เขาเรียกว่าขบถไปพักหนึ่งแล้ว แต่วันนี้เจ้าตัวเอามาสวมอีกหน มันทำให้กล้าตะวันนึกสงสัยว่าเจ้าหล่อนจะมีแผนออกฤทธิ์อะไรอีกหรือเปล่าหนอ หลังจากที่สงบเสงี่ยมน่ารักมานาน​ตัวแสบก็คือตัวแสบสินะ​นึกแล้วก็เกือ

กล้าตะวันยังคงมีอาการวิงเวียนเล็กน้อย เป็นผลพวงมาจากเมื่อคืน พอรุ่งเช้าเขาตื่นขึ้นมาอย่างงุนงงบนเตียงในห้องพักแขกของคฤหาสน์พรหมทัศนา โดยมีทนายความธวัชนั่งรอให้เขาตื่นอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ พร้อมกับเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง​ชายหนุ่มโทรศัพท์หาเพื่อนรักอย่างวเรณย์ซึ่งเป็นนายแพทย์ และถามคร่าวๆ เกี่ยวกับเรื่องการถูกวางยา อาการของเขาคล้ายมาก วเรณย์มาพักผ่อนที่หัวหินซึ่งใกล้กับกรุงเทพฯ ตกลงใจจะขับรถมาหาเขาที่นี่ เพราะดูแล้วว่ากล้าตะวันกำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจ​“คุณกล้าคิดว่าอย่างไรครับ?” ทนายความธวัชเอ่ยถาม เขาถอนใจเล็กน้อย แล้วยื่นเอกสารที่เมื่อคืน ชัยวัฒน์มอบให้เขา ส่งให้กับกล้าตะวัน​“ผมคิดว่าเรื่องทั้งหมด น่าจะเกี่ยวพันกับพวกเขาแน่นอน คนชักใยเบื้องหลัง ก็ไม่น่าจะพ้นคุณภาสกร”​“เขาจะทำทั้งหมดนี่ไปเพื่ออะไรครับ?” ​ถามไปแล้ว เขาและธวัชก็มองสบตากัน ดูเหมือนคำตอบ จะติดอยู่ตรงปลายลิ้น เพียงแค่มองตาก็รู้ว่าต่างคิดตรงกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างบางผู้ซึ่งถือสิทธิ์ในทุกอย่างของพรหมทัศนาก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นดูซีดเซียว เธอเองก็คงปวดหัวไม่แพ้เขาเหมือนกัน จาก

ภาสกรยกมือลูบหน้า อย่างจะขจัดความเพลียทั้งหลายแหล่ให้หมดไป เดินเซเล็กน้อยเพื่อจะขึ้นชั้นสองของบ้าน เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้นอนเกือบทั้งคืนเพื่ออยู่เป็นเพื่อนภรรยาในการผ่าตัดวศุ ภาวนาเกือบทั้งคืนให้อีกฝ่ายหนึ่งอย่าได้มีลมหายใจอีก แต่แล้ว...มันก็หมดหวัง เมื่อวศุอาการดีขึ้นหลังผ่าตัด วิมาลาของเฝ้าบิดาต่อที่โรงพยาบาล และให้เขากลับบ้านเพื่อไปจัดการงานบริษัทที่คั่งค้างอยู่​เขาไม่อยากกลับไปที่บริษัท ไม่อยากรับโทรศัพท์ใครแม้แต่คนเดียวแล้วนาทีนี้ เหนื่อยใจและเหนื่อยกาย ปวดสมองไปหมด คิด คิด และคิดที่จะเอาตัวรอดจากเงาของตะรางที่เดินใกล้เข้ามาทุกวินาที นึกโกรธโชคชะตาที่เล่นตลก ให้เขาโลภไปลงทุนหุ้นผิดตัว ตามมาด้วยการลงทุนที่ผิดพลาด ความมือเติบของวิมาลาที่อยากอยู่ในสังคมไฮโซของหล่อน ความงกของพ่อตาเขา ความผิดพลาดของนังเด็กนินนี่ และสุดท้าย ความเสือกของไอ้กล้าตะวัน ที่เสือกยื่นหน้าเข้ามารับอุปการะลูกสาวของเขา ขัดขวางการได้เงินจากชำระหนี้ของเขา​นั่นมันลูกของเขา เงินของรัศมีแข ก็ต้องเป็นของเขาสิ เลือดเนื้อนั่นเขาเป็นคนให้ไป ไม่อย่างนั้นเจ้าหล่อนจะมีชีวิตมาได้อย่างไร มันต้องตอบแทนคนเป็นพ่อกันบ้าง ​เสีย