Tous les chapitres de : Chapitre 561 - Chapitre 570

VIOLET’S POVNakaupo ako sa dulo ng dambuhalang mahogany dining table.Nakaharap sa akin ang isang piring ng masustansyang pagkain—mga steamed vegetables, sabaw ng manok, at sariwang prutas—mga pagkaing ipinahanda ng private nurse ko para sa kalusugan ng bata sa tiyan ko. Subalit wala akong kahit anong ganoong gana. Nakatitig lang ako sa pinggan habang nanginginig ang mga daliri ko sa ibabaw ng kubyertos.Sa kabilang dulo ng mesa... nakatira si Damian.At sa mismong tabi niya, nakaupo uli si Isabella Laurent.Gabi-gabi na itong pumupunta rito sa mansyon. Nakasuot si Isabella ng isang mamahaling black lace dinner dress na halos walang itinatago sa kanyang balat. Kinuha nito ang baso ng red wine at dahan-dahang isinubo ang isang piraso ng steak kay Damian gamit ang sarili nitong tinidor."Open wide, chéri..." maarteng bulong ni Isabella habang nakasandal ang kanyang dibdib sa braso ni Damian. "You've been working so hard today. You need to eat."Nakatitig si Damian sa akin habang dahan-

VIOLET’S POVNakatitig ako sa dalawang pahina ng Maternal Rights Surrender Contract na nakalapag sa ibabaw ng aking kandungan.Malamig ang buong silid. Ang bawat salita sa papel—ang pag-aalis ng karapatan ko bilang ina, ang pagpasa ng lahat kay Damian at Isabella, at ang utos na kailangan kong lumayo pagkapanganak na pagkapanganak ko—ay parang mga bisang nagpapakulo sa dugo ko sa matinding sakit.Kumatok ang private nurse ko at dahan-dahang pumasok si Damian.Nakasuit pa rin siya ng itim na polo, nakatupi ang mga braso, at may hawak na baso ng matapang na scotch. Ang kanyang mga mata ay pinalilibutan ng napakalalim na kadiliman at kawalan ng kaawa-awa."Pipirmahan mo ba 'yan..." malamig at pumatay na tanong ni Damian habang dahan-dahang lumalapit sa tapat ng kama ko, "...o gusto mong ipadala ko na sa pulisya ang warrant of arrest para kay Gabriel at sa tatay mo?"Tinitigan ko si Damian. Nanlalabo ang paningin ko sa mga luhang pumapatak sa aking mga pisngi."Ganyan ka na ba talaga kade

VIOLET’S POVLimang buwan na ang sanggol sa tiyan ko.Nakatayo ako sa tapat ng buong salamin sa loob ng aking silid. Nakasuot ako ng maluwag na cream maternity dress. Halatang-halata na ang bilog ng aking tiyan—isang buhay na patuloy na lumalaki sa kabila ng napakaraming sakit, luha, at takot na pinagdadaanan ko araw-araw.Dahan-dahan kong hinahaplos ang aking tiyan habang pumapatak ang malamig na luha sa aking pisngi."Pitong linggo na tayong hindi kinakausap ng Daddy mo, baby..." bulong ko sa nanginginig kong boses.Mula noong gabi sa ospital kung saan pinalayas ko si Damian, pinalitan niya ang sistema sa mansyon. Hindi na siya pumapasok sa silid ko. Hindi ko na rin siya nakikitang kumakain sa dining room. Subalit bawat galaw ko—bawat kutsara ng pagkain na isinusubo ko, bawat oras ng pag-inom ko ng gamot, at bawat pagtibok ng puso ng sanggol—ay direktang inuulat sa kanya ng tatlong doktor at dalawang private nurse na nakatutok sa akin.Gusto ko ang distansya... pero bakit sa bawat g

IUHENCE’S POVInikot ko ang baso ng mamahaling French brandy habang nakatitig sa mga luma at bagong litrato na nakatambak sa ibabaw ng aking dambuhalang mahogany glass table. Ang lamig ng gabi sa Geneva ay sumasabay sa malamig at nag-aapoy kong pagnanais na mawasak ang lahat ng taong naging dahilan ng paghihirap ng buhay ko.Sa mga litrato sa mesa, nakakulong si Violet sa dambuhalang mansyon ng mga Alvarez sa Forbes Park, Maynila. Kitang-kita sa mga kuha ng pampribado kong imbestigador ang malaking umbok ng kanyang tiyan sa ilalim ng maluwag na damit, ang panlalabo at pamumutla ng kanyang pisngi, at ang mga matang wala nang natitirang sigla sa buhay. Sa tabi niyon ay ang mga kuha kay Damian—galit, puyat, may hawak na baso ng alak, at pinalilibutan ng mga armado niyang tauhan habang may pait at kadiliman sa kanyang mukha.Sumilay ang isang napakalalamig, napakamabalasik, at napakapait na ngiti sa aking mga labi bago ko dahan-dahang ininom ang brandy."Tingnan mo nga naman..." mahina ko

ISABELLA LAURENT’S POVDahan-dahan kong inayos ang nakatuping collar ng aking mamahaling Chanel suit habang nakatitig sa repleksyon ng aking sarili sa dambuhalang salamin ng executive suite ni Damian Alvarez.Inikot ko ang baso ng mamahaling Vintage Champagne habang pinagmamasdan ang maingay, magulo, at abalang lungsod ng Maynila mula sa ika-limampung palapag ng gusali. Sumilay ang isang napakapait, napaka-eleganteng, at puno ng panggugulang na ngiti sa aking mga labi."Look at you, Isabella..." mahina kong bulong sa aking sarili sa wikang Pranses habang tinititigan ang nagniningning na diamond necklace sa aking leeg. "You’re so close to having everything you've ever dreamed of."Isang taon na ang nakalipas mula noong pumasok ako sa buhay ni Damian bilang pangunahing foreign investor mula sa kilalang oil tycoon family sa Europe. Sa paningin ng buong mundo, ng media, at ng mataas na lipunan sa Europe at Asia, ako ang maipagmamalaking katambal ng isang Alvarez. Ako ang maganda, mayaman,