All Chapters of นางร้ายลูกติดขอปิดบัญชีรัก: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 29: วันที่นางร้ายไม่ต้องตะโกนข่าวการจับกุมกวิน อัศวเมธา ระเบิดออกสู่สังคมในเช้าวันถัดมาแต่ครั้งนี้ปลายไม่ได้เป็นคนถูกตัดสินจากคลิปสิบวินาทีครั้งนี้คนทั้งสังคมต้องอ่านเอกสารยาวกว่านั้นมากแถลงการณ์จากตำรวจระบุว่ามีการจับกุมผู้ต้องสงสัยในคดีลักพาตัวเด็กชายต้นหนาว พร้อมตรวจยึดเอกสาร อุปกรณ์สื่อสาร โทรศัพท์หลายเครื่อง ซิมการ์ดใช้แล้วทิ้ง และหลักฐานการเงินที่เชื่อมโยงกับการว่าจ้างบุคคลภายนอก รวมถึงหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับคดีอุบัติเหตุเก่าของปลายฝน วรเศรษฐ์เมษาไม่ได้ปล่อยทุกอย่างอย่างไร้ทิศทางเธอปล่อยข้อมูลที่ได้รับอนุญาตจากทีมกฎหมายและตำรวจเป็นลำดับ เพื่อไม่กระทบคดี แต่พอให้สังคมเห็นภาพว่าเรื่องที่เคยถูกเรียกว่า “นางร้ายอาละวาด” แท้จริงอาจเป็นการจัดฉากอย่างเป็นระบบคลิปเต็มจากงานการกุศลถูกส่งให้สื่อบางส่วนเสียงลดาลินหลุดถามว่า “พี่จำได้แค่ไหนกันแน่” กลายเป็นประโยคที่ถูกแชร์มากที่สุดในวันนั้นตามด้วยข้อมูลเส้นเงินที่เชื่อมไปยังพยานเท็จ ข่าว DNA ปลอม และค่าจ้างคนสร้างกระแสในโซเชียลลดาลินพยายามหนีตอนตำรวจไปถึงคอนโด เธอไม่อยู่แล้วแต่บัญชีการเงินและบันทึกการจองตั๋วเครื่องบินบอกชัด

บทที่ 31: ชื่อของปลายฝนวันที่ปลายฝน วรเศรษฐ์ได้รับคำขอโทษอย่างเป็นทางการจากโลกภายนอก ไม่ได้เป็นวันที่ฟ้าสว่างเป็นพิเศษเช้านั้นกรุงเทพฯ มีฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่ตีห้า เมฆสีเทาคลุมยอดตึกสูง กระจกหน้าต่างบ้านอัศวเมธามีหยดน้ำเกาะเป็นทางยาว สนามหญ้าหน้าบ้านเปียกชื้นจนคนสวนต้องเลื่อนการตัดแต่งกิ่งไม้ ทุกอย่างดูหม่นมัวเหมือนวันธรรมดาที่ไม่น่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแต่ในห้องรับประทานอาหารเล็กชั้นล่าง ต้นหนาวกำลังนั่งกินโจ๊กหมูสับด้วยสีหน้าจริงจังมากจริงจังจนปลายเริ่มสงสัยว่าในถ้วยโจ๊กมีเอกสารคดีซ่อนอยู่หรือไม่“หนาวครับ ค่อย ๆ กินก็ได้ลูก”เด็กชายเงยหน้าขึ้น ปากเลอะโจ๊กนิดหนึ่ง มือซ้ายกอดคุณคำรามไว้บนตัก ส่วนมือขวาถือช้อนแน่น“หนาวต้องกินให้หมดครับ”“ทำไมวันนี้ตั้งใจขนาดนี้ครับ”“ป้าจันทร์บอกว่าถ้ากินข้าวเก่ง จะโตไว แล้วถ้าโตไว หนาวจะช่วยแม่ถือเอกสารได้ครับ”ปลายชะงักพอร์ชที่นั่งอีกฝั่งของโต๊ะก็ชะงักเช่นกันหลังเหตุการณ์โกดัง ต้นหนาวยังมีฝันร้ายบ้าง เขาตื่นกลางดึกสองคืนติดกันและร้องหาแม่กับพ่อพร้อมกัน แต่เด็กชายดีขึ้นทีละน้อยเพราะทุกคนในบ้านทำตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กอย่างเคร่งครัด ไม่

ตอนพิเศษ 1: เช้าวันแรกของคำว่าเราหนึ่งเดือนหลังงานโรงเรียน บ้านอัศวเมธาเข้าสู่ระยะใหม่ที่ป้าจันทร์เรียกว่า “สงบสุขจนคนแก่ไม่ชิน”ปลายเรียกมันว่า “สงบสุขแบบมีเงื่อนไขและมีเด็กสามขวบครึ่งเป็นผู้ตรวจการสูงสุด”เช้าวันนี้เริ่มต้นด้วยเสียงเคาะประตูห้องนอนใหญ่ก๊อก ก๊อก ก๊อกปลายลืมตาขึ้นในแสงเช้าอ่อน ๆ ผ้าม่านสีครีมปล่อยให้แสงแดดลอดเข้ามาเป็นริ้วบาง เธอนอนอยู่บนเตียงใหญ่ฝั่งขวา ข้างกายคือพอร์ชที่เพิ่งย้ายกลับมานอนห้องเดียวกันอย่างเป็นทางการได้เพียงสามคืนคำว่า “อย่างเป็นทางการ” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพิธีอะไรใหญ่โตมันหมายถึงข้อตกลงยาวสองหน้าเต็มที่ปลายเป็นคนเขียนข้อหนึ่ง พอร์ชต้องไม่ใช้ความเงียบเป็นการลงโทษข้อสอง หากปลายกลัว เธอต้องบอก ไม่ใช่เก็บไว้จนกลายเป็นกำแพงข้อสาม เวลาครอบครัวคือเวลาครอบครัว โทรศัพท์งานของพอร์ชต้องอยู่ในโหมดฉุกเฉินเท่านั้นข้อสี่ หากมีเรื่องทะเลาะกัน ห้ามทะเลาะหน้าต้นหนาว และต้องคุยเบา ๆ ตามคำสั่งของคุณคำรามข้อห้า ห้องนอนเดียวกันไม่ได้แปลว่าใครมีสิทธิ์ในร่างกายของใครโดยไม่ถามพอร์ชอ่านจบแล้วพูดว่า “ผมเซ็นตรงไหน”ปลายเกือบรักเขามากขึ้นเพราะประโยคนั้นเกือบเสียงเค

ตอนพิเศษ 3: วันเกิดของแม่ปลายเกือบลืมวันเกิดของตัวเองไม่ใช่วันเกิดของร่างปลายฝนตามบัตรประชาชน แต่เป็นวันเกิดของปลายคนเดิม วันที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้ วันที่เคยเป็นเพียงตัวเลขในชีวิตเก่าซึ่งจบลงพร้อมอุบัติเหตุและการทรยศเธอไม่ได้ตั้งใจจำแต่เช้าวันนั้นขณะนั่งตรวจเอกสารมูลนิธิในห้องทำงานเล็ก เธอเห็นวันที่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วหัวใจหยุดไปครู่หนึ่งวันนี้วันเกิดของเธอไม่ใช่ของปลายฝนของเธอความรู้สึกแปลก ๆ แล่นผ่านอก ไม่เชิงเศร้า ไม่เชิงดีใจ เหมือนเห็นเงาของคนที่เคยเป็นยืนอยู่ไกล ๆ และโบกมือให้เบา ๆปลายวางปากกาลงในชีวิตเดิม วันเกิดของเธอไม่เคยสำคัญมากนัก พ่อมักลืม แม่เลี้ยงมักจัดงานให้ลูกสาวของตัวเองใหญ่กว่า คู่หมั้นเคยส่งดอกไม้ผิดสีพร้อมการ์ดที่เลขอายุยังเขียนผิด ส่วนคนที่เธอเรียกว่าน้องสาวต่างแม่เคยยิ้มหวานแล้วบอกว่า “พี่ปลายไม่ชอบงานใหญ่ใช่ไหมคะ งั้นปีนี้ไม่ต้องจัดก็ได้เนอะ”เธอเคยบอกตัวเองว่าไม่เป็นไรคำว่าไม่เป็นไรในชีวิตเก่าของเธอถูกใช้บ่อยจนเกือบกลายเป็นชื่อเล่นแต่วันนี้ เมื่อไม่มีใครรู้วันเกิดนี้ เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองหายไปอีกครั้งเล็กน้อยเสียงเคาะประตูดังขึ้น“แม่ครับ

บทที่ 1 ตื่นมาฟาด ไม่ใช่มาเป็นเหยื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่ขมับซ้าย อาการปวดหนึบเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบซ้ำๆ ทำให้แพตตี้ต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะ เธอจำได้ว่าตัวเองฟุบหลับคาโต๊ะทำงานในสตูดิโอหลังจากอดนอนติดกันมาสามวันเพื่อเคลียร์คิวให้ดาราในสังกัด ร่างกายที่ใช้งานหนักเกินขีดจำกัดประท้วงด้วยการดับวูบไปแต่เมื่อลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่กองเอกสารหรือหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่คุ้นเคยพื้นทางเดินปูด้วยหินอ่อนสีดำขลับ ผนังตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีเทาเข้มหรูหรา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ความทรงจำแปลกประหลาดมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนแทบเซทรงตัวไม่อยู่ มันไม่ใช่ความทรงจำของเธอ แต่เป็นของ ‘เฌอรีน อัครเกียรติ’ ทายาทเพียงคนเดียวของเครือโรงแรมระดับประเทศ ผู้หญิงที่สวย รวย แต่กลับเอาชีวิตไปผูกติดกับผู้ชายเฮงซวยจนตัวตายแพตตี้หรือในตอนนี้คือเฌอรีน สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายที่เคยอ่านผ่านตาเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้าประตูคอนโดมิเนียมหรูของ ‘นาวิน’ คู่หมั้นหนุ่มที่กำลังสวมเขาให้เธอตรงห