All Chapters of นางร้ายลูกติดขอปิดบัญชีรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12: คืนฝนตกที่ห้องเดียวบ้านพักริมทะเลของตระกูลอัศวเมธาอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ราวสามชั่วโมงมันเป็นบ้านหลังใหญ่สไตล์รีสอร์ต ตั้งอยู่บนเนินต่ำที่มองเห็นทะเลสีเทาอมฟ้าในวันที่ฟ้าครึ้ม ลมทะเลพัดแรงจนม่านโปร่งในโถงรับแขกปลิวไหวเหมือนคลื่นเงียบ ๆ กลิ่นเกลือกับกลิ่นฝนปนกันในอากาศ ทำให้ปลายรู้สึกทั้งสดชื่นและไม่สบายใจในเวลาเดียวกันการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความโรแมนติก มันเกิดจากความจำเป็นทางภาพลักษณ์หลังคลิปเต็มถูกปล่อยแก้ข่าว ทีมประชาสัมพันธ์ของพอร์ชเสนอให้ครอบครัวปรากฏตัวร่วมกันอย่างเป็นธรรมชาติในงานประชุมเล็ก ๆ กับผู้ใหญ่ในเครือโรงแรมที่บ้านพักริมทะเล เพื่อยืนยันว่าครอบครัวยังดูแลต้นหนาวร่วมกัน และเพื่อไม่ให้ข่าวลือเรื่องสิทธิ์เลี้ยงลูกบานปลายปลายไม่ชอบการเอาครอบครัวไปทำภาพลักษณ์แต่เธอยอมมา เพราะต้นหนาวอยากเห็นทะเลเด็กชายยืนเกาะกระจกตั้งแต่รถเลี้ยวเข้าบ้านพัก ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อเห็นผืนน้ำกว้างใหญ่ เขากอดคุณคำรามไว้แล้วกระซิบว่า“คุณคำรามไม่เคยเห็นทะเลครับ”ปลายยิ้ม “งั้นวันนี้หนาวพาเขาเที่ยวดีไหม”“ได้ครับ แต่เขาว่ายน้ำไม่เป็น”“แม่ก็ไม่ค่อยอยากให้ไดโนเสาร์ผ้าลงทะเลเหม

บทที่ 14: น้องชายที่ยิ้มเก่งเกินไปกวิน อัศวเมธากลับเข้าบ้านใหญ่ในเช้าวันจันทร์เขามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง กระเป๋าเดินทางสีดำหนึ่งใบ ของฝากจากต่างประเทศหลายถุง และท่าทางสบาย ๆ แบบผู้ชายที่ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนในชีวิต นั่นคือภาพแรกที่ปลายเห็นจากหน้าต่างห้องนั่งเล่นชั้นสองกวินอายุสามสิบเอ็ด หน้าตาดีในแบบที่ต่างจากพอร์ช หากพอร์ชเป็นความหล่อคมเย็นเหมือนมีดที่ขัดเงาจนสะท้อนแสง กวินก็เป็นความหล่ออบอุ่น ดูเข้าถึงง่าย ยิ้มเก่ง และทำให้คนรู้สึกว่าเขาไม่น่าเป็นภัยซึ่งสำหรับปลายคนที่ดูไม่น่าเป็นภัยเกินไป มักเป็นภัยที่ที่สุดต้นหนาวนั่งต่อบล็อกอยู่บนพรมข้างเธอ วันนี้เด็กชายกำลังสร้าง “โรงพยาบาลไดโนเสาร์” ให้คุณคำราม เพราะเมื่อคืนคุณคำรามตกจากเตียงและต้องได้รับการรักษาด่วนด้วยผ้าห่มผืนเล็กปลายมองลูกแล้วถาม“หนาวรู้จักอากวินไหมครับ”เด็กชายเงยหน้าขึ้น คิดอยู่ครู่หนึ่ง “รู้ครับ อากวินซื้อรถไดโนเสาร์ให้”“หนาวชอบอากวินไหม” ต้นหนาวลังเล ไม่ใช่ลังเลแบบกลัว แต่เหมือนกำลังหาคำตอบที่ถูกใจผู้ใหญ่“อากวินยิ้มครับ” คำตอบนั้นทำให้ปลายยิ้มบาง เด็กไม่ได้ตอบว่าชอบ แค่ตอบว่าเขายิ้มบางครั้งเด็กซื่อสัตย์กว่าผู้ใหญ่

บทที่ 16: คืนที่ความหึงมีเสียงเงียบการเตรียมตรวจ DNA ทำให้บ้านอัศวเมธาเหมือนหม้อแรงดันที่ถูกปิดฝาแน่นทุกคนพูดเบาลง เดินช้าลง และมองกันนานขึ้นกว่าเดิม ข่าวข้างนอกยังถูกควบคุมได้บางส่วน ทีมกฎหมายของพอร์ชสั่งลบรูปต้นหนาวจากเพจซุบซิบได้หลายที่ แต่คำใบ้เรื่องทายาทยังวนอยู่ในวงสังคมเหมือนกลิ่นควันหลังไฟดับปลายไม่ยอมให้ต้นหนาวรู้รายละเอียดสำหรับเด็กชาย สิ่งที่เกิดขึ้นคืออีกไม่กี่วันเขาต้องไปโรงพยาบาลกับพ่อแม่ เพื่อให้คุณหมอดูว่าร่างกายแข็งแรงไหม ปลายไม่โกหกทั้งหมด แต่เลือกคำที่ไม่ทำให้เด็กแบกน้ำหนักของผู้ใหญ่“หมอจะเจาะเลือดไหมครับ” ต้นหนาวถามด้วยสีหน้ากังวลปลายนั่งลงข้างเขา “อาจจะมีแตะนิดเดียวครับ แต่แม่จะอยู่ด้วย”“พ่ออยู่ไหมครับ”“อยู่ครับ”เด็กชายกอดคุณคำรามแน่น “คุณคำรามต้องไปไหม”“ไปได้ครับ แต่คุณคำรามไม่ต้องเจาะ เขาเป็นไดโนเสาร์ผ้า หมอคงหาหลอดเลือดไม่เจอ”ต้นหนาวหัวเราะเบา ๆเสียงหัวเราะของลูกทำให้ปลายยิ่งเกลียดคนที่ลากเขาเข้ามาในเกมนี้วันนั้นปลายนัดพบเมษาและทนายอิสระที่เมษาแนะนำ ชื่อคุณภาคิน เป็นชายวัยสามสิบปลาย ๆ สุภาพ พูดน้อย และดูฉลาดในแบบที่ไม่จำเป็นต้องประกาศ เขาเคยทำคดีคร

บทที่ 18: ครั้งแรกที่เขาเลือกเธอคืนนั้นต้นหนาวไม่ยอมนอนคนเดียวไม่มีใครตำหนิเขาไม่มีใครบอกว่าเด็กผู้ชายต้องเข้มแข็ง ไม่มีใครบอกว่าเรื่องผู้ใหญ่ไม่เกี่ยวกับเด็ก เพราะทุกคนในบ้านเพิ่งเห็นกับตาว่าเรื่องผู้ใหญ่ทำให้เด็กตัวเล็ก ๆ ร้องไห้จนไหล่สั่นได้อย่างไรปลายพาต้นหนาวไปอาบน้ำเอง เด็กชายเงียบกว่าปกติ เขาไม่ได้เล่นฟองสบู่กับคุณคำราม ไม่ได้ถามว่าทำไมไดโนเสาร์ไม่ต้องแปรงฟันเหมือนทุกวัน เพียงนั่งนิ่งบนเก้าอี้เล็ก ปล่อยให้เธอเช็ดผมให้อย่างว่าง่ายเกินไปเด็กที่ว่าง่ายเกินไปในวันที่ควรซน คือสัญญาณอันตรายปลายนั่งลงตรงหน้าเขา ใช้ผ้าขนหนูซับปลายผมเบา ๆ“หนาวครับ”เด็กชายเงยหน้า ดวงตายังแดงจากการร้องไห้“วันนี้หนาวกลัวมากไหม”ต้นหนาวพยักหน้า “ครับ”“กลัวอะไรที่สุดครับ”เขาก้มมองคุณคำรามบนตัก “กลัวพ่อไม่รักหนาว” คำตอบนั้นทำให้ปลายเจ็บจนต้องหลับตาสั้น ๆเธออยากด่าผู้ใหญ่ทุกคนในบ้านนี้ รวมถึงตัวเองที่ยังปกป้องลูกได้ไม่พอ อยากลากคนปล่อยผลปลอมมาให้ยืนฟังคำตอบนี้ซ้ำ ๆปลายจับมือเล็กของลูกไว้“พ่อรักหนาวครับ”เด็กชายเม้มปาก “ถ้าไม่ใช่ลูกล่ะครับ”“หนาวคือลูกของพ่อ”ต้นหนาวมองเธออย่างพยายามเข้าใจ“แล้วหน

บทที่ 20: ห้องทำงานที่มีกลิ่นน้ำหอมกลิ่นน้ำหอมเป็นสิ่งแปลกประหลาดมันไม่มีรูปร่าง ไม่มีน้ำหนัก และไม่ทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนหลักฐาน แต่บางครั้งมันกลับลากความทรงจำออกจากหลุมได้โหดร้ายกว่ารูปถ่ายหรือคลิปเสียงปลายรู้เรื่องนั้นในบ่ายวันต่อมาหลังจากได้เอกสารพินัยกรรมลับ พอร์ชสั่งตรวจคลังเอกสารของบ้านและบริษัทอย่างเงียบ ๆ โดยใช้ทีมภายนอกที่ไม่เชื่อมกับฝ่ายกวิน ปลายเองเริ่มทบทวนความทรงจำกระจัดกระจายของเจ้าของร่างเดิมอย่างจริงจังมากขึ้น เธอจดทุกภาพที่แวบเข้ามาในสมุดเล่มเล็ก ไม่ว่าจะเป็นเสียงแก้วแตก สีชุดของลดาลินในคืนหนึ่ง หรือความรู้สึกว่ามือจับพวงมาลัยแล้วรถไม่ตอบสนองแต่บางอย่างยังขาด โดยเฉพาะคืนเกิดอุบัติเหตุ ในหัวเธอมีเพียงเศษภาพ ไฟงานเลี้ยง โทรศัพท์สั่น เสียงผู้หญิง กลิ่นน้ำหอมหวานจัดเจือแป้งและห้องทำงานของพอร์ช“คุณแน่ใจว่าจะเข้าไป?” พอร์ชถามเขายืนอยู่หน้าห้องทำงานเก่าที่ปีกตะวันตกของบ้าน ไม่ใช่ห้องทำงานหลักที่เขาใช้ทุกวัน แต่เป็นห้องที่เคยใช้สมัยแต่งงานใหม่ ๆ และถูกปิดไปหลังความสัมพันธ์พังลงจนเขาย้ายไปใช้ห้องใหม่ปลายยืนอยู่ข้างเขา มือกำสมุดแน่น“ถ้าความทรงจำเริ่มจากตรงนั้น ฉันก็ควรเ