อุ้มท้องหนีคุณหมอไร้ใจ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

บทที่ 11 บ้านของเราแสงแดดยามเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง ชารีนขยับตัวตื่นขึ้นมาบนเตียงขนาดคิงไซส์ ความเหนื่อยล้าจากการถูกรังแกอย่างเอาแต่ใจที่ห้องพักแพทย์เมื่อหลายวันก่อนยังคงหลงเหลือเป็นความทรงจำที่ทำให้พวงแก้มเนียนร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึง ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ถูกย้ายข้าวของทั้งหมดเข้ามาอยู่ในห้องนอนหลักอย่างเป็นทางการ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องพื้นที่ส่วนตัวใดๆ อีกหญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนที่ว่างเปล่า พื้นที่เตียงฝั่งข้างๆ เย็นเฉียบ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องตัวโตลุกออกไปนานแล้ว ชารีนขยับตัวลุกขึ้นนั่ง สอดเท้าเข้ากับรองเท้าเดินในบ้านนุ่มนิ่ม จัดการรวบผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปสู่พื้นที่ส่วนกลางของห้องชุดสุดหรูกลิ่นหอมของเนยและขนมปังปิ้งลอยมากระทบจมูกดึงดูดความสนใจของเธอให้เดินตรงไปยังโซนห้องครัว ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้สองเท้าของชารีนต้องหยุดชะงักศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่งผู้มักจะซ่อนตัวอยู่ในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาและชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ บัดนี้สวมเพียงเสื้อยืดสีเทาพอดีตัวกับกางเกงวอร์มขายาวสบายๆ ทับด้วยผ้ากันเ

บทที่ 13 ความผิดปกติคำถามที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักของศัลยแพทย์หนุ่มทำเอาคนฟังชาวาบไปทั้งตัว ชารีนลืมตาโพล่งขึ้นมาทันที อาการวิงเวียนคลื่นไส้เมื่อครู่แทบจะปลิวหายไปเมื่อต้องเผชิญกับนัยน์ตาดุดันที่กำลังจ้องจับผิดเพื่อหาคำตอบ"รอบเดือน... รอบเดือนชาก็มาไม่ปกติอยู่แล้วค่ะ"เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เบี่ยงหน้าหลบสายตาคมกริบที่มองทะลุความรู้สึก มือบางกำขอบผ้าห่มแน่นเพื่อซ่อนอาการประหม่า"ช่วงนี้ชาเครียดเรื่องงาน นอนดึก พักผ่อนน้อย ร่างกายก็เลยรวนเป็นเรื่องธรรมดา"คณินขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาเป็นหมอ เขาย่อมรู้ดีว่าความเครียดส่งผลต่อฮอร์โมนในร่างกายได้ แต่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขามันร้องเตือน สภาพร่างกายของเธอตอนนี้มันคล้ายคลึงกับคนที่มีภาวะการตั้งครรภ์ระยะแรกเริ่ม ใบหน้าซีดเซียว อาการหน้ามืดเมื่อวาน และอาการพะอืดพะอมในเช้าวันนี้ ทุกอย่างประกอบกันจนเกิดเป็นข้อสงสัยที่รอการพิสูจน์"ไปตรวจที่โรงพยาบาลไหม พี่จะให้หมอสูติฯ จัดคิวให้ ตรวจเลือดดูให้ละเอียด" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง"ไม่ต้องค่ะ!" ชารีนปฏิเสธเสียงหลง รีบผุดลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง "ชาแค่พักผ่อนน้อยจริงๆ ขอนอ

บทที่ 15 สัญชาตญาณหมอกระดาษแผ่นเล็กในมือของศัลยแพทย์หนุ่มเปรียบเสมือนหลักฐานชิ้นสำคัญที่กำลังบีบคั้นลมหายใจของคนถูกต้อนให้จนมุม ชารีนเบิกตากว้าง มือบางที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมสั่นสะท้าน เธอพยายามบังคับริมฝีปากที่สั่นระริกให้ขยับเปล่งเสียงตอบคำถามด้วยท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด"ชา... ชาปวดหัวค่ะ เลยลงไปซื้อยาแก้ปวด"หญิงสาวตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามเอื้อมมือไปดึงใบเสร็จรับเงินแผ่นนั้นกลับคืนมา แต่คณินกลับเบี่ยงมือหลบ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอเบียดชิดกับบานประตูตู้เสื้อผ้า นัยน์ตาดุดันภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองประเมินใบหน้าซีดเซียวของคนโกหกอย่างละเอียด"ยาแก้ปวดหัว?" คณินทวนคำ เสียงหัวเราะหยันดังขึ้นในลำคอ "ปวดหัวแต่กลับมีอาการคลื่นไส้ อาเจียนจนหมดไส้หมดพุง หน้าซีด ร่างกายอ่อนเพลีย แถมยังเหม็นกลิ่นอาหารทะเลที่ตัวเองชอบกินนักหนา... เธอคิดว่ากำลังโกหกใครอยู่ ชา""ชาก็แค่อาหารเป็นพิษ พักผ่อนน้อย ร่างกายมันก็เลยรวนไปหมด คุณอย่ามาจับผิดชาได้ไหม คืนกระดาษนั่นมาเถอะค่ะ" ชารีนพยายามเถียง สู้สายตาคมกริบด้วยดวงตาที่เริ่มมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอ"ฉันเป็นหมอ ชา" น้ำเสียงทุ้มกดต

บทที่ 17 นกในพื้นที่ของเขาสามสัปดาห์เต็มที่ชีวิตของชารีนวนเวียนอยู่เพียงแค่ห้องนอนใหญ่ โซนห้องนั่งเล่น และพื้นที่รับประทานอาหารภายในเพนต์เฮาส์สุดหรู การถูกจำกัดบริเวณโดยมีเหตุผลเรื่องความปลอดภัยของลูกในท้องมาอ้าง ทำให้ความอดทนของหญิงสาวที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีอิสระมาตลอดสามปีเริ่มหดหายไปทีละน้อยชารีนนั่งพิงพนักโซฟาหนังตัวกว้าง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานคร เธอกลายเป็นนกที่ถูกขังอยู่ในพื้นที่กว้างขวางและสะดวกสบาย แต่ไร้ซึ่งอิสรภาพในการโบยบิน"หม่าม้าขา... ปะป๊ากลับมาแล้วค่ะ!"เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงณิชาดังขึ้นจากโถงทางเข้า ดึงชารีนให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด หญิงสาวหันไปมองร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่กำลังก้มลงอุ้มลูกสาวขึ้นหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความรักใคร่ คณินวางณิชาลงบนพื้นพรม ปล่อยให้เด็กน้อยวิ่งนำหน้าเข้ามาในห้องนั่งเล่น"วันนี้ลูกดื้อกับหม่าม้าหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามขณะที่เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนังข้างกายเธอ แขนแกร่งยกขึ้นพาดกับพนักโซฟาด้านหลัง"ณิชาไม่ดื้อเลยค่ะ เป็นเด็กดีมากๆ" ชารีนตอบเรียบๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก รวบร

บทที่ 19 สถานะที่ไร้ชื่อเวลาล่วงเลยผ่านเข้าสู่เดือนที่สี่ของการตั้งครรภ์ ความเปลี่ยนแปลงทางสรีระของชารีนเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นในทุกเช้าที่เธอยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ หน้าท้องที่เคยแบนราบเรียบเนียนบัดนี้นูนเด่นขึ้นมาจนไม่สามารถสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมได้อีกต่อไป หญิงสาวลูบฝ่ามือลงบนส่วนที่นูนขึ้นมาอย่างเบามือ ความรู้สึกผูกพันต่อสายเลือดตัวน้อยที่กำลังเติบโตอยู่ภายในก่อตัวขึ้นอย่างลึกซึ้งคณินทำหน้าที่ดูแลเธออย่างไม่มีข้อบกพร่อง ศัลยแพทย์หนุ่มจัดเตรียมอาหารบำรุงครรภ์ชั้นดี เปลี่ยนเครื่องใช้ทุกอย่างให้เหมาะสมกับสรีระของคนท้อง และกลับมาใช้เวลาช่วงเย็นกับเธอและณิชาเสมอ ทว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบเหล่านั้น ชารีนกลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าบางอย่างที่เกาะกินหัวใจเขาดูแลเธออย่างดีเยี่ยมในฐานะแม่ของลูก แต่เขาไม่เคยเอ่ยคำว่ารัก ไม่เคยพูดถึงสถานะที่ชัดเจน ไม่เคยมีการคุกเข่าขอแต่งงานหรือการจดทะเบียนสมรสใดๆ เธอถูกจัดสรรให้อยู่ในพื้นที่ที่ปลอดภัยและหรูหราที่สุด แต่กลับไม่มีสิทธิ์ออกไปยืนเคียงข้างเขาในโลกภายนอกเสียงฝีเท้าของแม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับถาดใส่แก้วนมอุ่นและเอกสารบางอย่าง ชารีน