อุ้มท้องหนีคุณหมอไร้ใจ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

บทที่ 5: กาวใจใต้ชายคาเดียวกันลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวแก้มพร้อมกับประโยคคุกคามนั้นทำให้น้ำขิงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอออกแรงผลักแผงอกกว้างสุดแรงเกิด ชายหนุ่มยอมผละออกแต่โดยดี ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ซ้ำยังมีรอยยิ้มหยันประดับอยู่บนมุมปากหญิงสาวก้าวถอยหลังไปยืนซ้อนอยู่ข้างเตียงที่มีลูกชายนอนหลับอยู่ ใช้ร่างเล็กๆ นั้นเป็นเกราะกำบังสายตาคมกริบที่กำลังโลมเลียเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ครามปรายตามองท่าทีหวาดระแวงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักแขกไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความกดดันที่บีบรัดหัวใจคนอยู่เบื้องหลังคืนนั้นทั้งคืนน้ำขิงแทบไม่ได้ข่มตาหลับ ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าดุดันและกลิ่นมิ้นต์จางๆ จากลมหายใจของเขาก็ตามมาหลอกหลอน เธอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ด้วยสภาพอิดโรย ตั้งใจว่าจะรีบพาลูกออกไปจากบ้านหลังนี้ตั้งแต่เช้าเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าแต่เมื่อหญิงสาวก้าวออกจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่พันรอบศีรษะ เตียงนอนกว้างขวางกลับว่างเปล่าผ้าห่มผืนหนาถูกพับไว้ลวกๆ ไม่มีร่องรอยของเด็กชายวัยสามขวบ หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ น้ำขิงรีบสาวเท้าออกจา

บทที่ 7: เช้าแห่งความตึงเครียดและการปฏิเสธแสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้ม น้ำขิงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลบแสงสว่าง ทว่าความปวดเมื่อยที่แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างโดยเฉพาะบริเวณช่วงล่างทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพเพดานห้องพักแขกที่คุ้นตากลับมาตอกย้ำความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อคืนความทรงจำอันเร่าร้อนบนเคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องครัวไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว และทุกคำพูดดิบเถื่อนที่กระซิบชิดริมฝีปากยังคงแจ่มชัด หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง กัดริมฝีปากแน่นเพื่อสกัดกั้นความรู้สึกสมเพชที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอกเธอพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับผู้ชายอันตรายคนนั้นอย่างราบคาบ ทั้งที่ตั้งใจจะรักษาระยะห่าง แต่ร่างกายกลับทรยศและตอบสนองการกระทำของเขาอย่างน่าละอายน้ำขิงสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนกว้างขวาง สายตาตวัดมองไปยังพื้นที่ว่างข้างกายซึ่งไร้ร่องรอยของเด็กชายวัยสามขวบ ต้นว่านคงตื่นแล้วและลงไปวิ่งเล่นข้างล่างเหมือนทุกวัน หญิงสาวรีบก้าวเท้าลงจากเตียง เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายทันท

บทที่ 9: ความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธกระดาษแผ่นบางในมือของครามถูกกำแน่นจนยับย่น ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยุโรปคันหรูที่จอดสนิทอยู่ในโรงรถของบ้านพัก สายตาคมกริบจดจ้องตัวอักษรและตัวเลขบนหน้ากระดาษรายงานผลการตรวจทางพันธุกรรมจากห้องปฏิบัติการตัวเลข 99.99% ตอกย้ำความจริงที่เขารู้อยู่เต็มอก แต่เมื่อได้เห็นหลักฐานเชิงประจักษ์ ก้อนเนื้อในอกซ้ายก็เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกหลากหลายตีรวนอยู่ในนั้น ทั้งความดีใจที่สายเลือดของเขาเติบโตมาอย่างงดงาม ความโล่งใจที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตกเป็นของชายอื่น และ... ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหลอกลวงมาตลอดสี่ปีเต็มครามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาผลักประตูรถก้าวลงมาด้วยจังหวะฝีเท้าหนักหน่วง เดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน มุ่งหน้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสองโดยไม่สนใจเสียงเรียกทักทายของมารดาเป้าหมายของเขาคือห้องพักแขกฝั่งปีกซ้ายภายในห้องสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องสว่าง น้ำขิงกำลังเอนตัวพิงพนักเตียง มือบางลูบกลุ่มผมนุ่มของเด็กชายวัยสามขวบที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของต้นว่านคือสิ่งเดียวที่ช่วยป

บทที่ 11: ครอบครัวกำมะลอแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิท น้ำขิงขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความปวดเมื่อยร้าวระบมไปทั่วทั้งสรีระตอกย้ำถึงความดุดันและเอาแต่ใจของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘สามี’ อย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อคืนที่ผ่านมาหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปกปิดร่องรอยสีกุหลาบที่กระจายอยู่ทั่วลาดไหล่และเนินอก สายตากวาดมองไปรอบห้องนอนกว้างขวาง เตียงฝั่งข้างกายว่างเปล่า ไร้เงาของคนตัวโตและเด็กชายตัวน้อยที่ควรจะนอนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วแทรกด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังแว่วมาจากทางห้องแต่งตัว ดึงความสนใจให้สองเท้าเรียวก้าวลงจากเตียง น้ำขิงหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับอย่างมิดชิด ผูกปมเชือกแน่นหนา ก่อนจะเดินคลำทางไปตามเสียงนั้นภาพตรงหน้าทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักครามในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ตรงหน้าเขาคือต้นว่านในชุดเอี๊ยมยีนส์ตัวเก่ง มือหนาที่มักจะจับมีดผ่าตัดกำลังพยายามติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวจิ๋วให้เด็กน้อยอย่างตั้งอกตั้งใจ ท่าทางเก้ๆ กังๆ ขัดกับบุคลิกเนี้ยบกริบของเขา

บทที่ 13: พื้นที่ทับซ้อนแสงแดดยามสายลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาตกกระทบหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว น้ำขิงยืนจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดผสมปนเปกับความอับอาย รอยสีแดงช้ำขนาดเท่าเหรียญบาทเด่นหราอยู่บนซอกคอขาวเนียน หลักฐานการลงทัณฑ์จากคนเอาแต่ใจที่ทิ้งไว้เมื่อคืนที่ริมระเบียงหญิงสาวหยิบเครื่องสำอางขึ้นมาพยายามแต้มคอนซีลเลอร์ปกปิดรอยนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ความเข้มของมันก็ยังทะลุเนื้อครีมออกมาให้เห็นจางๆ อยู่ดีฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดซ้อนอยู่ด้านหลัง แผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบางจนรับรู้ได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ซ่านออกมา น้ำขิงชะงักมือที่กำลังถือฟองน้ำแต่งหน้า สบตากับร่างสูงผ่านกระจกเงา“พยายามไปก็เหนื่อยเปล่า รอยมันชัดขนาดนั้น ปิดยังไงก็ไม่มิดหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอ ครามสอดท่อนแขนแกร่งเข้ามากอดรัดเอวคอดของเธอจากด้านหลัง วางคางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียนอย่างถือวิสาสะ“ปล่อยค่ะ ขิงจะรีบแต่งตัวลงไปดูลูก” เธอพยายามขืนตัวออก แกะท่อนแขนที่รัดแน่นราวกับปลอกคอเหล็ก แต่ยิ่งออกแรง เขาก็ยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของเธอเบียดชิดกับหน้าท้องแบนราบของเขา“ลูก