อุ้มท้องหนีคุณหมอไร้ใจ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

บทที่ 31 ชีวิตใหม่ที่ลืมตาดูโลกบรรยากาศภายในห้องคลอดเต็มไปด้วยความตึงเครียดและแข่งกับเวลา แสงไฟสว่างจ้าส่องกระทบเตียงผู้ป่วยตรงกลางห้อง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้ศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่งรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย คณินในชุดปลอดเชื้อสีเขียวเข้มยืนประกบอยู่เคียงข้างเตียง มือหนากอบกุมมือเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อของภรรยาเอาไว้แน่นหนา ไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพังชารีนหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากการบีบตัวของมดลูกที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ หญิงสาวออกแรงบีบฝ่ามือใหญ่ของสามีจนข้อขาวเพื่อระบายความเจ็บปวดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด"เจ็บ... พี่เคน... ชาเจ็บเหลือเกิน"น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเอ่ยบอกพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาหางตา คณินก้มหน้าลงแนบหน้าผากของตนเองเข้ากับขมับชื้นเหงื่อของคนบนเตียง ชายหนุ่มผู้เคยยืนผ่าตัดหัวใจคนไข้มานับไม่ถ้วนด้วยความเยือกเย็น บัดนี้กลับรู้สึกว่ามือของตนเองกำลังสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดของภรรยาส่งผ่านตรงเข้ามากระแทกหัวใจของเขาจนปวดร้าวไปหมด"พี่รู้คนดี... พี่อยู่นี่แล้ว ทนอีกนิดเดียวนะ"คณินเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสีย

ตอนพิเศษ 1 ความหื่นของคุณหมอหลังอดกลั้นระยะเวลาหลายเดือนแห่งการพักฟื้นร่างกายหลังการคลอดบุตรสิ้นสุดลงเมื่อสูตินรีแพทย์เจ้าของไข้เอ่ยปากอนุญาตให้ชารีนกลับมาใช้ชีวิตคู่ตามปกติได้อย่างเป็นทางการ หญิงสาวก้าวเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ทว่าเมื่อนึกถึงสายตาคมกริบของสามีที่นั่งฟังคำวินิจฉัยของแพทย์อยู่ข้างกาย พวงแก้มเนียนก็เห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่คณินไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยตลอดทางกลับบ้าน ศัลยแพทย์หนุ่มมีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยากและจังหวะการขับรถที่ดูจะเร่งรีบกว่าปกติ ทันทีที่รถตู้คันหรูจอดเทียบชั้นจอดรถส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ ชายหนุ่มก็จัดการอุ้มเด็กทารกวัยแบเบาะส่งให้กับพี่เลี้ยงเด็กที่มารอรับ พร้อมกำชับเสียงเฉียบขาดว่าคืนนี้เขาจะเป็นคนดูแลณิชาเองและฝากลูกคนเล็กไว้กับพี่เลี้ยงตลอดทั้งคืนชารีนเดินนำเข้ามาในห้องนอนหลัก หญิงสาววางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ตั้งใจจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายจากความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน สายน้ำอุ่นจัดจากฝักบัวแบบสายฝนรดรินลงมาบนผิวกายเปลือยเปล่า ช่วยบรรเทาความเมื่อยล้าและสร้างความผ่อนคลายได้เป็นอย่างดีทว่าความเงียบสงบภายในห้อ

ตอนพิเศษ 3 วันวุ่นๆ ของครอบครัวเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน กลับกลายเป็นสมรภูมิย่อยๆ ภายในเพนต์เฮาส์สุดหรู เมื่อพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นต้องลากลับบ้านเกิดต่างจังหวัดอย่างกะทันหัน ภาระอันหนักอึ้งจึงตกมาอยู่ที่คุณพ่อและคุณแม่ลูกสองแบบเต็มอัตราศึกชารีนกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าในโซนห้องครัว กลิ่นซุปกระดูกหมูหอมกรุ่นลอยอบอวล ทว่าสมาธิของเธอถูกดึงดูดด้วยเสียงร้องประสานเสียงที่ดังมาจากห้องนั่งเล่น หญิงสาววางทัพพีลง เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนก่อนจะรีบเดินออกไปดูผลงานของหัวหน้าครอบครัวภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาชารีนแทบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่งผู้มักจะอยู่ในลุคเนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า บัดนี้สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวที่เต็มไปด้วยคราบนมเป็นวงกว้าง กางเกงขาสั้นสบายๆ และสภาพเส้นผมสีเข้มที่ชี้ฟูไม่เป็นทรง คณินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรม มือข้างซ้ายอุ้มเด็กชายตัวกลมวัยกำลังคลานแนบอก ส่วนมือข้างขวากำลังพยายามแย่งแท่งสีเทียนสีแดงจากมือของเด็กหญิงณิชาวัยซน"ณิชา... ปะป๊าบอกแล้วไงคะว่าห้ามเอาสีไปขีดผนัง ผนังบ้านเราไม่ใช่สมุดระบายสีนะลูก" น้ำเสียงของคณินเจ

บทที่ 1: การพบกันโดยบังเอิญรถเข็นคันเล็กถูกเข็นไปตามทางเดินของซุปเปอร์มาร์เก็ต แผนกของสดในเย็นวันศุกร์ค่อนข้างพลุกพล่าน น้ำขิงก้มมองรายการของที่ต้องซื้อในโทรศัพท์มือถือ สลับกับมองเด็กชายตัวจิ๋วที่นั่งตาแป๋วอยู่บนเบาะที่นั่งสำหรับเด็กของรถเข็น“หม่าม้าฮะ น้องอยากกินอันนั้น” นิ้วป้อมๆ ชี้ไปยังแผนกผลไม้ที่มีสตรอว์เบอร์รีลูกโตเรียงรายอยู่“สตรอว์เบอร์รีเหรอคะ ได้สิ แต่ต้นว่านต้องสัญญาว่าจะกินข้าวเย็นให้หมดก่อนนะ”“น้องสัญญาฮะ” เด็กชายวัยสามขวบพยักหน้าหงึกหงัก รอยยิ้มกว้างโชว์ฟันซี่เล็กทำให้น้ำขิงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ยนั้นเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์เอกสารสมัครงานใหม่ตลอดทั้งวันปลิวหายไปเพียงแค่มองหน้าลูกชายหญิงสาวใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกามาสี่ปีเต็ม การตัดสินใจหอบลูกกลับมาตั้งต้นใหม่ที่เมืองไทยไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอไม่มีทางเลือก ค่าครองชีพที่สูงลิ่วประกอบกับความต้องการให้ลูกเติบโตในสภาพแวดล้อมที่มีวัฒนธรรมบ้านเกิด ทำให้เธอตัดสินใจกำเงินเก็บก้อนสุดท้ายบินกลับมา เช่าคอนโดเล็กๆ ชานเมือง และเริ่มตระเวนหางานทำระหว่างที่น้ำขิงกำลังเลือกสตรอว์เบอร์รีแพ็กที่ดูสดที่สุด หางตาของเธอก

บทที่ 3: เผชิญหน้า“คุณป้าคะ... รถคันนั้นของใครคะ”น้ำขิงเค้นเสียงถามออกไปอย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผาก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัวจนปวดหนึบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองรถสปอร์ตเปิดประทุนสีดำเงาปลาบที่จอดนิ่งสนิทอยู่ในโรงรถ ทะเบียนรถหมวดอักษรและตัวเลขชุดนั้นตอกย้ำความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสี่ปีหญิงสูงวัยที่กำลังเตรียมจะก้าวลงจากรถชะงักไปเล็กน้อย หันมองตามสายตาของหญิงสาวก่อนจะคลี่ยิ้มบาง“อ๋อ รถตาครามน่ะลูก”คำตอบนั้นทำเอาลมหายใจของน้ำขิงสะดุด ร่างกายชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แขนเรียวที่โอบประคองลูกชายตัวน้อยเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติจนเด็กชายที่กำลังหลับสนิทขยับตัวยุกยิก“คุณป้า... คุณป้าบอกว่าพี่ครามไปสัมมนาไม่ใช่เหรอคะ” หญิงสาวพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธออยากจะเปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ความหนักอึ้งของเด็กชายวัยสามขวบบนตักทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ดั่งใจคิด“ป้าก็คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกัน” คุณป้าถอนหายใจเบาๆ ส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจ “สงสัยจะยกเลิกกะทันหันล่ะมั้ง รถจอดอยู่แบบนี้ก็คงอยู่ในบ้านนั่นแหละ ลงมาเถอะลูก ไม่ต้องเกร็งหรอก พี่เขาก็คนกันเองทั้