อุ้มท้องหนีคุณหมอไร้ใจ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

บทที่ 15: รางวัลของคนเก่ง (NC 20+)ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดผิวแก้มเนียนพร้อมกับประโยคคุกคามสั่นประสาท ทำให้น้ำขิงนิ่งขึงไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มผ่านบานกระจกเงา แววตาของครามเต็มไปด้วยความหิวกระหายและแรงดึงดูดทางเพศที่อัดแน่นจนล้นทะลัก บ่งบอกชัดเจนว่าคืนนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวมือหนาที่เคยวางทาบอยู่บนลาดไหล่บางเลื่อนต่ำลงมา สอดประสานเข้าที่เอวคอดก่อนจะออกแรงรั้งเพียงนิด ร่างบางก็ปลิวหวือลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำ ชายหนุ่มก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นครีมบำรุงผิวที่ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของหญิงสาวเข้าปอดลึกๆ“พี่คราม... เดี๋ยวลูกตื่น” น้ำขิงกระซิบเสียงพร่า พยายามเบี่ยงคอหลบสัมผัสร้อนผ่าว แต่กลับกลายเป็นการเปิดทางให้ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนแอ่งชีพจรได้ถนัดถนี่ขึ้น“ต้นว่านหลับสนิทไปแล้ว... เหลือแต่เธอนั่นแหละ ที่ต้องตื่นมารับการตรวจจากฉัน”ครามไม่รอช้า เขาสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่า ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแนบอก ก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงนอนกว้างขวาง ชายหนุ่มวางร่างขอ

บทที่ 17: กำแพงที่เริ่มพังทลายความเงียบภายในห้องโดยสารกินเวลาเนิ่นนานจนกระทั่งรถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้าจอดในโรงรถของตัวบ้าน ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง น้ำขิงก็ปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูและก้าวลงจากรถด้วยความรวดเร็ว หญิงสาวจ้ำอ้าวตรงไปยังประตูทางเข้าบ้านโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยครามถอนหายใจหนักหน่วง เขาเปิดประตูลงจากรถ ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามแผ่นหลังบางทัน มือหนาเอื้อมไปคว้าต้นแขนเรียวรั้งเอาไว้ก่อนที่เธอจะทันได้เปิดประตูเข้าบ้าน“จะรีบเดินหนีไปไหน คุยกันให้รู้เรื่องก่อนขิง” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดหญิงสาวสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม เชิดหน้าขึ้นสบตากับเขาท่ามกลางแสงไฟสลัวหน้าบ้าน แววตากลมโตที่เคยมองเขาด้วยความหวั่นไหว บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความตัดพ้อ“ขิงไม่มีอะไรจะคุยค่ะ ขิงเหนื่อย อยากพักผ่อน”“แต่ฉันมี” ชายหนุ่มขยับตัวเข้าขวางทาง “เป็นอะไร ตอนเช้ายังดีๆ อยู่เลย ทำไมตอนเย็นถึงทำหน้าตึงใส่ฉัน ใครทำอะไรให้เธอไม่พอใจ”คำถามนั้นเปรียบเสมือนสะกิดแผลในใจที่กำลังกลัดหนอง น้ำขิงเม้มริมฝีปากแน่น ความอดทนที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดช่วงบ่ายขาดผึงลงในวิน

บทที่ 19: แขกที่ไม่ได้รับเชิญบ่ายวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อนอันแสนสงบ บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสามขวบ ต้นว่านกำลังนั่งต่อบล็อกไม้สีสันสดใสอยู่บนพรมผืนหนา โดยมีน้ำขิงนั่งพับเพียบคอยส่งชิ้นส่วนต่างๆ ให้ลูกชายอย่างอารมณ์ดีความสงบสุขนั้นดำเนินไปได้เพียงไม่นาน เสียงกริ่งจากหน้าประตูบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ น้ำขิงไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นพนักงานส่งพัสดุหรือคนรู้จักของคุณป้าที่มักจะแวะเวียนมาหาเสมอ เธอหันไปสนใจบล็อกไม้ในมือลูกชายต่อจนกระทั่งเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงของเด็กรับใช้ในบ้านที่เดินนำหน้าแขกเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่น“เชิญนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะคุณหมอ เดี๋ยวหนูไปดูคุณผู้หญิงที่เรือนกระจกหลังบ้านให้ค่ะ”“ขอบใจจ้ะ”น้ำเสียงแหลมใสคุ้นหูทำให้น้ำขิงชะงักมือที่กำลังหยิบบล็อกไม้ ดวงตากลมโตตวัดขึ้นมองผู้มาใหม่ หมอวิในชุดเดรสแบรนด์เนมสีพีชเข้ารูปกำลังยืนส่งยิ้มหวานมาให้ ในมือของเธอมีถุงกระดาษจากร้านขนมชื่อดังและซองเอกสารสีน้ำตาลหญิงสาวผู้มาเยือนกวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่นด้วยท่าทีประเมิน ก่อนจะหยุดสายตา

บทที่ 21: หึงหวงหน้ามืดคำท้าทายที่ดังอยู่ชิดใบหูเหมือนเป็นการจุดชนวนระเบิดที่ถูกฝังไว้ในใจของน้ำขิงมาตลอดทั้งบ่าย เส้นความอดทนที่พยายามขึงให้ตึงมาตลอดขาดผึงลงในวินาทีนั้น ความรู้สึกกดดันจากการถูกผู้หญิงคนอื่นลูบคมผสมปนเปกับความหวามไหวที่ถูกชายหนุ่มยั่วยุอย่างต่อเนื่อง ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อนหญิงสาวพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนเจ้าเล่ห์ สองมือบางผลักแผงอกกว้างสุดแรงจนร่างสูงใหญ่ของครามหงายหลังลงไปนอนราบกับฟูกเตียงนุ่มครามเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เธอผลักเขานอนลงอย่างง่ายดาย ซ้ำยังแอบลอบยิ้มมุมปากเมื่อเห็นร่างบางก้าวขึ้นมาคร่อมทับอยู่บนหน้าขาแกร่งของเขาน้ำขิงนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา ดวงตากลมโตที่เคยหวานละมุนบัดนี้วาววับไปด้วยความดุดันและเอาเรื่อง เธอจ้องมองใบหน้าคมคายที่กำลังส่งยิ้มท้าทายมาให้ ลมหายใจเข้าออกหอบถี่ด้วยแรงอารมณ์“เก่งนักใช่ไหมคะ ชอบยั่วโมโหขิงนักใช่ไหม” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน“ก็เธอปากแข็ง... ฉันก็แค่หาทางง้างปากเธอ” ชายหนุ่มตอบกลับหน้าตาย

บทที่ 23: ประกาศจุดยืนบรรยากาศหน้าห้องบอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาวคลาคล่ำไปด้วยบรรดาแพทย์ พยาบาล และบุคลากรจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง แสงไฟแชนเดอเลียร์ส่องสว่างกระทบชุดราตรีและสูทหรูหราของผู้ร่วมงานรถยุโรปคันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าทางเข้า พนักงานรับรถรีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูให้ทันที ครามก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างามในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่สั่งตัดพอดีตัว ชายหนุ่มติดกระดุมเสื้อสูทพลางเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อรับหญิงสาวที่กำลังก้าวลงจากรถน้ำขิงปรากฏตัวในชุดเดรสปาดไหล่สีแชมเปญเข้ารูป เน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน ชายกระโปรงผ่าสูงขึ้นมาถึงกลางต้นขาเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนยามก้าวเดิน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำ เผยลำคอระหงและลาดไหล่เนียนเกลี้ยงเกลามือหนายื่นออกไปรอรับ ฝ่ามือเล็กวางทาบลงไปก่อนที่ชายหนุ่มจะออกแรงดึงเบาๆ รั้งร่างบางให้เข้ามาประชิดตัว ท่อนแขนแกร่งสอดเข้าโอบรอบเอวคอดทันที“สวยมาก... สวยจนไม่อยากให้ใครมอง” เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู สายตาคมกริบกวาดมองผู้ชายหลายคนที่เริ่มหันมาให้ความสนใจภรรยาของเขา“พี่ครามก็พูดเกินไปค่ะ ปล่อยมือเลย คนมองหมดแล้ว” เธอพยายามแกะมือเขาออก