Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่ 11 รับคำท้าในความมืดสลัวของยามค่ำคืน หนิงเยียนยังคงนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ดวงตาของนางเบิกกว้างจ้องมองไปยังเพดานห้องอย่างเหม่อลอยเหมือนคนกำลังครุ่นคิดอย่างหนักเงินทั้งหมดที่เหลืออยู่ตอนนี้มีสิบสี่ตำลึงกับอีกเจ็ดร้อยอีแปะ ถือว่ายังเยอะพอสมควรสำหรับช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังเผชิญหน้ากับความอดอยากอย่างแสนสาหัสเช่นนี้ แต่ก็ต้องเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็นจริงๆนั่นเป็นเหตุผลที่นางชวนเหอหยวนขึ้นเขาในวันพรุ่งนี้ แทนที่จะเอาเงินไปซื้ออาหารมาเก็บกักตุนไว้ นางอยากเข้าไปในป่าลึกมากขึ้น เผื่อว่าโชคจะเข้าข้างได้เจอของป่าดีๆ หรือสมุนไพรหายากอย่างเช่นโสมสักต้น วันนั้นนางเข้าไปในป่าไม่ลึกมากยังเจอต้นซานจาเลย'ถ้าได้โสมสักต้นนะ...คงจะขายได้ราคาดีกว่าเครื่องประดับพวกนั้นหลายเท่าตัว' นางคิดในใจอย่างมีความหวังหนิงเยียนหันกลับไปมองแผ่นหลังที่ผอมซูบของเหอหยวนที่นอนหันหลังให้กันอย่างเงียบสงบ นางรู้ดีว่าเขาต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งขนาดไหน และยังต้องมาทนกับนิสัยแย่ๆ ของภรรยาอีก นางค่อยๆ ข่มตาลง แล้วปล่อยให้ตัวเองจมลงสู่ห้วงนิทราในที่สุดวันรุ่งขึ้น หนิงเยียนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย

ตอนที่ 13 ซาลาเปาไส้หวานรุ่งสางของวันใหม่มาถึงอย่างเงียบงัน หนิงเยียนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่เพราะเมื่อวานนางเหนื่อยมาก นางลุกขึ้นนั่งแล้วยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองข้างกายที่ว่างเปล่า‘เขาคงออกไปแต่เช้าแล้ว’ หนิงเยียนคิดในใจ ก่อนจะลุกจากเตียงและเดินออกไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับมาอุ่นข้าวสวยกับซุปปลาแห้งใส่มันฝรั่งที่เหลือจากเมื่อคืนไม่นานหนิงเยียนก็ได้ยินเสียงล้อรถเข็นไม้ที่บดไปกับพื้นดินดังขึ้นมาแต่ไกล นางเงยหน้าขึ้นจากหม้อซุปด้วย แล้วเดินออกมาจากห้องครัวและเปิดประตูบ้านออกไปดู เหอหยวนกำลังเข็นรถเข็นไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฟืนกองใหญ่เข้ามาจอดหน้าบ้าน คนร่างสูงเหงื่อไหลไคลย้อย ใบหน้าซีดเซียว แต่ก็ยังคงยิ้มบางๆ ให้กับนาง“ท่านแม่ของท่านได้ว่าอะไรหรือไม่?” หนิงเยียนถามอย่างเป็นห่วงในขณะที่ช่วยเขาหอบฟืนมาเก็บไว้ในห้องครัว“ท่านไม่ได้ว่าอะไร” เหอหยวนตอบ ขณะที่เขาพักเหนื่อยหนิงเยียนเงียบไปครู่หนึ่ง นางมองไปที่ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยเหงื่อ “ท่านไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถิด ข้าอุ่นอาหารเช้าเสร็จแล้ว”เหอหยวนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินออกไปล้างหน้าล้างตาที่โอ่งน้ำหลั

ตอนที่ 15 น้ำแกงกระต่ายป่าเมื่อเหอหยวนกลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าหนิงเยียนยังคงอยู่ในครัว นางกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าเตาไฟ หม้อดินเผาขนาดเล็กตั้งอยู่บนเตาไฟ ควันสีเทาบางๆ ลอยออกมาจากปากหม้อส่งกลิ่นหอมกรุ่น“เจ้ากำลังทำอะไรอีกหรือ?”หนิงเยียนเงยหน้าขึ้นจากหม้อน้ำซุป ดวงตาของนางเป็นประกายเมื่อเห็นเขา“ข้ากำลังทำน้ำแกงเนื้อกระต่ายให้ท่าน ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดื่มน้ำแกงก่อนนอนสักหน่อยข้าว่าน่าจะดี ท่านไปอาบน้ำเถอะ กว่าน้ำแกงจะเคี่ยวได้ที่คงอีกนาน” นางตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าเหอหยวนมองนางอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะพยักหน้าให้นาง แล้วเดินออกไปอาบน้ำที่โอ่งหลังบ้าน ทิ้งให้หนิงเยียนอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพังเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็กลับเข้ามาในบ้าน หนิงเยียนตักน้ำแกงร้อนๆ ใส่ชามดินเผาแล้วยื่นให้เขา“น้ำแกงนี้มีโสมด้วยหรือ?” เขาถามขณะที่ตักน้ำแกงเข้าปาก“ใช่เจ้าค่ะ ข้าใส่หัวโสมธรรมดาลงไปด้วยหนึ่งหัวจะได้ช่วยบำรุงร่างกายท่าน” หนิงเยียนตอบพร้อมรอยยิ้มเหอหยวนมองน้ำแกงในชามอีกครั้งอย่างพิจารณา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตานาง “งั้นเรากินด้วยกันเถิด น้ำแกงถ้วยใหญ่ขนาดนี้ข้ากินคนเดียวไม่ห

ตอนที่ 17 ฝนตกในยามรุ่งอรุณของวันใหม่ หนิงเยียนยังคงรู้สึกถึงไออุ่นจากอ้อมแขนของคนร่างสูงที่ยังคงโอบกอดนางไว้แน่น นางค่อย ๆ ขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเท้าแตะพื้น หนิงเยียนก็หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงหลับใหลอยู่ นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว หนิงเยียนก็ตรงเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า นางหุงข้าวสวยและทำแกงไข่ใส่ฟักเขียวและผัดผักคะน้าที่เหลือจากเมื่อคืน พออาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย นางก็เดินไปปลุกเหอหยวนเมื่อล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว เหอหยวนก็เดินเข้ามาในครัว กลิ่นหอมของอาหารทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมาทันที หนิงเยียนตักข้าวใส่ชามให้เขาอย่างรู้ใจ เหอหยวนนั่งลงแล้วเริ่มกินอาหารอย่างเงียบๆ ส่วนหนิงเยียนก็นั่งลงเก้าอี้ตัวเอง นางเหลือบมองเขาเป็นระยะๆหลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว หนิงเยียนก็จัดการเก็บจานชามไปล้างเมื่อเหอหยวนเดินออกไปจากบ้านแล้ว หนิงเยียนจึงหยิบตะกร้าและเคียวเล็ก ๆ แล้วเดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว นางเดินไปตามทางเล็ก ๆ ข้างหมู่บ้านซึ่งเต็มไปด้วยหญ้าแห้งเหี่ยวและวัชพืชต่าง ๆ นางก้มลงเกี่ยวหญ้าที่ยังพอมีสี

ตอนที่ 19 ไม่มีสินเดิมในขณะเดียวกันที่บ้านสกุลเหอ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยความเงียบสงบ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากินอาหารเย็นที่มีเพียงข้าวต้มใส่ผักกาดดองที่เหอเหลียงเป็นคนซื้อมา เสียงสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักนอกบ้านทำให้บรรยากาศดูยิ่งหดหู่ลงไปอีกหลี่ฮวาผู้เป็นแม่มองไปยังหลี่หยุนลูกสาวคนเล็กที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะด้วยความกังวล“เฮ้อ...ในที่สุดฝนตกก็แล้ว” เหอซานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ“นั่นสิขอรับท่านพ่อ ฝนตกแบบนี้ พวกเราก็จะได้เริ่มปลูกพืชผลกันใหม่สักที” เหอหลงพูดหลี่ฮวาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะหันไปถามเหอซานด้วยน้ำเสียงที่เครียดจัด “ท่านพี่...แล้วเรื่องที่แม่สื่อมาทาบทามหยุนเอ๋อร์ล่ะ?”คำพูดของหลี่ฮวาทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบไปทันที เหอซานมองไปที่ภรรยาด้วยความหนักใจ“ข้าก็ยังไม่รู้จะทำอย่างไรดี เราไม่มีเงินพอที่จะเตรียมสินเดิมให้ลูกสาวเลย” ” เหอซานตอบ“ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่แต่งงานก็ได้” เหอหยุนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“จะบ้าหรือไง!” ไป๋หลันพูดสวนขึ้นมาทันที “อายุเจ้าก็ปูนนี้แล้วไม่แต่งงานแล้วจะให้เป็นสาวเทื้อหรือยังไง!”“แล้วพี่สะใภ้ใหญ่จะให้ข้าแต่งงานกับใคร?...ในเมื่อข้า