Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ตอนที่ 21 เด็กๆอยากกินซาลาเปาเมื่อมาถึงบ้านใหญ่ เหอหยวนก็เดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เขาเห็นทุกคนกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร อาหารเย็นของพวกเขามีเพียงข้าวต้มกับผักกาดดองเท่านั้น หัวใจของเขารู้สึกบีบรัดจนเจ็บเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเขาเหลือบมองไปยังพี่ชายคนรองที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย‘เงินที่เขาให้พี่รองไปวันนั้นคงไม่พอจริงๆ ในบ้านมีตั้งสิบกว่าชีวิต เงินแค่นั้นจะไปพออะไร’ เขาคิดในใจอย่างเจ็บปวด“ท่านอาหยวน!”เสียงเล็กๆ สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน หนานหยางกับลี่หลินวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง หนานหยางมองไปที่ตะกร้าในมือของเหอหยวน “ท่านอาหยวนเอาซาลาเปามาให้พวกเราอีกแล้วใช่ไหม?”เหอหยวนยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า “วันนี้อาไม่ได้เอามาหรอก” เขาพูดพร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวของหลานชายอย่างแผ่วเบา “แต่ถ้าพวกเจ้าอยากกิน...พรุ่งนี้อาจะขอให้อาสะใภ้สามของพวกเจ้าทำให้”ไป๋หลันถึงกับชะงักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเหอหยวน ช้อนในมือของนางตกลงไปในชามข้าวต้มทันที พร้อมกับเงยหน้ามองเหอหยวนด้วยสายตาไม่พอใจ“เจ้าหมายความว่า...ซาลาเป

ตอนที่ 23 ยังไม่ให้อภัยเมื่อมาถึงบ้าน หนิงเยียนก็รีบนำของทั้งหมดที่ซื้อมาไปเก็บไว้ในครัว แล้วหันไปจัดการกับไก่ป่าที่ยังมีชีวิตอยู่ นางใช้มีดคมกริบเชือดคอไก่ป่าอย่างชำนาญ ก่อนจะนำไปถอนขนและชำแหละเพื่อนำมาทำอาหารเช้า หนิงเยียนใช้เวลาไม่นานก็จัดการไก่ป่าเสร็จเรียบร้อย นางแยกเนื้อบางส่วนไปทำอาหารเช้า ส่วนที่เหลือก็เอาไปรมควันเพื่อเก็บไว้กินในมื้อต่อไปหลังจากนั้นนางก็เริ่มลงมือทำซาลาเปาทันที นางนำมันฝรั่งที่เหลือมานึ่งแล้วบดให้ละเอียด จากนั้นก็ปรุงรสด้วยน้ำตาลเพื่อทำไส้หวาน ส่วนไส้เค็มทำจากเนื้อกระต่ายแห้งที่สับละเอียดแล้วปรุงรสด้วยพริกไทยและกระเทียมเหมือนเดิม ก่อนจะผสมแป้งและนวดจนเนียนนุ่มแล้วแบ่งแป้งออกเป็นก้อนเล็ก ๆ เท่า ๆ กัน ห่อไส้ลงไปตรงกลางแล้วจับจีบอย่างสวยงามนางทำซาลาเปาไส้เค็มสิบห้าลูกและไส้หวานสิบห้าลูกถูกวางเรียงกันในซึ้งไม้ไผ่สามชั้น ก่อนจะยกกระทะใบใหญ่ขึ้นตั้งบนเตาฟืนเติมน้ำ รอจนกระทั่งน้ำเดือดได้ที่แล้วจึงนำซึ้งไปวางบนกระทะ ทิ้งไว้ประมาณสองก้านธูปกลิ่นหอมของซาลาเปาก็เริ่มลอยฟุ้งไปทั่วทั้งห้องครัว หนิงเยียนค่อย ๆ เปิดฝาซึ้งออกมาอย่างระมัดระวัง ซาลาเปาที่นึ่งเสร็จแล้วมีสีข

ตอนที่ 25 สามีไม่พอใจเมื่อกลับมาถึงบ้าน หนิงเยียนก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก นางจึงเข้าไปนอนพักผ่อนในห้องนอนอย่างสบายใจ แล้วหลับไปอย่างรวดเร็วเมื่อแสงอาทิตย์สีทองเริ่มคล้อยต่ำลง อากาศก็เริ่มเย็นสบาย หนิงเยียนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นราวกับได้เติมพลังเต็มที่ นางลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นไว้รอสามี นางหุงข้าวสวยในหม้อดินแล้วใช้เนื้อไก่ที่รมควันไว้มาผัดกับมันฝรั่งเมื่ออาหารเย็นถูกจัดวางบนโต๊ะไม้เรียบร้อย หนิงเยียนก็นั่งรอสามีอย่างเงียบ ๆ ไม่นานนักนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของลา เหอหยวนเดินเข้ามาในครัวด้วยท่าทีที่ดูอึดอัดเล็กน้อย เขาไม่ได้ทักทายภรรยาเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล หนิงเยียนที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจ“ท่านพี่...ท่านเป็นอะไรไป? มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า?”เหอหยวนเงยหน้าขึ้นมามองนาง “ข้า… ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้า”หนิงเยียนยิ้มอย่างใจเย็น “ท่านพูดมาเถิด ข้าพร้อมจะฟัง”เหอหยวนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ พูดออกมา “วันนี้...ข้าได้เงินจากการรับจ้างเขียนหนังสือมาหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ ข้าอยากจะนำเงินทั้งหมดนี้ไปให้ท่านพ่อท่

ตอนที่ 27 ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร “ท่านจะซื้อในราคาเท่าไหร่?” นางถามอย่างตรงไปตรงมาเถ้าแก่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงิน...เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร?”หนิงเยียนส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่เจ้าค่ะ...ข้าต้องการหนึ่งร้อยตำลึงทอง”“อะไรนะ!?” เถ้าแก่ถึงกับอุทานออกมาเสียงดังลั่น ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า “หนึ่งร้อยตำลึงทองเชียวหรือ! เจ้าคิดว่าข้าจะโง่หรือไง! สูตรอาหารแค่ไม่กี่อย่างราคาแพงขนาดนี้ได้อย่างไร!”หนิงเยียนยิ้มอย่างมั่นใจ “เถ้าแก่...ท่านต้องเข้าใจนะว่านี่ไม่ใช่แค่สูตรอาหารธรรมดา เมนูหมูสามชั้นตุ๋นซอสน้ำแดงของข้าจะช่วยดึงดูดลูกค้าให้มาที่โรงเตี๊ยมของท่านได้อย่างแน่นอน เพราะรสชาติของมันไม่เหมือนกับอาหารที่ไหนในเมืองนี้ และมันยังเป็นกับแกล้มชั้นดีสำหรับนักเดินทางและคอสุราทั้งหลาย”“ส่วนเมนูมันฝรั่งทอดและซุปมันฝรั่งบดนั้น...เป็นอาหารที่แปลกใหม่และยังไม่เป็นที่รู้จักในเมืองนี้ หากท่านนำมันมาเป็นเมนูหลักในโรงเตี๊ยมของท่าน ท่านจะเป็นเจ้าแรกและเจ้าเดียวที่ขายมันฝรั่งในเมืองนี้ ท่านลองคิดดูสิว่ามันจะสร้างรายได้ให้ท่านได้มหาศาลขนาดไหน?” หนิงเยียนพูดต่อด้วยน้ำเสียงชวนให้คนฟังคล้อ

ตอนที่ 29 รับซื้อมันป่าเมื่อมาถึงที่ดินแปลงใหม่แล้ว หนิงเยียนก็เดินไปรอบ ๆ บริเวณเพื่อสำรวจสภาพดิน เหอหยวนเองก็เดินตามนางไปอย่างช้า ๆ พลางมองไปบริเวณโดยรอบ“ถ้าวันนั้นข้าห้ามเจ้าซื้อที่ดินผืนนี้ ข้าคงเสียใจแย่”หนิงเยียนพยักหน้า “ใช่ไหมล่ะ...ตอนแรกข้ากะว่าจะปลูกข้าวโพดกับข้าวฟ่างไว้ขาย…แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะปลูกมันฝรั่งแทน”เหอหยวนหันมามองนางด้วยความกังวล “แต่...มันฝรั่งที่เหลืออยู่มีไม่มากนะ แล้วเราจะปลูกอย่างไรให้พอได้ตั้งสามสิบหมู่?...งั้นวันนี้พวกเรารีบขึ้นเขาไปหามันพวกนั้นกันเถอะ”หนิงเยียนส่ายหน้า “ท่านพี่...เราไม่ต้องไปขุดมันฝรั่งจากในป่าให้เหนื่อยอีกแล้ว...ข้ามีแผนที่ดีกว่านั้น”เหอหยวนมองนางด้วยความสงสัย “แผนอะไร?”“ก็ในเมื่อเถ้าแก่โรงเตี๊ยมยินดีจะรับซื้อมันฝรั่งจากเราในราคาห้าอีแปะต่อชั่ง…ข้าก็คิดว่าจะประกาศรับซื้อมันฝรั่งจากชาวบ้านในราคาเจ็ดอีแปะต่อชั่งเพื่อแลกเป็นหัวพันธุ์”เหอหยวนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “เจ็ดอีแปะเชียวหรือ!?...แบบนี้เราก็ขาดทุนแย่”หนิงเยียนหัวเราะเบา ๆ “ไม่หรอก...ท่านลองคิดดูหากชาวบ้านรู้ว่าเราจะรับซื้อมันฝรั่งจากพวกเขาในราคาเจ็ดอีแปะต่อชั่ง