Tous les chapitres de : Chapitre 121 - Chapitre 130

ในช่วงสายของวันต่อมาบนเตียงกว้างปรากฏร่างแบบบางของคุณหนูจ้าวกำลังนอนบิดกายไปมาบนเตียงนุ่ม ผมสีน้ำหมึกยาวสยายถึงกลางหลังบัดนี้ยุ่งเหยิงชี้ฟูจนปกปิดใบหน้างดงามไปเกินกว่าครึ่งแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดรีบร้อนที่จะลุกขึ้นไปจัดการตนเองให้เรียบร้อยแต่อย่างใด ในเมื่อตั้งใจเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะหยุดพักผ่อน ก็ขอนอนใช้ชีวิตสุขสบายภายใต้ผ้าห่มนุ่มผืนนี้ต่อไปอีกหน่อยก็แล้วกันเพียงแต่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงอยู่นานจนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูด้านหน้าห้อง ใบหน้างดงามไร้การแต่งแต้มของเครื่องสำอางค์เหลือบมองไปยังประตูห้อง พลางคาดเดาว่าด้านหลังประตูนั้นจะเป็นใครได้บ้าง และจังหวะการเคาะเช่นนี้คงเป็นใครไม่ได้อีกนอกจากพี่ชายเพียงคนเดียวของเธอนั่นเอง“เปิดเข้ามา ฉันไม่ได้ลงกลอน” จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวออกไปด้วยเสียงเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะพลิกกายนอนคว่ำหน้าลงไปบนหมอนอย่างเกียจคร้าน เพื่อรอฟังว่าพี่ชายที่กำลังเดินเข้ามาในห้องนั้นจะกล่าวสิ่งใดและทันทีที่เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาต จ้าวฉงซานในสภาพเปลือยกายท่อนบนก็เปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นว่าน้องสาวยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม่ขยับลุกไปทำสิ่งใดก็นึกแปลกใจจึงได้ถามขึ้น “วั

พนักงานหญิงที่ให้คำแนะนำกับจ้าวฉงซานเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ด้วยรู้ดีว่าทุกครั้งที่พวกเราขายสินค้าได้นั่นจะหมายถึงเงินขวัญถุงและเงินสวัสดิการต่าง ๆ ก็จะมียอดเพิ่มขึ้นตามไปด้วยเธอยังจดจำบรรยากาศการกินเลี้ยงประจำสัปดาห์ที่เหลาอาหารแห่งนั้นได้เป็นอย่างดีว่ารสชาติอร่อยล้ำเพียงใด และเงินหลายสิบหยวนที่เพิ่มขึ้นมาจากเงินเดือนของทุกเดือนนั่นอีก พนักงานทุกคนในร้านฟางซินต่างทราบกันดีว่า ขอเพียงทุกคนตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองก็จะได้รับสวัสดิการที่ดียิ่งขึ้นอย่างแน่นอนและเครื่องประดับตรงหน้าที่เจ้านายอีกคนกำลังให้ความสนใจนั้นราคาก็ไม่ถูกเลย หากขายออกไปก็สามารถเพิ่มยอดขายให้สัปดาห์นี้ได้มากขึ้น“ไพลินชุดนี้ราคาหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนค่ะ ในชุดจะมีต่างหูหนึ่งคู่ สร้อยคอเส้นนี้ แหวนและสร้อยข้อมือสองเส้น เอาไว้ใส่คู่กันแบบนี้ค่ะ มีเพียงแค่แปดชุดเท่านั้นและชุดนี้เป็นชุดสุดท้ายของร้านเราแล้วนะคะ”พนักงานสาวอธิบายออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทุกถ้อยคำล้วนชัดเจนและครบถ้วนตามที่ได้รับการอบรมมาแม้จะรู้สึกประหม่าอยู่บ้างสำหรับวันแรกที่ได้ยินประจำจุดเครื่องประดับราคาสูงเช่นนี้ ด้วยราคาที่สูงมากขอ

และเมื่อเดินต่อไปอีกเล็กน้อยก็พบกับที่คุณยายเดินออกมาจากห้องทำงานพอดี ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยส่งยิ้มบางให้กับหลานสาว ก่อนจะปิดประตูห้องทำงานของตนเองเอาไว้ “มาแล้วหรือ? บอกแล้วอย่างไรว่ายายกลับเองได้”หวงจื่อเสียเอ่ยกับหลานสาว ระยะทางจากบ้านมาถึงห้างสรรพสินค้าก็ไม่ได้ไกลกันมาก หากเดินเท้าก็ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็ถึงแล้วก่อนหน้านี้เพราะหลานสาวต้องมากับคุณหนูจ้าว เราทั้งคู่เลยนั่งรถประจำทางกลับบ้านพร้อมกัน ส่วนวันนี้ทั้งที่บอกแต่เช้าแล้วว่าตนสามารถไปและกลับเองได้ ทว่าหลานสาวที่ควรจะหยุดพักผ่อนกลับโผล่มารับถึงที่นี่เสียได้“ก็ฉันว่างนี่คะ เลยอยากมารับยาย กลับบ้านกันเถอะค่ะ”หวงซูเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส เท้าเล็กเร่งก้าวไปจูงมือผู้เป็นยายเอาไว้ ก่อนจะเดินออกมาจากร้านฟางซินพร้อมกันระยะหลังตั้งแต่มาทำงานที่นี่เธอสังเกตว่ายายดูมีความสุขมากกว่าตอนที่ทำงานอยู่ร้านบะหมี่เสียอีก คงเพราะได้ทำงานที่ตนเองถนัด ทั้งยังไม่ได้ใช้แรงกายเหน็ดเหนื่อยอย่างที่ผ่านมา เห็นทีว่าคงต้องตอบแทนเยี่ยนหลิงให้มากขึ้นอีกวันนั้นหากไม่ได้สหายชักชวนมาทำงานที่ร้านฟางซิน ชีวิตของเราสองยายหลานคงไม่ดีขึ้นอย่างรวดเร็วได

การสอบเกาเข่าในครั้งนี้ หนึ่งในสนามสอบที่ใหญ่ที่สุดก็คือมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง ซึ่งก็น่าจะเป็นที่เรียนในฝันของเยาวชนหลายคนที่ร่วมสอบในปีนี้ ทั้งที่ตั้งใจออกจากบ้านแต่เช้าและเผื่อเวลาเอาไว้มากพอสมควร แต่การจราจรที่ติดขัดก็ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงและพี่ชายติดอยู่บนถนนด้านหน้ามหาวิทยาลัยอยู่นานกว่าจะได้เข้ามาด้านในแม้จะมีเจ้าหน้าที่กว่ายี่สิบคนคอยนั่งประจำจุดลงทะเบียนอยู่ แต่ด้วยจำนวนผู้เข้าสอบที่รายงานตัวในปีนี้ที่มากกว่าปีที่แล้วถึงสามเท่า เมื่อเข้ามาถึงอาคารลงทะเบียนหางแถวก็ยาวไปไกลมากแล้ว ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงต้องใช้เวลาต่อแถวอยู่ในจุดนี้เกือบครึ่งชั่วโมงเมื่อแจ้งชื่อแซ่เสร็จเรียบร้อยได้หมายเลขที่นั่งและห้องสอบแล้วจึงต้องรีบวิ่งไปยังที่นั่นเพื่อให้ทันเวลาที่เปิดให้เข้าห้องสอบนั่นก็คืออีกสิบนาทีข้างหน้าห้องสอบของเธออยู่ริมสุดของชั้นสาม ระหว่างทางที่วิ่งไปก็พบเข้ากับหวงซูเยี่ยนที่กำลังจะเข้าห้องสอบที่อยู่ห่างกันเพียงแค่สองห้องพอดี ด้วยเวลาอันน้อยนิดทั้งสองคนโบกมือทักทายกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจ้าวเยี่ยนหลิงจะเดินเข้าไปแสดงตัวกับอาจารย์คุมสอบและเข้าห้องสอบของตนเอง

ทางด้านสกุลโจวและสกุลเฉินในวันนี้ก็มีเรื่องน่ายินดีให้เลี้ยงฉลองเช่นเดียวกัน ภายในโรงแรมขนาดเล็กนั้นเป็นสถานที่จัดงานแต่งของโจวฉีหมิงและเฉินซื่ออิง แม้จะบอกว่าเป็นการจัดงานแต่งขนาดเล็ก ทว่าเพื่อนเจ้าบ่าวที่มาร่วมงานก็มีไม่น้อยเลย ส่วนเพื่อนของเจ้าสาวเห็นทีจะเหลือเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ หลิวจื่อซิ่วนั่นเองเฉินซื่ออิงในชุดแต่งงานสีแดงนั่งรอเจ้าบ่าวอยู่ภายในห้องหอที่ถูกจัดตกแต่งด้วยสีแดงมงคลเช่นเดียวกัน รอยยิ้มเต็มใบหน้าบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอรู้สึกมีความสุขกับวันนี้มากเพียงใดคล้ายกับวันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาตลอด สำหรับเธอแล้วแม้งานแต่งจะเล็กไปบ้าง ชุดบ่าวสาวสีแดงแบบดั้งเดิม ไม่ใช่ชุดขาวแบบตะวันตกที่เธอชื่นชอบ ลำดับพิธีการจัดงานก็เป็นไปอย่างขาด ๆ เกิน ๆเพียงแต่สิ่งที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ก็คือเธอได้หลุดพ้นจากขุมนรกแห่งนั้นแล้วนั่นเอง ขุมนรกของคนสกุลเฉิน...ที่อยู่ของเหล่าคนเลวที่มักจะเรียกขานเธอว่า ‘นางกาฝาก’ และปฏิบัติกับเธอราวกับทาสชั้นต่ำคนหนึ่งเดิมทีแล้วตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาหลังจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายพูดคุยเกี่ยวกับงานแต่งเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่กำลังจัดเตรียมงานแต่