All Chapters of จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Chapter 111 - Chapter 120

หลังจากโจวฉีหมิงจากไปทางฝั่งบ้านสกุลเฉินก็ดูจะคุกรุ่นพอสมควร เรื่องของสินสอดที่เพิ่มขึ้นมาให้เฉินซื่ออิงรู้สึกคับข้องใจไม่น้อย ทั้งที่ตกลงกันเอาไว้ที่สี่ร้อยหยวน ซึ่งก็นับว่าสูงมากอยู่แล้วสำหรับหญิงสาวที่จบเพียงชั้นมัธยมปลายอย่างเธอ ทว่าป้าสะใภ้หน้าเลือดยังเรียกร้องเอาจักรยานเพิ่มอีกหนึ่งคันอีกคนพวกนี้คิดว่าเธอดูไม่ออกอย่างนั้นหรือ ว่าจักรยานที่เพิ่มมานั้นก็เพื่อให้เฉินเทียนอี้ถีบไปโรงเรียนในภาคเรียนหน้าทันทีที่กลับเข้ามาในพื้นที่ของบ้านเฉินหรือที่เธอมักเรียกมันว่านรก เฉินซื่ออิงเดินตรงไปหาลุงกับป้าที่ยังคงนั่งวาดฝันถึงเงินสินสอดกันอยู่ที่เดิม ก่อนจะประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “พรุ่งนี้หากสินสอดยังเพิ่มขึ้นอีก คอยดูเถอะ…ฉันเองนี่แหละที่จะล้มงานแต่งงานด้วยตนเอง”นัยน์ตาแน่วแน่กวาดมองไปยังลุงและป้าสะใภ้อย่างไม่ยินยอม เธอไม่รอให้พวกเขาเอ่ยแย้งสิ่งใด เดินไปหยิบเสื้อผ้าและอุปกรณ์อาบน้ำเดินออกจากบริเวณนั้นในทันที โดยไม่สนว่าจะมีเสียงก่นด่าตามมาหรือไม่คนพวกนี้สนใจแค่เพียงเงินและของที่ตนจะได้รับเท่านั้น แต่กลับไม่ได้สนใจเลยว่าตอนที่เ

จ้าวเยี่ยนหลิงมีสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าสองสามครั้งแล้วกล่าวขึ้นว่า “อ่า ฉันลืมไปได้อย่างไรว่าตอนนี้เป็นช่วงปิดภาคเรียนแล้ว”หลังจากตนเองเรียนจบมัธยมปลายก็มัวแต่วางแผนติวหนังสือและติดตามประกาศการสอบเกาเข่าจนลืมไปเสียสนิทว่าช่วงนี้จะมีลูกค้าอีกกลุ่มที่มาเดินภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ จึงไม่ได้คิดวางแผนรับมือเอาไว้กลับกันฝูอันกลับคิดว่าร้านฟางซินไม่จำเป็นต้องสนใจลูกค้ากลุ่มนี้เลย เดิมทีด้วยกลยุทธ์ที่เจ้านายได้วางเอาไว้ตั้งแต่เปิดร้านครั้งนี้ก็ถือว่าดีเยี่ยมมากแล้ว ในส่วนของรายได้ในแต่ละสัปดาห์ก็ถือว่ามากขึ้นเรื่อย ๆ ลูกค้าเพียงกลุ่มเล็กไม่กี่กลุ่มคงไม่อาจจะเพิ่มยอดขายให้กับร้านของเรามากเท่าใดนักเพียงแต่ความคิดของคุณหนูในยามนี้ไม่อาจดูเบาได้ ฉะนั้นก็ควรถามให้แน่ใจเสียก่อน เพื่อจะได้วางแผนจัดการหน้าร้านได้อย่างแม่นยำต่อไป“คุณหนูมีแผนการอย่างไรต่อเหรอคะ?”เดิมทีจ้าวเยี่ยนหลิงยังไม่ได้มีแผนการในใจสำหรับเรื่องนี้แต่อย่างใด เพียงแต่สายตากลับไปสะดุดเข้ากับเชือกถักเส้นสีแดงขาวที่อยู่บริเวณข้อมือของตนเองอย่างพอดิบพอดี

เมื่อมีการวางแผนที่รัดกุมในทุกย่างก้าวหนึ่งวันของจ้าวเยี่ยนหลิงจึงเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีติดขัด อาจเป็นเพราะเรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้ว ไม่ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า ไม่ต้องเจอสหายกลุ่มเดิมพวกนั้น และตอนนี้คนพวกนั้นก็ไม่โผล่มารบกวนชีวิตเธออีกเลย และที่สำคัญไม่ต้องทำการบ้านก่อนนอน นั่นคงเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของเธอราบรื่นและสงบสุขทุกวันอย่างเช่นวันนี้หลังจากติวหนังสือเสร็จ ก็เข้าไปทำงานที่ร้านฟางซินพร้อมกับหวงซูเยี่ยน ที่มักจะมารอคุณยายหวงทำงานที่ร้านเช่นหลายวันที่ผ่านมาจ้าวเยี่ยนหลิงจัดห้องที่ว่างอยู่ภายในร้านฟางซินเอาไว้สำหรับให้เป็นห้องทำงานของคุณยายหวงหนึ่งห้อง โดยการทำงานของคุณยายในทุกวันก็เพียงแค่เข้ามานั่งรออยู่ภายในห้องนี้ หลังจากนั้นจะมีพนักงานหน้าร้านเอาเชือกและลูกปัดที่ลูกค้าเลือก พร้อมกับของเชือกถักที่ต้องการเข้ามาให้คุณยายหวงมีหน้าที่เพียงแค่ถักตามแบบโดยใช้ลูกปัดและเชือกที่ลูกค้าเลือกเอาไว้ให้เสร็จภายในสองชั่วโมง ซึ่งเป็นเวลาที่ทางพนักงานแจ้งกับลูกค้าเอาไว้แต่สำหรับคุณยายหวงที่ชื่นชอบการถักเชือกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อตระหนักรู้ว่าสิ่งที

กาลเวลาเปลี่ยนผ่านวันแล้ววันเล่า ในที่สุดก็ถึงวันสุดท้ายที่จ้าวเยี่ยนหลิงและหวงซูเยี่ยนติวหนังสือ ตามแผนที่ตกลงกันเอาไว้เราจะหยุดอ่านหนังสือหนึ่งวันก่อนสอบ เพื่อให้สมองได้หยุดพักเสียบ้าง ทั้งยังให้ทั้งคู่ได้มีเวลาเตรียมความพร้อมด้านอื่น ทั้งในเรื่องของการแต่งกายและอุปกรณ์สำหรับใช้ในห้องสอบ“ฉันหวังว่าเราจะสอบติดสองในสามอันดับแรกนะ โดยเฉพาะเธอ”หวงซูเยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็มีรอยยิ้มบาง แม้จะมั่นใจในฝีมือของตนเอง ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยออกมาเพราะเกรงว่าจะเป็นการโอ้อวดตนเองจนเกินไป“เราสองคนจะต้องสอบได้อันดับที่ดีแน่นอน”หญิงสาวกล่าวเสียงหนักแน่น ในยามนี้จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการให้กำลังใจกันเอง และลึก ๆ แล้วเธอก็มั่นใจว่าเราสองคนจะสามารถสอบได้ในอันดับที่ดีอย่างแน่นอนตลอดเวลาห้าเดือนเศษที่เราสองคนทุ่มเทมุ่งมั่นให้กับการอ่านหนังสือ อีกทั้งที่ผ่านมาหนังสือที่เราสองคนใช้ติวก็นับว่ามีความรู้ครบถ้วน จนบางครั้งยังคิดว่าจะมีผู้เข้าสอบคนใดบ้างที่สามารถสรรหาหนังสือราคาแพงมากมายเหล่านี้มาอ่านได้มากเท่าเราสองคนอีกหรือไม่หวงซูเยี่ยนคิดว่าที่ผ่านมานั้นสิ่งที่ควรทำพวกเราก็ทำมันอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ โดยเฉพาะเ

จ้าวฉงซานรู้สึกว่าคำพูดของน้องสาววันนี้ช่างฟังดูแปลกประหลาดอย่างไรชอบกล ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือไม่ว่าขณะที่กล่าวออกมาเช่นนั้น นัยน์ตาของน้องสาวกลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียจนเขาเองอดที่จะรู้สึกเจ็บแปลบในอกตามไปด้วยไม่ได้ราวกับว่าสิ่งที่เยี่ยนหลิงหมายถึงนั้นร้ายแรงกว่าบาดแผลฟกช้ำตามตัวเขาอย่างไรอย่างนั้น เธอพูดเหมือนกลัวว่าเขาจะตายจากไปในไม่ช้านี้…“เข้าใจแล้ว พี่ใหญ่จะรักษาชีวิตตนเองให้ดี รอส่งเยี่ยนหลิงเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินดีหรือไม่?”เสียงทุ้มไม่เพียงแค่พูดเปล่า เขายังวางมือหนาลงบนศีรษะทุยของน้องสาว ก่อนจะโคลงไปมาอย่างไม่แรงนักทว่าคำกล่าวของพี่ชายนั้นแทนที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น กลับทำให้คนเป็นน้องสาวรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาเสียมากกว่าหญิงสาวใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาที่ซึมออกมาเมื่อครู่นี้ ก่อนจะตวัดมองพี่ชายด้วยขุ่นเคืองที่กำลังก่อตัวขึ้น ตอนนี้เธออายุเพียงแค่สิบแปดก็พูดเรื่องแต่งงานแล้วหรือ ทั้งที่ตัวเขาอายุยี่สิบห้าแล้วคนรักสักคนยังไม่มีให้เห็นคุณชายจ้าวช่างเป็นพี่ชายที่รักน้องสาวเสียจริง…และเมื่อคิดว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องแต่งงานออกไปอยู่ร่วมบ้านกับแม่สามี ที่ก็อาจจะไม่ได้ชอบลูกสะใภ้ที่