Todos los capítulos de จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Capítulo 221 - Capítulo 230

ว่าจบก็ยื่นของขวัญที่เตรียมมาให้กับคู่หมั้นแล้วเฝ้ามองใบหน้างดงามด้วยรอยยิ้ม เอกสารทั้งสี่ฉบับเขาพึ่งได้รับมาครบเมื่อไม่นาน หากนับตั้งแต่วันที่เริ่มดำเนินการก็ใช้เวลาราวสามปีกว่าจะรวบรวมที่ดินทั้งสี่ผืนมาจนครบ โดยที่ดินแต่ละผืนมีเจ้าของถึงสี่คน ทำให้เขาต้องใช้เวลาพอสมควรเลยกว่าจะเจรจาซื้อและรวบรวมโฉนดทั้งหมดมาให้เธอได้ในวันนี้ได้ก่อนหน้านี้หยางถิงเฟิงคิดว่าที่ดินเหล่านี้อยู่ในเขตกำลังพัฒนา ในอนาคตอันใกล้จะเต็มไปด้วยผู้คนสัญจรและสถานที่สำคัญจึงได้ติดต่อซื้อเอาไว้ตั้งแต่ครั้งนั้นที่ไปดำเนินเรื่องติดต่อซื้อที่ดินของอดีตจอมพลสวีและของขวัญของคู่หมั้นหนุ่มนั้นดูจะถูกใจหญิงสาวไม่น้อย ร่างเพรียวระหงโถมกายเข้าสวมกอดเข้าเอาไว้แน่น “พี่ถิงเฟิง ขอบคุณค่ะ”“แค่เยี่ยนหลิงชอบก็พอแล้ว…”ชายหนุ่มกล่าวเสียงอ่อนโยน ก่อนจะลูบผมนิ่มของคู่หมั้นที่กำลังจะเป็นภรรยาของเขาในไม่ช้า ท่ามกลางสายตายินดีและเสียงโห่ร้องของผู้คนภายในงานเลี้ยง หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ชีวิตที่แสนสุขสงบราบเรียบของจ้าวเยี่ยนหลิงก็ต้องหยุ

เย็นวันเดียวหลังจากทานข้าวที่บ้านสกุลจ้าวเรียบร้อยแล้ว จ้าวฉงซานแยกตัวไปส่งว่าที่ภรรยาที่บ้านเหมือนอย่างเคย ส่วนหยางถิงเฟิงนั้นยังอยากนั่งมองใบหน้างดงามของว่าที่ภรรยาของตนเองให้นานขึ้นอีกหน่อยจึงไม่ได้รีบจากไปไหนทั้งสองคนนั่งใช้เวลาร่วมกันอยู่ภายในห้องรับแขก โดยที่จ้าวเยี่ยนหลิงกำลังนั่งอยู่กับพื้นกำลังเขียนบางอย่างในสมุดจดอย่างตั้งใจ โดยมีสายตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเบาะคอยมองอยู่ตลอดทำให้หญิงสาวเร่งมือจดบันทึกจนเสร็จภายในเวลาอันรวดเร็ว แล้วขยับกายขึ้นมานั่งอยู่ในระดับเดียวกันกับคู่หมั้น“ไม่รีบกลับไปพักเหรอคะ?”จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวยิ้ม ๆ มือเรียวเล็กเคลื่อนไปลูบแก้มสากของคนที่เอาแต่มองหน้าเธอไม่ละสายตาที่ผ่านมาพี่ถิงเฟิงไม่ใช่คนพูดเก่ง แต่เขามักจะหาเวลามาอยู่ใกล้ ๆ เธอเสมอ แม้ทุกครั้งที่พบหน้าบทสนทนาของเราจะน้อยนิด เพราะจ้าวเยี่ยนหลิงนั้นมีแต่เรื่องงานเต็มหัวไปหมดจึงไม่อยากจะระบายเรื่องเครียดพวกนั้นออกมามากจนเกินไปนัก แต่ทว่าผู้ชายคนนี้กลับทำให้เธอรู้ว่า การที่ใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุขนั้นไม่จำเป็นต้องสนทนากันให้มากมายตลอดระยะเว

ผู้คนจำนวนคนนับร้อยภายในงานแต่งของทายาทสกุลจ้าวนั้นเกินกว่าแปดส่วนเป็นสหายของเจ้าบ่าวทั้งสองคน ซึ่งมีทั้งกลุ่มสหายร่วมชั้นตั้งแต่สมัยเรียนประถมและมัธยม สหายในโรงเรียนเตรียมทหารและสหายที่ทำงานร่วมกันยังไม่นับรวมบรรดาเครือญาติจากทางฝั่งตระกูลจ้าวสายรองที่กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งเมืองหลวงและเมืองข้างเคียง ญาติจากฝั่งสกุลหยางและสกุลหูที่เดินทางมาจากมณฑลทางตอนใต้มาก็มีไม่น้อยเลยนั่นจึงส่งผลให้เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วเจ้าบ่าวทั้งสองยังคงได้รับจอกสุรายัดใส่มือมาไม่หยุดหย่อน แม้แต่จ้าวฉงซานที่ขึ้นชื่อว่า ‘คอแข็ง’ กว่าสหายในรุ่นยังตาแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของสุราหลากหลายชนิดที่ไหลผ่านลำคอของเขาลงไปราวกับสายน้ำหลากขณะเดียวกันในส่วนของน้องเขยอย่างหยางถิงเฟิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะชายหนุ่มนั้นเดินโซเซพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วผ่านไปราวชั่วโมงเศษเจ้าบ่าวทั้งสองคนจึงได้ถูกสหายปล่อยตัวให้เข้าห้องหอด้วยสภาพย่ำแย่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นภายในงานก็ยังคงดำเนินต่อไปด้วยความครื้นเครงและความสุขของทุกคนที่มาร่วมงานในครั้งนี้จ้าวฉงซานเคาะปร

แต่ทว่าหยางถิงเฟิงกลับไม่รอให้สัมผัสวาบหวามจากภรรยาจบลงเพียงเท่านั้น มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดกายหนา ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยของเธอเอาไว้ ริมฝีปากหยักบดจูบย้ำ ๆ ละเลียดชิมริมฝีปากอิ่มทีละเล็กละน้อยอยู่เนิ่นนานจนกว่าจะพอใจทันทีที่เธอเปิดปากลิ้นสากจึงสอดแทรกเข้าไปสำรวจด้านใน ทุกการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและอ่อนโยน มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังสำรวจสัดส่วนโค้งเว้าและใช้จังหวะที่ภรรยากับเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสหวามไหวที่เขามอบให้ค่อย ๆ ปลดเปลื้องพันธนาการที่ปดปิดเรือนร่างสมส่วนเอาไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัวจนกระทั่งตัดสินใจผละออกจากริมฝีปากอิ่มอย่างแสนเสียดาย ลมหายใจอุ่นเป่ารดลงบนใบหน้านวลเนียนของภรรยาที่แสนงดงามของเขา นัยน์ตาคมจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของคนในอ้อมกอดด้วยแววตาหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบังจ้าวเยี่ยนหลิงใบหน้าขึ้นริ้วแดงในทันทีที่รู้ตัวว่าเราสองคนนั้นยืนแนบชิดกันโดยไร้สิ่งปกปิด ไม่แน่ใจว่านี่สามารถใช้คำว่า ‘เนื้อแนบเนื้อ’ ได้หรือไม่ เพียงแต่ความรู้สึกปั่นป่วนในกายนั้นพุ่งพล่านเหลือเกินเมื่อถูกสามีสัมผัสเช่นนี้ภ

ในวันถัดมาครอบครัวเล็ก ๆ ของจ้าวเยี่ยนหลิงเดินทางออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางกลับบ้านสกุลจ้าว แต่หากจะเรียกว่าเช้าตรู่ก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะกว่าที่สองย่าหลานจะร่ำลากันเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบเจ็ดโมงเช้าแล้วหยางถิงเฟิงพาภรรยาและลูกชายมาถึงบ้านสกุลจ้าวในเวลาบ่ายคล้อย พอดีกับที่บริเวณลานด้านหน้าบ้านกำลังจัดเตรียมงานเลี้ยงภายในครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกลงมาจากรถยนต์พร้อมกับของฝากจากทางใต้เต็มสองมือ ก่อนจะยื่นส่งให้กับแม่บ้านที่รับเพิ่มเข้ามาใหม่เมื่อไม่นานมานี้รับไป ก่อนหน้านี้เพราะจ้าวเยี่ยนหลิงพาป้าหนิงหวงไปอยู่ด้วยเพื่อดูแลบ้านที่ตนซื้อเอาไว้ ป้าอันฉีอยู่ที่นี่ก็อายุมากแล้ว กอปรกับมีคุณชายน้อยเพิ่มขึ้นมา ทำให้ที่บ้านสกุลจ้าวจำต้องรับพี่เลี้ยงและแม่บ้านเพิ่มเพื่อช่วยกันแบ่งเบาภาระงานในแต่ละวัน“ซูเยี่ยน… โอ๊ะ! พี่สะใภ้ ฉันมาแล้ว!!”เสียงใสเอ่ยเรียกพี่สะใภ้ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดร่างเล็กกว่าเอาไว้ด้วยความคิดถึงแม้ก่อนหน้านี้จ้าวเยี่ยนหลิงมักจะหยอกล้อกับพี่ใหญ่เรื่องที่เธอจะฝึกเรียกขานสหายว่าพี่สะใภ้เอาไว้อย่างไร แต่ทว่าพอถึงตอนที่ซูเ