All Chapters of จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Chapter 131 - Chapter 140

หลังจากสอบเกาเข่าเรียบร้อยแล้ว การตรวจข้อสอบจำนวนมากมายมหาศาลจำต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำกว่าที่ผลอย่างเป็นทางการจะประกาศออกมา ซึ่งระหว่างรอผลสอบเกาเข่าหวงซูเยี่ยนไม่รอให้เวลาแต่ละวันผ่านไปอย่างว่างเปล่า เธอยังคงอ่านหนังสือเพื่อเพิ่มพูนความรู้ให้กับตนเองในทุกวัน เพียงแต่เวลานอกเหนือจากนั้นกลับรู้สึกไม่มีอะไรทำเดิมทีเธออยากจะมาเรียนรู้งานถักเชือกกับยายที่ร้านฟางซิน คิดว่าหากสองคนช่วยกันอาจจะทำให้รายได้ของเราเพิ่มมากขึ้นอีก แต่หวงซูเยี่ยนไม่ใช่คนที่ชอบทำงานฝีมือเท่าใดนักเพียงแค่วันแรกที่เริ่มเรียนรู้งานจากยายอย่างจริงจังก็พบว่า สำหรับเชือกถักหนึ่งเส้นหวงซูเยี่ยนต้องใช้เวลาราวครึ่งวันกว่าจะแล้วเสร็จ ซึ่งนั่นก็ถือว่านานเกินกว่าที่ร้านฟางซินได้ตกลงเอาไว้กับลูกค้าจ้าวเยี่ยนหลิงเลยเสนอให้เธอมาเป็นพนักงานขายด้านหน้าร้านแทน ซึ่งสัญญาจ้างงานของหวงซูเยี่ยนจะถูกปรับเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากพนักงานทั่วไปเป็น ‘พนักงานขายชั่วคราว’ ที่ทำงานให้กับร้านฟางซินแค่ในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นแต่ทว่าหวงซูเยี่ยนมีข้อกังขากับตำแหน่งนี้อยู่บ้างเพราะรู้ดีว่าตนเองไม่ใช่คนพูดเก่ง และตนก็ไม่ได้เป็นคู่สนทนาที่ดีขอ

“ใช่แล้วล่ะ ซูเยี่ยน...นั่งก่อนสิ ไม่ต้องเกรงใจพวกเราขนาดนั้น”เป็นพนักงานสาวที่ก่อนหน้านี้ได้รับมอบหมายเป็นพี่เลี้ยงให้กับหวงซูเยี่ยนกล่าวเสริมขึ้น ก่อนจะรั้งให้เด็กน้อยนั่งลงตรงเก้าอี้ใกล้ ๆ ตนเองการต้อนรับที่ดีเช่นนี้ทำให้หวงซูเยี่ยนรู้สึกเกรงใจมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก เธอลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ขอบคุณค่ะพี่สาวทุกคนที่ดูแลฉันมาเป็นอย่างดี ครั้งนี้ฉันขอเป็นคนรินน้ำชาให้กับทุกคนนะคะ”ว่าจบก็หยิบกาน้ำชาขึ้นมา ก่อนจะเริ่มรินใส่ถ้วยชาของหวังเหลียนหรงก่อนเป็นคนแรก ตามด้วยพี่สาวคนอื่น ๆ“ขอบใจ น้องเล็กของเราเป็นเด็กดีจริง ๆ”หวังเหลียนหรงกล่าวชื่นชมและหลังจากชากาแรกหมดไปแล้วสิ่งหนึ่งที่เกินความคาดหมายของหวงซูเยี่ยนไปมากพอสมควรก็คงไม่พ้นสุราหลากหลายแบบที่พนักงานในร้านทยอยนำมาวางบนโต๊ะของเราสองสามวันที่ผ่านมาเธอเห็นพนักงานในร้านปรึกษากันเรื่องร้านที่จะกินเลี้ยงในสัปดาห์นี้อยู่ตลอด ในตอนนั้นหวงซูเยี่ยนยังคิดว่านี่เป็นเพียงการกินข้าวร่วมกันในร้านอาหารที่ดีสักแห่งแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านก็เท่านั้ไม่คิดว่ามันจะหมายถึงการกินข้าวและต่อท้ายด้วยการร่ำสุราหลากหลายรสชาติเช่นนี้ “ดื่มแบบ

จ้าวฉงซานขับรถออกจากบ้านมาด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในจิตใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหตุผลของการกระทำล้วนถูกปัดตกไปจนหมดสิ้น เพราะขณะนี้เขากำลังทำตามสัญชาตญาณของตนเองตลอดทางไปถึงเหลาอาหารแห่งนั้นเขาเอาแต่คิดถึงใบหน้าของเด็กสาวที่ชอบทำท่าทีเงอะงะทุกครั้งที่พบหน้ากัน ด้วยรู้ดีว่าระยะหลังการสังสรรค์ของพนักงานในร้านฟางซินนั้นไม่ใช่เพียงแค่ทานข้าวอย่างเดียวจ้าวฉงซานใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็มาถึงเหลาอาหารของคุณหนูเซี่ย เมื่อมาถึงยังด้านหน้าเหลาอาหาร ก็เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานสองสามคนของร้านฟางซินเดินออกมาพอดีพนักงานเหล่านี้อายุประมาณเขาหรือบางคนก็มากกว่า การร่ำสุรากับสหายหลังเลิกงาน สำหรับหญิงสาววัยทำงานที่ยังครองตัวเป็นโสดถือเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป แต่ทว่าสำหรับเด็กสาวที่พึ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลายมาไม่กี่เดือนอย่างหวงซูเยี่ยนนั้นยังนับว่าน่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อยชายหนุ่มไม่ได้บุกเข้าไปอย่างรีบร้อน เขาเพียงแค่อดทนรออยู่ด้านนอกเหลาอาหาร เพื่อรอดูว่าเจ้าตัวยามที่เดินออกมายังต้องการความช่วยเหลืออยู่หรือไม่ ซึ่งความจริงก็ไม่ได้ต่างจากที่จ้าวฉงซานกังวลนักขณะที่หวังเหลียนหรงประคองร่างของน้องสาวต่างแซ่ออกมา

จนกระทั่งแสงแดดยามเช้ามาถึง หวงซูเยี่ยนตื่นลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วนวดคลึงขมับทั้งสองข้างเพื่อบรรเทาอาการปวดตุบ ๆเสียงเคาะประตูด้านหน้าห้องที่ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นใครกันที่ยืนอยู่หลังประตู หวงซูเยี่ยนส่งยิ้มเจื่อนให้กับยายที่เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับน้ำอุ่นแก้วหนึ่งในมือหญิงสาวรับมาจิบครึ่งหนึ่ง ความอุ่นที่ไหลผ่านลำคอช่วยทำให้ร่างกายราวกับได้รับการฟื้นฟูอย่างช้า ๆ หวงซูเยี่ยนพลันคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกอย่างไรก็หาคำตอบไม่ได้เช่นนั้นแล้วหลังจากตั้งสติครู่หนึ่งจึงได้ตัดสินใจเอ่ยถามผู้เป็นยาย“เมื่อวานฉัน...กลับบ้านมาได้อย่างไรเหรอคะยาย?”หญิงสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแผ่ว ก่อนจะยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างเก้อกระดากเหตุการณ์เมื่อวานหลังจากที่ดื่มสุราเหมาไถจอกนั้นเข้าไป เธอล้วนจดจำสิ่งใดไม่ได้เลย อย่าว่าแต่ตอนกลับมาถึงบ้าน เธอออกมาจากเหลาอาหารแห่งนั้นได้อย่างไรก็ยังไม่อาจจดจำได้ด้วยซ้ำเมื่อได้ยินคำถามของหลานสาวก็ราวกับทำให้คว

หวงซูเยี่ยนยังคงทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะมีลูกค้ากี่รายเข้ามาพูดคุยถามเกี่ยวกับเครื่องประดับ เธอล้วนให้ข้อมูลกับลูกค้าได้อย่างครบถ้วนพร้อมทั้งยังขายเครื่องประดับได้อีกหลายชิ้นในเวลาไล่เลี่ยกันแม้ตลอดทั้งวันในใจยังคงว้าวุ่นอยู่กับเหตุการณ์เมื่อวานแต่หน้าที่ของตนเองย่อมต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด ยามนี้ขอเพียงแค่ได้พบกับพี่สาวเหลียนหรงให้ได้เสียก่อนที่จะพบเขาคนนั้นก็พอแล้วเธอจำเป็นต้องรู้ต้นสายปลายเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อวานเสียก่อน ไม่อย่างนั้นจะกล้าไปพบหน้าเขาได้อย่างไร ยิ่งเมาจนไม่ได้สติถึงเพียงนั้น ถ้าบอกว่าไม่รู้สึกขายหน้าเลยคงจะหน้าหนาเกินไปหน่อยแล้วเมื่อมีโอกาสแม้เพียงไม่กี่นาทีหวงซูเยี่ยนพยายามสอบถามพนักงานคนอื่นถึงที่อยู่ของพี่สาวเหลียนหรง แต่กลับได้รับคำตอบเดียวกันคือ...ไม่มีใครรู้และเมื่อสอบถามกับผู้จัดการฝูก็ได้คำตอบเดียวกัน แต่ทว่ากลับมีคำพูดหนึ่งของผู้จัดการฝูที่ช่วยจุดประกายความหวังให้กับเธอ‘ลองถามคุณหนูดู ฉันว่าเธอน่าจะรู้ดี’หลังจากได้รับคำตอบเช่นนั้นหวงซูเยี่ยนรีบโค้งขอบคุณผู้จัดการฝูเป็นการใ