All Chapters of จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Chapter 1 - Chapter 10

ยานอนหลับเมื่ออยู่ในรูปแบบของเหลวอย่างน้ำชา หลังจากเข้าสู่ร่างกายของคนเราย่อมใช้เวลาในการออกฤทธิ์ไม่นานนัก จ้าวเยี่ยนหลิงไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะกล่าวถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย ทว่าเปลือกตาที่ปิดลงกว่าครึ่งไม่อาจแอบซ่อนความรู้สึกสงสัยและคำถามมากมายในแววตาคู่นั้นได้เลยเมื่อเห็นว่าคุณหนูจ้าวใกล้จะสิ้นสติเต็มที พี่สะใภ้อย่างเธอจึงได้สงเคราะห์ในความอยากรู้นั้นของน้องสามีด้วยประโยคยาวเหยียด“ชีวิตของแกมันสุขสบายเกินไปจ้าวเยี่ยนหลิง สบายจนฉันอยากจะได้มาอย่างไรล่ะ หึ! เดิมทีพี่ชายของแกน่ะหรือจะอยู่ในสายตา ฉันก็เพียงต้องการสมบัติที่มันครอบครองอยู่ก็เท่านั้น หลังจากที่มันตายจากยาที่ฉันให้กินในทุกวันมาแรมปี จากนั้นก็เหลือเพียงแค่กำจัดแกก็เท่านั้น พอไม่มีแกสองพี่น้องชีวิตฉันจะเป็นอย่างไรต่อน่ะหรือ…”เฉินซื่ออิงออกแรงทึ้งผมของอีกฝ่ายแรงขึ้น แววตาที่มองใบหน้าของน้องสามีนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะที่ในที่สุดวันที่รอคอยก็ใกล้มาถึงเต็มที“ฉันก็จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเป็นคุณนายสกุลจ้าว เสพสุขกับทรัพย์สมบัติที่บรรพบุรุษแกหามา รอให้ทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอยสั

เฮือกกกกกก!!ร่างแบบบางบนเตียงกว้างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกระทันหัน หัวใจที่กำลังเต้นแรงอยู่ในอกทำให้เจ้าของร่างรู้สึกได้ถึงการมีชีวิตอยู่ นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองไปโดยรอบ และใช่! ที่นี่คือห้องนอนของเธอนั่นเอง “ฉันยังไม่ตายเหรอ…”เสียงพูดนั้นแผ่วเบาราวกระซิบ จ้าวเยี่ยนหลิงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว มือเรียวสองข้างยกขึ้นมาเพื่อสำรวจดูรอยเลือดที่เคยเปรอะเปื้อนอยู่ก่อนหน้านี้แต่กลับพบเพียงผิวขาวนวลเนียนไร้ร่องรอยขีดข่วนเท่านั้น ศีรษะเธอไม่ได้มีรอยแตกหรือบาดแผลจากการตกกระแทกพื้น รวมถึงความเจ็บปวดทั่วร่างกายที่เคยได้รับก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นขณะเดียวกันประตูห้องก็เปิดออกพอดี ร่างหนาที่เดินตรงเข้ามาภายในห้องนอนทำให้หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเชื่องช้า คล้ายกับว่าสิ่งตรงหน้านั้นเป็นเพียงความฝัน เหตุใดคนที่ตายไปแล้วจึงได้เดินเข้ามาหาเธอในเวลานี้ได้เจ้าของร่างสูงเด่นในชุดทหารสีเขียวเข้ม บนบ่าประดับยศเอาไว้อย่างชัดเจน ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตนเองถึงหกส่วนทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าวเขาคือพี่ชายของเธอไม่ผิดแน่…จ้าวฉงซานคนนี้ เขายังไม่ตายชายหนุ่มที่ตั้งใจเดินเข้ามาปลุกน้องสาวด้วยตนเองไม่ได้รับรู้ในสิ่งที

รอยยิ้มจืดเจือนเกิดขึ้นบนใบหน้าของจ้าวเยี่ยนหลิง ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก “ขอโทษนะซูเยี่ยน ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอเท่านั้น”คำกล่าวตรงไปตรงมาของคุณหนูจ้าวนั้นดูจะเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไปสำหรับหวงซูเยี่ยนผู้ยากจน หัวคิ้วของเธอพลันขยับเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจนัก ด้วยตนเองเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าที่ถูกชุบเลี้ยงมาจากชาวบ้านคนหนึ่ง การได้มาเรียนที่นี่ก็เพราะทุนที่สอบแข่งขันมาได้ แต่วันนี้คนที่ร่ำรวยที่สุดในโรงเรียนกลับทำตัวราวกับอยากจะผูกมิตรด้วยเสียอย่างนั้นหากว่ากันตามตรงการที่อีกฝ่ายจะอยากนั่งตรงนี้ก็ไม่ได้ผิด อีกอย่างที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้อย่างโดดเดี่ยวมาหลายปี จะมีเพื่อนอย่างคุณหนูจ้าวสักคนก็ดีเหมือนกัน“ฉันไม่ได้โทษเธอเสียหน่อย ก็แค่รำคาญเสียงของพวกนั้น”หญิงสาวเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี ถือว่าการเริ่มต้นวันแรกในชีวิตใหม่นี้สำเร็จไปอีกขั้น “ขอบใจนะ เธออ่านหนังสืออะไรอยู่เหรอซูเยี่ยน?”จ้าวเยี่ยนหลิงถามขึ้นพลางมองหนังสือบนโต๊ะของเพื่อนใหม่อย่างสนใ

ซึ่งจ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้มีปัญหากับการดำรงชีวิตของเพื่อนใหม่เท่าไหร่ ทั้งตนเองกลับรู้สึกเห็นด้วยที่เราจะนั่งกินข้าวตรงมุมนี้ แต่ที่ดูแล้วขัดตาเธอไปสักหน่อยก็เห็นจะเป็นอาหารที่หวงซูเยี่ยนเตรียมมานั้นดูแล้วไม่น่าจะอิ่มท้องเท่าไหร่ในหนึ่งมื้อกินเพียงข้าวชั้นเลวกับไข่ต้มหนึ่งฟองก็สามารถมีแรงอ่านหนังสือมากมายได้แล้วหรือ…คุณหนูจ้าวไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพียงแค่เดินไปซื้อข้าวที่ร้านที่อยู่โดยรอบเท่านั้น เธอเลือกซื้อบะหมี่ชามใหญ่เพิ่มเส้น ข้าวถ้วยหนึ่งและกับข้าวอีกสองอย่าง ในโรงอาหารแห่งนี้ไม่ได้มีถาดให้ใส่อาหาร จ้าวเยี่ยนหลิงจึงต้องเดินกลับไปกลับมาถึงสองรอบ“นี่แค่มื้อกลางวัน เธอกินมากขนาดนี้เลยเหรอ?”หวงซูเยี่ยนถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เธอไม่เคยเห็นใครที่กินมื้อเที่ยงอย่างสิ้นเปลืองเช่นคุณหนูจ้าวผู้นี้มาก่อนฉะนั้นแล้วในโรงอาหารแห่งนี้จึงไม่ได้มีนักเรียนมากินข้าวเที่ยงมากนัก สาเหตุหนึ่งก็มาจากคนส่วนใหญ่ไม่ได้นิยมกินอาหารเที่ยงกัน หรือหากกินมื้อเที่ยงก็เพียงแค่กินอาหารง่าย ๆ เล็กน้อยเท่านั้น สำหรับหวงซูเยี่ยนที่ไม่ได้กินข้าวเช้ามา ข้าวเที

หญิงสาวถามกลับไปเสียงเย็นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อมาจึงกล่าวต่อไปอีกว่า “ในเมื่อเราสองคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”เป็นเหวินรุ่ยฟางที่หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างขบขันเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งแววตาของคุณหนูจ้าวในตอนนี้ก็ดูคล้ายจะภูมิใจกับการคบหากับยาจกน่าดู เธอขยับมายืนด้านหน้าสุด ซึ่งห่างจากจ้าวเยี่ยนหลิงไปเพียงสามก้าวเท่านั้น“เหอะ! อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลย ใครบ้างที่เข้าหาจ้าวเยี่ยนหลิงโดยไม่หวังสิ่งใด เยี่ยนหลิงเอ๋ย…อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย”หญิงสาวกล่าวออกไปเสียงดัง พลันมองคุณหนูจ้าวด้วยสายตาดูแคลน คนที่มีเพียงแค่ฐานะร่ำรวยแต่ทว่าโง่งม ถือดีอย่างไรมาพูดจาเพ้อเจ้อต่อหน้าเธอกัน ที่ผ่านมาหากไม่ใช่เพราะสิ่งที่ติดตัวอีกฝ่ายมามีหรือที่เธอจะยอมคบหาด้วยจนทุกวันนี้แต่ทว่าสิ่งที่เหวินรุ่ยฟางกล่าวออกมานั้นตนเองคงไม่คิดมาก่อนว่ามันอาจจะย้อนเข้าหาตัวในเวลาต่อมา ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่จ้าวเยี่ยนหลิงและหวงซูเยี่ยนเท่านั้นที่ได้ยิน แต่นักเรียนที่วนเวียนอยู่รอบบริเวณราวเกือบยี่สิบคนก็ให้ความสนใจการสนทนาที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกัน&l