ดั่งหมาไร้เจ้าของ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

CHAPTER 11 อย่าไปนอนที่อื่นอีก ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนบรรยากาศท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆฝน ราวกับทุกอย่างเป็นใจให้หลินหลินได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนอย่างไม่มีอุปสรรค วันนี้หลินหลินตั้งใจจะกลับบ้านช้าเพราะอยากจะทำให้ฉัตรเดชาว่าคิดว่าเธอนั้นก็ไม่ได้ยอมเขาทุกเรื่องแต่อีกใจกลับคิดว่าเขาจะสนใจไหมในเมื่อสามีของตัวเองประกาศขนาดนั้นว่าไม่ได้รัก จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะเรียกชายหนุ่มว่าเป็นอะไร หากจะบอกว่าสามีก็ไม่ชิน ดูกระดากปากเพราะเขาไม่ได้เต็มใจจะเป็น แต่หากจะบอกว่าเป็นสามีในนามก็ไม่น่าได้เพราะทางพฤตินัยเธอและเขาได้เสียกันแล้วคิดถึงตรงนี้แล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ“หลินเป็นอะไร” เฟย์นิสกล่าวถาม“นั่นสิคะ พี่เห็นถอนหายใจนานแล้ว” ฟีนิกซ์เสริม วันนี้เขามารับน้องสาวเฟย์นิสเลยชักชวนมาด้วย เข้าทางคนที่อยากเป็นแม่สื่อพอดีเป๊ะ“เอ่อเปล่าค่ะ” ตอบออกไปอย่างนั้นทว่าสายตาของเพื่อนรักก็ยังไม่เลิกจับจ้องมองกัน “ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ”เฟย์นิสพยักหน้าให้ไม่ซักไซ้ต่อ ในตอ

CHAPTER 13 แค่มาดูว่ามึงโดนเมียทิ้งหรือยัง “กูว่ามึงควรชัดเจนนะ เพราะกูก็สงสารหลินเหมือนกัน” อคิณทร์บอกเพื่อนรักของตัวเองด้วยความหวังดี ฉัตรเดชาและเขาเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็กถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกันเพราะต่างคนต่างงานยุ่งแต่ความห่วงใยในฐานะเพื่อนนั้นก็ไม่เคยหายไปไหนและในขณะที่อคิณทร์จะอ้าปากแนะนำเจ้าของห้องต่อ ก็มีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของฉัตรเดชา เขาโบกมือเพื่อบ่งบอกว่าขอเวลารับโทรศัพท์ชั่วครู่“ครับแพร” น้ำเสียงของฉัตรเดชาดูอบอุ่นยามพูดกับคนในสาย อคิณทร์ถอนหายใจออกมายาวๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉัตรเดชาได้กลับไปเจอกับแพรวาอีกครั้งที่ผับของเขาเอง ในคืนนั้นแพรวาเมามากพร้อมพร่ำเพ้อถึงเพื่อนของเขาไม่หยุด “แพรคิดถึงลี่”ทันทีที่เห็นฉัตรเดชาประคองคนรักเก่าแล้วพาไปส่งนั้นทำให้รู้เลยว่าต้องมีปัญหาตามมา ในคืนนั้นเขาไม่ได้ปล่อยให้เพื่อนของตัวเองกลับไปกับแพรวาสองต่อสอง ยอมรับว่ากลัวถ่านไฟเก่าจะคุขึ้นมาตั

CHAPTER 15 ฝันร้ายหลินหลินตื่นมาในเกือบเที่ยงของวันด้วยอาการอ่อนเพลีย เธอนอนพลิกตัวไปมากว่าจะข่มตาหลับได้ ทรมานจนอธิบายออกมาไม่ถูกเที่ยงแล้วยังไม่เห็นมีวี่แววของฉัตรเดชากลับมาบ้าน นึกเป็นห่วงเขาที่ทำงานข้ามวัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ทำได้เพียงเดินเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปมหาลัยตามหน้าที่ของตัวเอง“เอ๊ะ” พื้นห้องน้ำมีร่องรอยเปียกคล้ายกับมีคนใช้ เขากลับมาหรือว่ามันยังไม่แห้งสนิทเขากลับมาเธอต้องเห็นแล้วสิ“ทำไมไม่กลับมานอนที่บ้านนะ” เรียนจบเมื่อไหร่จะไปช่วยงานเขาแบ่งเบาภาระบ้างไม่มากก็น้อย เห็นแบบนี้เธอตั้งใจแล้วว่ายังไงก็ต้องไปทำงานที่บริษัทช่วงบ่ายของวันหลินหลินไม่มีสมาธิทำอะไร สาเหตุก็เพราะความฝันเรื่องในอดีตนั้นทำให้เธอวิตกกังวลขึ้นมา เพียงแค่มีแวบเดียวที่กลับไปคิดถึงก็ทำให้ตัวสั่นมือเย็นคล้ายจะเป็นลมเอาง่ายๆเฟย์นิสสังเกตเห็นอาการก็ไม่ยอม จะพาไปหาหมอให้ได้ หลินหลินน่ะรู้ดีว่าเพื่อนห่วง แต่ก็ไม่ชอบกลิ่นยาในโรงพยาบาลเลยทำเพียงปฏิเสธหัวชนฝาพอเลิกเรียนแล้วหลินหลินเลยไม่อยู่ติวกับเพื่อน เธอตั้งใจว่าจะไปบ้านใหญ่หาผู้เป็นแม่ของฉัตรเดชาเผื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้นบ้าง“ม้าคะ” หลินหลินเดินตร

CHAPTER 26 คืนพิเศษ สุดท้ายแล้วหลินหลินก็ตัดสินใจที่จะเรียกทั้งคู่มาพูดคุย รุจิตาก็ยอมรับผิดพร้อมจะขอโทษอีกคนม่านหมอกก็เข้าใจแม้จะยังเคืองๆ แต่ก็ยื่นคำขาดไปว่าเธอนั้นไม่คิดจะยุ่งกับใครอยู่แล้ว หากใครมายุ่งกับเธอจากนี้ก็จะไม่ไว้หน้านิชาภัสโมโหเรื่องที่หัวหน้าของตัวเองโดนจับกลุ่มนินทาตั้งแต่แรก เลยจงใจบอกความจริงรุจิตาว่าหลินหลินเป็นอะไรกับเจ้านายของตัวเอง“หวังว่าคุณรุจิตาจะไม่นำข่าวนี้ไปแพร่งพรายนะคะ เพราะคุณหลินคงไม่ใจดีแล้ว” ยังคงไม่อยากให้ใครรับรู้ฐานะของตัวเอง ส่วนหนึ่งมันมาจากเขาที่ไม่อยากให้ใครรับรู้นั่นแหละม่านหมอกและรุจิตาเดินออกมาด้านนอก ยังไม่วายที่พนักงานในแผนกอยากรู้อยากเห็นจับกลุ่มพูดคุยกัน“เป็นไงเจ้” ทุกคนเดินมาล้อมรอบรุจิตา ม่านหมอกส่ายหน้าระอาเล็กๆ“ก็ไม่มีอะไร เข้าไปคุยเรื่องงานเฉยๆ” โกหกไปอย่างนั้นไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองทำเรื่องผิดๆ“แล้วได้ข่าวไรเพิ่มบ้างไหม แบบหัวหน้าเขามีอะไรผิดปกติปะ ตั้งใจจะจับท่านประธาน

CHAPTER 33 คุกเข่าอ้อนวอน ฉัตรเดชาเดินไปหน้าห้องนอนที่หลินหลินนอนอยู่ เอื้อมมือหนาไปบิดลูกบิดประตูพบว่ามันไม่ได้ล็อกเอาไว้“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” เขาบ่นพึมพำทะเลาะกับตัวเองชั่วครู่ กลัวว่าอีกคนจะโกรธที่ถือวิสาสะเข้าไป แต่อีกใจก็อยากอยู่กับลูกเมียตัวเองยอมรับว่าวินาทีแรกที่รู้ว่าหลินหลินท้องนั้นเขาตั้งตัวไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะได้เป็นพ่อคนเร็วขนาดนี้ แต่เมื่อได้สติขึ้นมาหัวใจที่เหี่ยวเฉานั้นกลับชุ่มชื้นขึ้นมาราวกับได้น้ำฝนฉัตรเดชาเดินเจ้าไปในห้องช้าๆ พบว่าโคมไฟหัวเตียงเปิดเอาไว้ รู้ดีว่าหลินหลินนั้นไม่ค่อยชอบความมืดเวลาอยู่คนเดียวมากเท่าไหร่ แต่ถ้าให้ปล่อยเปิดไว้อย่างนั้นก็กลัวว่าเธอจะหลับไม่สนิทฉัตรเดชาถือวิสาสะอีกรอบปิดโคมไฟของเธอ จากนั้นก็ค่อยๆ ขยับไปนอนข้างๆ หญิงสาวเบาๆ ไม่ให้เธอรู้ตัวเขาคิดถึงร่างนุ่มนิ่มนี้มาก อยากอยู่ใกล้ๆ ไม่ห่างไปไหนเลย“เฮียรักหลินนะ” คนนอนหลับพริ้มไม่รู้เรื่องอะไรค่อยๆ มุดตัวที่อกกว้างทำให้เขาได้นอนกอดอย่างถนัด