ดั่งหมาไร้เจ้าของ

CHAPTER 02 เด็กหนอเด็ก“หลินหลิน” เสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยความเย็นชา ค่อยๆ เอ่ยเรียกชื่อของคนที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียง “ถ้าไม่ตื่นฉันไม่รอ” คนงัวเงียรีบลืมตาขึ้นเธอได้ยินตั้งแต่เขาเรียกรอบแรกแล้ว ทว่าเปลือกตาดันหนักอึ้ง ส่วนหัวที่ปวดก็ไม่มีท่าทีว่าดีขึ้นกลับทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก“เฮียมานานหรือยังคะ” กระพริบตาเพื่อปรับรับแสง“นาน ไปเรียนเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือไง” ไปเรียนน่ะไม่ได้เหนื่อยหรอกแต่ใครกันที่ทำให้เธออยู่ในสภาพแบบนี้ เมื่อคืนเขาทำเรื่องแบบนั้นจนแทบไม่ได้นอน แล้วยังมีหน้ามาทำเสียงแข็งใส่เธออีก“เรียนไม่ได้เหนื่อยเลยค่ะ แต่เป็นเพราะเฮียนั่นแหละ”“เพราะฉัน” เขาใช้นิ้วชี้ ไปที่ตัวของตัวเอง ย่นคิ้วเล็กน้อยคล้ายเป็นคำถาม“ก็เมื่อคืนเฮียไม่ปล่อยให้หลินนอนเลย” บอกพร้อมกับจ้องเขา หวังจะได้ยินคำขอโทษแต่ก็ลืมไปว่า เฮียลี่ไม่เหมือนคนอื่น“เธอเองไม่ใช่หรือไง บอกฉันว่าอย่าหยุด บอกฉันว่าเอาอีก บอกฉันว่าให้ทำแรงๆ” เขาว่าหน้านิ่ง เธอไปพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“เฮียอย่ามาปรักปรำกันนะ หลินไม่ได้พูด” คนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาเถียงคอเป็นเอ็น แม้ว่าแทบจะไม่มีแรงแต่เรื่องนี้ใครจะยอมกัน“ตอนนั้น

CHAPTER 04 ลงโทษเด็กปากดี“อื้อ เฮีย” ทักท้วงเขาได้เพียงแค่นั้น ร่างกายที่ร้อนรุ่มอยู่แล้วกลับร้อนกว่าเก่าเพราะสิ่งที่เขากำลังทำ มือหนาเลื่อนไต่ลงไปกลางกายสาว สอดมือเข้าไปใต้กระโปรงยาว เกี่ยวรั้งชั้นในลงจากนั้นก็ใช้นิ้วลูบวนตรงติ่งกระสัน“เฮีย...”“ติดเร็วดีนี่” เขาเหยียดยิ้มพอใจรับรู้ได้ถึงเมือกใสจากดอกไม้สวยไหลเยิ้มทั่วมือ “ปากของเธอที่ด่าฉัน เก็บไว้ครางดีกว่าหลินหลิน” ว่าจบก็สอดนิ้วร้อนเข้าไปในร่องคับแคบทีเดียวสามนิ้วจนสุดแรงจากนั้นก็หมุนวนควง เขารู้ว่าตรงไหนคือจุดที่เด็กน้อยรู้สึกมากที่สุด และเขาก็ทำมันอย่างช่ำชอง“ร้องออกมาหลินหลิน” เมื่อเขาพูดเด็กน้อยกลับเม้มปากเอาไว้แน่นคล้ายต้องการดื้อดึง เขาย่นคิ้วเล็กๆ ไม่พอใจเลยสะกิดตรงส่วนที่เธอกระสันพร้อมทั้งกระแทกกระทั้นนิ้วเข้าออกตามจังหวะรัวเร็วผิวกายละเอียดที่เห่อร้อนปลุกความรู้สึกแปลกใหม่ให้เขา ไม่ได้สนใจว่าเธอจะป่วยไหม สนใจเพียงแค่มือนุ่มนิ่ม ริมฝีปากร้อนนั้นคงจะพิเศษหากได้สัมผัส คิดได้อย่างนั้นเขาก็ถอดนิ้วออกจากร่องรักของคนตัวเล็ก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ชักเข้าออกนำพาให้คนที่นอนอยู่ใต้ร่างใกล้เข้าสู่ประตูสวรรค์ หลินหลินหลุดจากห้วงความส

CHAPTER 06 ระวังเถอะสักวันจะเป็นหมาไม่มีเจ้าของ “วีทำให้ท่านประทานคลายเครียดได้นะคะ” ว่าจบก็ขบเม้มที่ใบหูของเขา ไล้ซุกไซ้ใบหน้าที่ซอกคอ“คุณทำอะไร”“มาสนุกกันสักหน่อยไหมคะท่านประธาน” ถามพร้อมปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงประกบจูบเร่าร้อนหาเขา นั้นทำให้ฉัตรเดชาผลักเธอออกให้ห่างจากตัว“ท่านประธาน”“เก็บของแล้วออกจากที่นี่ก่อนที่ผมจะเรียกรปภ.มาลากตัวคุณออกไป” หญิงสาวนิ่งงันไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นอย่างนี้ เขาโสดเธอเสนอมันก็ควรจะจบกันที่โซฟากลางห้อง แต่นี่อะไรกัน“คุณฉัตรเดชา”“ผมไล่คุณออก” อย่างที่บอกสำหรับเขานั้นเรื่องงานสำคัญมาก และหากใครเข้ามาทำงานที่บริษัทเขาแล้วไม่ตั้งใจทำงานให้สมกับค่าแรงเขาไม่ควรจะเก็บไว้“วีขอโทษค่ะท่านประธาน วีแค่เห็นคุณเครียด เพียงแค่อยากช่วยก็เท่านั้น” น้ำตานองหน้ายกมือขอร้อง ไม่มีบริษัทไหนให้ค่าตอบแทนมากขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่อยากเสียงานดีๆ ไป“ถ้าจะคลายเครียดผมไปคลายเครียดกับภรรยาได้ครับ เชิญคุณออกไปจาก

CHAPTER 08 ถ้าไม่อยากท้องก็กินซะ “ตรงไหนดี โซฟา ห้องน้ำ หรือครัว”“เฮีย”“เลือกมา” ว่าจบก็บดริมฝีปากเข้าหาด้วยความปรารถนาที่คุกรุ่นขึ้นมาอีกรอบ “ว่าไงคะ” เอ่ยเสียงหวานส่งสายตาเยิ้ม“ต…ตามใจเฮีย” เขาผุดยิ้มพอใจเมื่อได้ยินในคำตอบ อุ้มคนตัวเล็กตรงไปยังห้องครัว จากนั้นก็วางเธอลงบนเคาน์เตอร์ครัวที่สูงพอดี“เจ็บมากไหม” เขาคว้ามือเด็กสาวขึ้นมา ช้อนสายตามองมากความรู้สึก “จบจากตรงนี้ เดี๋ยวทำแผลให้ใหม่” จูบซับริมฝีปากที่ปลาสเตอร์รูปแมวน่ารักนั่นการกระทำของเอาทำเอาหลินหลินน้ำตาซึม เขาเคยทำแบบนี้นานมาแล้ว ตั้งแต่ความสัมพันของทั้งคู่รักกันแน่นแฟ้น ตั้งแต่เขาคือเฮียลี่คนที่ดูแลเก่งและยังไม่มีผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในชีวิตบนเคาน์เตอร์ครัวนี้ไม่มีสิ่งของวางเกะกะอันตราย หรือทำให้รำคาญใจ ฉัตรเดชาเลยกล้าที่จะเข้ามาเล่นที่นี่“เดี๋ยวมานะ” จากนั้นเขาก็เดินหมุนตัวห่างออกไปเปิดประตูตู้เย็นหยิบบาง

CHAPTER 10 หลินหลินการละคร การแสดงของเธอน่าจะดีมากๆ จึงทำให้คนที่คิดจะหาเรื่องไปนิ่งเงียบมองมาด้วยแววตาสับสน ถึงเขาจะไม่รักความผูกพันที่เคยมีให้กับน้องน้อยที่เขาฟูมฟักมาตั้งแต่เด็กมันก็ต้องหลงเหลืออยู่บ้างล่ะน่า“หลินขอตัวนะคะ” แสร้งน้ำตาคลอ ช่วงชิงจังหวะที่เขาเผลอหาทางหนี ทำท่าทางเจ็บเอวนิดหน่อย วันนี้ฉัตรเดชามาแนวไหนถึงยอมปล่อยกันง่ายๆ ไม่พูดอะไรเลยหลินหลินเข้ามาในห้องนอน รีบล็อกประตูห้องจากนั้นก็จัดการโทรหาเลโอ คนนี้น่ะเข้าข้างเธอทุกอย่างและรู้จักพี่ชายดีกว่าเธอเสียอีก แบบนี้ไม่ให้ปรึกษาเขาแล้วจะให้ปรึกษาใคร(โทรมาคิดถึงตี๋เหรอซ้อ เราพึ่งเจอกันเมื่อวานเอง) เสียงเลโอดูกวนประสาทน้อยๆ แต่คนที่กำลังจริงจังนั้นรีบกรอกเสียงขัดจังหวะ“เลโอ อันนี้หลินจริงจัง” มีเรื่องอะไรเธอไม่เคยปิดเลโอเลยสักครั้ง เป็นเพราะแบบนี้เลโอเลยมักจะมองพี่ชายด้วยสายตาที่คล้ายแมวกำลังจะตะปบยามที่ฉัตรเดชาแกล้งเธอเอาไว้(ว่ามา เฮียแกล้งอะไรหรือเปล่า) อย่าใช้คำว่าแกล้ง สำหรับฉัตรเดชาน่ะเ