ดั่งหมาไร้เจ้าของ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

CHAPTER 25 แล้วจะบอกเขาเมื่อไหร่ “ท้อง” ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกับ เฟย์นิสหันไปมองเพื่อนของตัวเองจากนั้นก็หันไปมองพี่ชายที่ตอนนี้นิ่งอึ้งไม่ไหวติงนั่นแสดงว่าพ่อของลูกเพื่อนเธอก็ไม่ใช่พี่ชาย แอบเสียดายนิดๆ“หลิน” เฟย์นิสเรียกชื่อเพื่อนเบาๆ ยินดีกับเพื่อนแต่ก็สงสัยว่าใครกันที่เพื่อนของตัวเองนั้นรัก รู้ว่าหลินหลินเป็นคนยังไง หากไม่รักเธอไม่เปิดใจ ปล่อยตัวให้แน่ๆ“เฮียลี่” เมื่อคาดคั้นทางสายตาสุดท้ายก็ได้คำตอบ เฟย์นิสเบิกตากว้างไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน“เฮียลี่เหรอ” หลินหลินพยักหน้าน้อยๆ ตอนนี้เธอเองก็ตกใจ แต่ไม่แปลกเท่าไหร่เพราะเวลามีอะไรกันเขาไม่เคยใส่ถุง ส่วนเธอก็ไม่ได้กินยาเพราะมักลืมตลอดถามว่าเสียใจไหมตอบได้เลยว่าไม่ เธอรักเด็กน้อยคนนี้ตั้งแต่รู้ว่ามีเขา“วันนี้หลินตั้งใจจะบอกเฟย์ แต่ไม่มีโอกาสเลย”“เล่ามาเลยนะหลิน” คว้าที่มือของเพื่อน จับเอาไว้แน่น คนอย่างฉัตรเดชาน่ะเหรอที่เธอชอบหลินหลิน

CHAPTER 27 ตัดสินใจ วันนี้เป็นวันทำงานที่สดใสของหลินหลินเลยก็ว่าได้ ระหว่างการเดินทางมายังบริษัท ได้นัดผู้เป็นสามีไปดินเนอร์อาหารเย็นโดยที่เขาก็ตกลงกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ วันนี้หลินหลินตั้งใจจะบอกข่าวดีให้เขาได้รับรู้ขณะอยู่ที่ห้องทำงาน เธอคิดภาพความสุขเมื่อเขารู้เรื่องไม่ไหวแล้ว เธอใช้มือลูบท้องเบาๆ ผุดยิ้มเพียงลำพัง“เป็นอะไรอะซ้อ” เลโอเดินเข้ามาในห้องเงียบๆ ทำเอาหลินหลินตกใจเล็กๆ ส่งสายตามองอีกคนที่เข้ามาใหม่“เปล่า แล้วเข้ามาทำไมไม่เคาะประตู” คนโดนดุยกมือเกาท้ายทอยแก้เขิน “ตี๋ทำงานเป็นไงบ้าง”“ก็ดีนะซ้อ แต่ก็แอบน่าเบื่อ” เดินเข้ามาใกล้เลื่อนเก้าอี้เพื่อนั่งพูดคุย “ว่าแต่ซ้อเถอะ ทำงานเป็นไง”“สนุกดีนะ”“ละเรื่องเจ้แพรวาอะ”“ก็...” เว้นเสียงชั่วครู่ “น่ารำคาญเหมือนเดิมแหละ” รำคาญที่ว่าคือทำไมไม่ต่างคนต่างอยู่ เธอไม่อะไรเลยหากอีกฝ่ายจะเข้ามาหวังแค่เพื่อให้มีงานทำ แต่น

บทที่ 24 เกราะป้องกันสุดท้ายคำพูดหยอกล้อที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นของปัณณ์ในวันนั้นช่วยบรรเทาความหวาดระแวงในใจของรตาลงไปได้ชั่วคราว ทว่าโลกแห่งความเป็นจริงกลับไม่ได้ปรานีเธอขนาดนั้นสองสัปดาห์ต่อมา แรงกดดันจากรอบข้างเริ่มก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่มารดาของรตาโทรศัพท์มาหาแทบทุกวัน เนื้อหาการสนทนาวนเวียนอยู่กับการนัดหมายให้เธอไปทำความรู้จักกับ 'ร้อยตำรวจเอกทินกร' ลูกชายนายพลที่มีชื่อเสียงในแวดวงสังคม ท่านย้ำนักย้ำหนาว่าผู้ชายคนนี้คือความมั่นคง คือภาพลักษณ์ที่คู่ควร และเป็นคนที่สามารถเชิดหน้าชูตาให้กับคลินิกของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบในขณะเดียวกัน ข่าวซุบซิบในแวดวงธุรกิจสุขภาพความงามก็เริ่มหนาหูขึ้น รตาบังเอิญได้ยินบทสนทนาของกลุ่มพันธมิตรทางธุรกิจในงานเลี้ยงสมาคม พวกเขากำลังจับกลุ่มวิจารณ์เรื่องที่ผู้บริหารสาวดาวรุ่งแอบเลี้ยงต้อยศัลยแพทย์หนุ่มรุ่นน้อง'อายุสามสิบสองแล้ว ยังไปคว้าเด็กยี่สิบแปดมาทำผัว คบกันได้ไม่ยืดหรอก อีกหน่อยผู้ชายก็ต้องไปหาคนที่เด็กกว่า''เห็นว่าธุรกิจกำลังไปได้สวย ถ้าข่าวเรื่องนี้ห

CHAPTER 30 ตามง้อ ช่วงสายของวันเลโอกลับมาจากมหาลัย พรุ่งนี้ต้องเริ่มฝึกงานที่บริษัทของลูกพี่ลูกน้องของพฤกษ์อย่างหมอลัลน์ สาเหตุก็มาจากจะได้มีประสบการณ์ที่หลากหลายมากกว่าทำงานที่บริษัทตัวเองแบบนี้ก็ดีแล้วพอไม่มีหลินหลินอยู่ที่บริษัทมันเงียบเหงาน่าเบื่อ หากจะให้มานั่งทำงานเห็นหน้าพี่ชายตลอดเขาก็ไม่นึกจะชอบเท่าไหร่“วันนี้ม้าไม่ไปเที่ยวกับป๊าเหรอครับ” ถามผู้เป็นแม่ เห็นเมื่อวานนัดกับพ่อเป็นดิบดีว่าวันนี้จะไปเที่ยวตามประสาคู่รักนวลจันทร์ส่ายหน้า ในมือมีกะละมังใส่น้ำพร้อมกับผ้าผืนเล็ก “พอดีเฮียเราน่ะไม่สบาย” เพียงแค่นั้นนวลจันทร์ก็ผละตัวจากลูกชายคนเล็กไป เลโอยกมือเกาหัวนิดๆ คนที่แข็งแรงแบบเฮียลี่น่ะเหรอจะป่วยเลโอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์โทรหาอคิณทร์ เพียงไม่นานก็กดรับ(ว่าไง)“เพื่อนพี่ป่วย”(ตรอมใจหรือไง) คำถามพร้อมกับมีเสียงหัวเราะกลั้วในลำคอ“เมื่อคืนพาไปไหนกันมา” อยากรู้เหลือเกินว่าทำไมพี่ช

บทที่ 27 ผู้พิทักษ์ในชุดกาวน์ความเงียบสงัดภายในห้องทำงานผู้บริหารถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นที่ดังสลับกับเสียงหอบหายใจ รตาซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของนายแพทย์ปัณณ์ หยดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้าและความกดดันไหลรินจนเสื้อกาวน์สีขาวของเขาเปียกชุ่ม ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำปลอบประโลมที่สวยหรู เขาเพียงแค่กอดรัดร่างบางเอาไว้แน่น ฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาอย่างทะนุถนอม ปล่อยให้เธอได้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมาเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งเสียงสะอื้นเริ่มแผ่วลง รตาค่อยๆ ดันแผงอกเขาออกเล็กน้อย หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า ความรู้สึกอับอายเริ่มตีตื้นขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งแสดงความเปราะบางที่สุดให้ผู้ชายที่เธอเพิ่งเอ่ยปากตัดความสัมพันธ์เห็น"ขอโทษค่ะ..." รตาพึมพำเสียงสั่น ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบ "คุณหมอไม่น่าต้องมาเห็นฉันในสภาพนี้เลย"ปัณณ์ไม่ได้ตอบรับคำขอโทษนั้น เขาสอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแลค หยิบสมาร์ทโฟนของตนเองออกมา กดเลื่อนหารายชื่อผู้ติดต่อเพียงชั่วครู่ก่อนจะกดโทรออก ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ขึ้นแนบ