บทที่ 27 ผู้พิทักษ์ในชุดกาวน์ความเงียบสงัดภายในห้องทำงานผู้บริหารถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นที่ดังสลับกับเสียงหอบหายใจ รตาซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของนายแพทย์ปัณณ์ หยดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้าและความกดดันไหลรินจนเสื้อกาวน์สีขาวของเขาเปียกชุ่ม ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำปลอบประโลมที่สวยหรู เขาเพียงแค่กอดรัดร่างบางเอาไว้แน่น ฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาอย่างทะนุถนอม ปล่อยให้เธอได้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมาเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งเสียงสะอื้นเริ่มแผ่วลง รตาค่อยๆ ดันแผงอกเขาออกเล็กน้อย หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า ความรู้สึกอับอายเริ่มตีตื้นขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งแสดงความเปราะบางที่สุดให้ผู้ชายที่เธอเพิ่งเอ่ยปากตัดความสัมพันธ์เห็น"ขอโทษค่ะ..." รตาพึมพำเสียงสั่น ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบ "คุณหมอไม่น่าต้องมาเห็นฉันในสภาพนี้เลย"ปัณณ์ไม่ได้ตอบรับคำขอโทษนั้น เขาสอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแลค หยิบสมาร์ทโฟนของตนเองออกมา กดเลื่อนหารายชื่อผู้ติดต่อเพียงชั่วครู่ก่อนจะกดโทรออก ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ขึ้นแนบ
Last Updated : 2026-08-16 Read more