Todos os capítulos de เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี: Capítulo 21 - Capítulo 30

22อย่าไปพนักงานคนอื่นๆ ทยอยกลับกันหมดแล้ว เธอจึงเดินมาหยุดยืนรอชายหนุ่มอยู่ที่โถงลานจอดรถใต้หลังคาทางเชื่อมตึก ไอเย็นจากหยาดฝนทำให้อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว หญิงสาวที่สวมเพียงชุดพนักงานผ้าบางยกแขนขึ้นกอดอกเพื่อบรรเทาความหนาวเฉินเยว่ซวนออกมาจากออฟฟิศพร้อมกับกระเป๋าเอกสาร ทันทีที่เขาเห็นเธอยืนห่อไหล่อยู่ท่ามกลางลมพายุ ชายหนุ่มก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะจัดการถอดเสื้อสูทตัวนอกของตนออกโดยไม่ลังเล"ใส่ซะ ลมข้างนอกแรงมาก เดี๋ยวจะป่วยไข้แล้วเอาไปติดจื่อหาน"เขาพูดพลางพาดเสื้อสูทตัวหนาลงบนลาดไหล่ของเธอโดยไม่รอคำปฏิเสธ เนื้อผ้าชั้นดีช่วยทำให้ร่างกายของเจียลี่อบอุ่นขึ้นมาทันตา เธอกระชับคอเสื้อเข้าหากันสบตากับเขาผ่านความมืดสลัว"ขอบคุณค่ะท่านประธาน""อืม ไปขึ้นรถเถอะ"รถยนต์คันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวฝ่าสายฝนอันมืดมิดมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์ ภายในรถมีเสียงฝนที่เล็ดรอดเข้ามาและเสียงเพลงสากลคลอเบาๆ จากวิทยุ จ้าวเจียลี่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว ส่วนเลขาหม่าก็หยุดรถที่หน้าคฤหาสน์เฉินเรียบร้อยแล้วเฉินเยว่ซวนและจ้าวเจียลี่ลงจากรถเดินเข้า

24ข่าวลือหลายวันต่อมา ภายในโรงงานสิ่งทอเฉินซิงเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มีคนปล่อยข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างจ้าวเจียลี่กับท่านประธาน ข่าวลือเสื่อมเสียเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วทุกแผนกอย่างรวดเร็วต้นตอของข่าวลือในครั้งนี้เกิดจากซูฉินพนักงานหญิงในแผนกบัญชี ซูฉินแอบสังเกตเห็นมาหลายวันแล้วว่าเจียลี่นั่งรถคันเดิมกลับไปพร้อมกับเฉินเยว่ซวนอยู่เสมอ จึงเอาเรื่องนี้มาใส่สีตีไข่เล่าให้พนักงานคืนอื่นๆ คิดตามความจริงแล้วซูฉินไม่ได้แค่บังเอิญเห็น แต่หล่อนมีความแค้นฝังใจอยู่ก่อนแล้ว เพราะตำแหน่งที่เจียลี่กำลังทำอยู่นั้น ซูฉินหมายตาและทุ่มเทเลียแข้งเลียขาหวังจะได้เลื่อนขั้นมานานนับปี หล่อนมั่นใจว่าเก้าอี้ตัวนี้ต้องเป็นของหล่อนอย่างแน่นอน แต่สุดท้ายกลับต้องผิดหวังเพราะเฉินเยว่ซวนรับเจียลี่เข้ามาทำแทน ความอิจฉาริษยาและความขุ่นเคืองใจทำให้ซูฉินเริ่มเอาเรื่องชู้สาวไปประกาศจนทั่ว"ฉันบอกพวกเธอแล้วไงจ้าวเจียไม่ธรรมดา ที่แท้ก็ใช้เต้าไต่ นั่งรถคันเดียวกับท่านประธานมาทำงานทุกวัน มิน่ะล่ะ ตำแหน่งที่ฉันควรจะได้ท่านประธานถึงได้ยกให้พนักงานใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์ ที่แท้ก็เป็นพวกผู้หญิงไร

26เว่ยถิงฟื้นแล้วเสี่ยวเหมยนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเก้าอี้โยก หล่อนหลับไปงีบหนึ่งแต่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าร้องด้านนอกจึงลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ พลางก้าวเดินมาที่กลางห้องโถงหยุดมองร่างของจางเว่ยถิงที่นอนนิ่งบนเตียง สภาพของเขาในเวลานี้ดูผอมโซจนเห็นกระดูก ใบหน้าซูบตอบไร้สง่าราศีไม่เหมือนอย่างเช่นในอดีตเสี่ยวเหมยจ้องมองร่างนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิด นึกรำคาญใจที่ต้องทนเห็นคนพิการที่พึ่งพาไม่ได้นอนขวางหูขวางตาอยู่ทุกวัน ความอัดอั้นทำให้เธอก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวเขาอยู่ข้างเตียง อ้าปากเตรียมจะพ่นคำกระแทกแดกดันเพื่อระบายอารมณ์แต่ทว่าเมื่อก้มหน้าลงไปมองดูให้ชัดๆ เสี่ยวเหมยกลับต้องชะงัก เพราะดวงตาที่เคยเลื่อนลอยของจางเว่ยถิงบัดนี้กลับเบิกโพลงและกำลังจ้องตรงมาที่ใบหน้าของเธอ แววตาคู่นั้นไม่ได้ไร้ความรู้สึกเฉกเช่นทุกวัน แต่คล้ายว่าเขารับรู้และอยากพูดจาโต้ตอบเพียงแต่อ้าปากพูดไม่ได้“วะ...เว่ยถิง!”เธอกวาดตาไปทั่วร่างของเขา สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นปลายนิ้วมือข้างขวาของจางเว่ยถิงขยับเบาๆ แผ่นอกของเขาเริ่มขยับกระเพื่อมขึ้นลงแรงกว่าปกติ เหมือนอยากจะพยายามเค้นเสียงสื่อสารพูดคุยเสี่ยวเหมยเบิกตากว

28ไม่เจอกันตั้งนานภายในร้านอาหารห้องแถวขนาดกลางแห่งหนึ่งในตัวอำเภอ บรรยากาศค่อนข้างจอแจไปด้วยผู้คน มีเสียงจานชามกระทบกันผสมกับเสียงผัดกับข้าวควันโขมงจากห้องครัวหลังร้าน ที่โต๊ะไม้ริมหน้าต่างด้านในสุดหญิงสาวสองคนกำลังนั่งจับเข่าคุยกันด้วยท่าทีสนิทสนมซูฉินในชุดเสื้อเชิ้ตคอปกสีอ่อนกางเกงขาม้าดูเป็นสาวทันสมัย เธอกำลังนั่งมองตรงไปยังหญิงสาวรุ่นน้องที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างพิจารณา คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอคือเสี่ยวเหมยรุ่นน้องคนสนิทสมัยเรียนโรงเรียนมัธยม ซึ่งพวกเธอไม่ได้เจอกันนับตั้งแต่เรียนจบและแยกย้าย"กินนี่หน่อยสิเสี่ยวเหมย ร้านนี้หมูผัดพริกขึ้นชื่อมาก สมัยเรียนพวกเราไม่มีปัญญามากินหรอกนะ" ซูฉินใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่จานให้รุ่นน้องพลางส่งยิ้ม“จะว่าไปพี่ซูฉินก็พูดถูก ตอนนั้นเงินมันหายากจริงๆ พวกเราได้เงินมาเรียนวันละไม่เท่าไหร่เอง”"แล้วเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ ไม่เจอกันตั้งนาน""ฉันก็เรื่อยๆ ค่ะ ไม่ได้สบายเท่าพี่หรอก เห็นพี่ได้ทำงานในโรงงานสิ่งทอตระกูลเฉินมีเงินเดือนมั่นคงแบบนี้ ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ""อิจฉาอะไรกัน งานโรงงานมันก็เหนื่อย วันๆ ต้องคอยรองรับอารมณ์คน"ซูฉินโบกมือปัด นึกไปถึ

30เสี่ยวหานชอบกินไข่เจียวเจียลี่หันกลับมาจัดการอาหารในกระทะต่อ ในเมื่อเฉินจื่อหานต้องการใช้เธอเป็นโล่คอยกันลู่อวี่ถงออกไป และเธอเองก็ต้องการเงินทองรวมถึงความมั่นคงจากตระกูลเฉินเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว เช่นนั้นก็ถือว่ามีผลประโยชน์ร่วมกันอย่างลงตัว เธอจะยอมเล่นตามน้ำเป็นมารดาจำเป็นผู้แสนดีให้ต่อไป และเมื่อใดที่ลู่อวี่ถงคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้จริงๆ จ้าวเจียลี่ก็พร้อมที่จะทำหน้าที่เป็นไม้กันหมาเพื่อรักษาตำแหน่งและผลประโยชน์ของตัวเองไว้“ป้าคะ ช่วยเจียวไข่ให้สักห้าฟองหน่อยนะคะ เสี่ยวหานชอบกินไข่เจียว”เจียลี่บอกโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะกำลังง่วนอยู่กับการเปลี่ยนกระทะใบใหม่ยกขึ้นตั้งเตา เธอจำได้ว่าเฉินจื่อหานชอบกินไข่เจียวมากเป็นพิเศษ วันนี้จึงอยากจะทำเมนูโปรดเพิ่มให้เขาอีกสักอย่างเพื่อเอาใจแต่ทว่าเพราะมัวแต่หันหลังให้จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าป้าแม่บ้านได้เดินเลี่ยงออกไปเข้าห้องน้ำเมื่อครู่นี้ และคนที่ก้าวเท้าเข้ามาแทนที่ก็คือเฉินเยว่ซวน เขาเข้ามาดูว่ากับข้าวมื้อกลางวันเสร็จเรียบร้อยหรือยังเฉินเยว่ซวนไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เขาฟังคำสั่งของเจียลี่เงียบๆ ก่อนจะหยิบไข่ไก่