Todos os capítulos de เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี: Capítulo 31 - Capítulo 40

31ชีวิตมันดีขนาดนั้นเลยเหรอหลังจากมื้อกลางวันผ่านไป เฉินเยว่ซวนขอตัวขึ้นไปเคลียร์เอกสารต่อที่ห้องทำงาน ทิ้งให้เจียลี่อยู่ดูแลเฉินจื่อหานตามหน้าที่เจียลี่เดินตามเด็กน้อยขึ้นมาบนห้องนอน พลางคิดในใจว่าจะชวนเจ้าตัวแสบทำอะไรดีเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันน่าเบื่อเกินไป ทว่าพอเปิดประตูเข้าไป เธอกลับเห็นเด็กชายเดินตรงดิ่งไปที่มุมห้อง แล้วพยายามจะลากกล่องไม้ใบใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังตู้ออกมาอย่างทุลักทุเล"เสี่ยวหานทำอะไรอยู่น่ะ ให้แม่ช่วยไหม" เธอเดินเข้าไปหาพลางย่อตัวลงถาม"คุณแม่ช่วยผมลากกล่องนี้หน่อยครับ มันหนักมากเลย"เจียลี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะออกแรงช่วยดึงกล่องไม้ใบนั้นออกมาตรงกลางห้อง พอเปิดฝากล่องออก เธอก็ต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เพราะด้านในเต็มไปด้วยตัวต่อไม้และของเล่นหลากหลายรูปแบบ ดูท่าทางจะเป็นของสะสมชิ้นโปรดที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี"คุณพ่อซื้อให้ผมตอนวันเกิดปีที่แล้วครับ แต่ผมประกอบมันไม่เคยสำเร็จเลย" จื่อหานทำปากยื่นพลางชูหุ่นยนต์ที่แขนขายังประกอบไม่ครบให้เธอดู"เรื่องแค่นี้เอง มาสิ เดี๋ยวแม่จัดการให้"เธอทิ้งตัวลงนั่งบนพรมหนานุ่มกลางห้อง แยกชิ้นส่วนตัวต่อทั้งหมดออกมาจัดระเบียบ โดยม

33คิดถึงแต่เงินขั้นตอนที่ยากลำบากที่สุดตกไปอยู่ที่จางเว่ยถิง เขาเพิ่งจะเริ่มขยับเขยื้อนท่อนบนได้บ้างก็ถูกหลี่กุ้ยเซียนและเสี่ยวเหมยช่วยกันพยุงลากร่างอันอ่อนเปลี้ยออกจากเตียงนอนอย่างทุลักทุเล เว่ยถิงส่งเสียงร้องครางในลำคอด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยอ่อน แต่ทั้งสองกลับไม่ได้สนใจความทรมานของเขาเลยแม้แต่น้อย พวกเธอย้ายตัวเขาให้นั่งอยู่บนรถเข็นคันเก่าที่ขึ้นสนิมกรัง ใบหน้าของจางเว่ยถิงซีดเซียว ดวงตาเลื่อนลอยกลอกไปมาอย่างคนไร้ทางสู้เมื่อเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น ทั้งสามคนก็เริ่มออกเดินทาง หลี่กุ้ยเซียนเป็นคนออกแรงเข็นรถเข็นที่มีร่างของลูกชายนั่งอยู่ ส่วนเสี่ยวเหมยเดินประคองอยู่ข้างๆ จนเคลื่อนผ่านถนนดินลูกรังในหมู่บ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังปากทางเข้าหมู่บ้านซึ่งเป็นจุดจอดรอรถประจำทางที่จะแล่นเข้าสู่ตัวอำเภอระยะทางจากบ้านไปถึงปากทางนับว่าไกลพอสมควรสำหรับคนแก่อย่างหลี่กุ้ยเซียนและคนท้องอย่างเสี่ยวเหมย กว่าจะเดินมาถึงทั้งสองจึงเหนื่อยหอบ เม็ดเหงื่อซึมตามใบหน้าและแผ่นหลัง ล้อรถเข็นที่ฝืดเคืองส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดชวนให้หงุดหงิดใจตลอดทางเมื่อมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ทั้งสามคนต้องนั่งหลบแดดอยู่ใต้ศ

35อะไรนะเจียลี่เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสี่ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ มือเอื้อมไปผลักประตูบานใหญ่ออกเบาๆ ทันทีที่ก้าวขาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวาง ความเย็นก็ปะทะร่างจนรู้สึกหนาวยะเยือก ชายหนุ่มเจ้าของห้องนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายของเฉินเยว่ซวนนิ่งสนิทและเรียบเฉยเสียจนเธอรู้สึกใจสั่น แววตาคมคู่นั้นยากเกินกว่าจะคาดเดาอารมณ์ได้สายตาของเจียลี่เลื่อนลงต่ำ แสงไฟนีออนสาดกระทบไปที่สิ่งของบนโต๊ะ เบื้องหน้าของเขามีแฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำฉบับหนึ่งวางอยู่ มันคือแฟ้มประวัติและใบสมัครงานของเธอเอง เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอ ขยับกายเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสุภาพเฉินเยว่ซวนไม่ได้เอ่ยปากพูดถึงจุดประสงค์ที่เรียกเธอมา เพียงแค่ถือปากกาโลหะเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะ เสียงเคาะนั้นราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง กดดันจนเจียลี่เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ในที่สุดก็เป็นเธอเองที่ทนรับความกดดันไม่ไหว ตัดสินใจเปิดฉากเป็นฝ่ายถามเขาออกไปก่อนเพื่อทำลายความเงียบ"ท่านประธานคะ ทราบเรื่องที่มีคนมาก่อความวุ่นวายที่ชั้นล่างแล้วใช่ไหมคะ"เฉินเยว่ซวนชะงักมือที่เคาะปากกา เขาเงยหน้าขึ้นส

37 ไว้เจอกันตอนเย็นครับเช้าวันรุ่งขึ้น เจียลี่ยืนรอส่งจื่อหานขึ้นรถไปโรงเรียนที่หน้าบ้านเหมือนทุกวัน เธอทำทุกอย่างให้ดูปกติที่สุด เด็กน้อยยังไม่รู้ตัวเลยว่าจะถูกทิ้ง ส่วนเธอก็ใช่ว่าอยากจะทิ้งเขาไป แต่เป็นเพราะพ่อของเขาไม่ไว้ใจเธออีกต่อไปแล้ว ไม่รู้ว่าถ้าจื่อหานไม่เห็นเธอกลับบ้านตอนเย็นเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่เจียลี่เชื่อว่าเฉินเยว่ซวนคงคิดหาวิธีรับมือเอาไว้แล้ว "คุณแม่ครับ ผมไปโรงเรียนก่อนนะ ไว้เจอกันตอนเย็นครับ"ก่อนจะก้าวขึ้นรถจื่อหานหันกลับมาโบกมือลาพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้เธอ เธอฝืนยิ้มทั้งที่ยากเย็นเต็มที คำบอกลาที่แสนธรรมดานั้น ยิ่งทำให้เจียลี่สะท้อนใจและรู้สึกเศร้า เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอย่างไรเย็นนี้ก็คงไม่ได้เจอกันที่บ้านหลังนี้อีกแล้ว แต่เธอก็ทำได้เพียงส่งยิ้มอบอุ่นและโบกมือตอบกลับไป"ตั้งใจเรียนนะเสี่ยวหาน เดินทางปลอดภัยนะ ตอนเที่ยงต้องกินข้าวเยอะนะรู้ไหม หลังเลิกเรียนมาแล้วก็อย่าลืมทำการบ้านด้วยละ อีกอย่าง…อย่าเอาแต่ใจนะเดี๋ยวคุณพ่อจะไม่สบายใจ"เจียลี่ยืนมองส่งรถยนต์ที่แล่นห่างออกไปจนกระทั่งลับสายตา ความรู้สึกหน่วงในอกยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เธอต้องสลัดความเศร้าทิ

39มาอีกแล้วเหรอจ้าวเจี่ยลี่มาถึงห้องเช่าริมคลอง ซึ่งเป็นห้องแบ่งเช่าราคาถูกที่เธอเคยอาศัยชั่วคราวในตอนนั้น ค่าเช่าที่นี่ถูกมากและเธอสามารถจ่ายได้อย่างสบายๆ จึงพอมีเงินเหลือเก็บสะสมไว้เผื่ออนาคตอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของห้องเช่าแห่งนี้ถึงแม้ภายนอกจะดูเป็นคนปากร้ายพูดจาไม่เกรงใจใคร แต่เนื้อแท้กลับเป็นคนใจดีและมีเมตตามากกว่าพวกหน้าเนื้อใจเสือที่เธอเคยเจอมาทั้งชีวิตหญิงสาวเดินมาหยุดลงที่หน้าบ้านไม้ ทันทีที่เสียงฝีเท้าของเธอหยุดลง หญิงเจ้าของหอพักก็เดินออกมายืนเท้าสะเอวมอง หล่อนไม่ได้ยิ้มให้แต่ทำหน้าตึงเหมือนเช่นที่ผ่านมา"มาอีกแล้วเหรอ"“ค่ะ ฉันมาอีกแล้ว”“บอกแล้วว่าให้ไปได้ดี เธอซมซานกลับมาทำไมล่ะ ห้องเช่าที่นี่มันเล็กยิ่งกว่ารู้หนูเธอชอบมากนักหรือไง”"ซมซานอะไรกันคะ เห็นไหมว่าฉันแต่งตัวดีกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ เอ่อ...จะว่าไปตอนที่ฉันมาอยู่คราวก่อนยังไม่ได้มีโอกาสถามชื่อป้าเลย"เจ้าของห้องเช่าทำสีหน้าไม่พอใจ ควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพ่นควันจางๆ ออกมา ก่อนจะปรายสายตามองมาที่ใบหน้างามครู่หนึ่ง ถอนหายใจแรงเหมือนเบื่อขี้หน้าเจียลี่เต็มทน“เรียกพี่สาวสิ เรียกพี่สาวน่ะเป็นไหม ฉัน