Todos os capítulos de เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี: Capítulo 41 - Capítulo 50

41ไม่เกี่ยวหลังจากบอกลาเถ้าแก่ซ่งและส่งขึ้นรถแล้ว เฉินเยว่ซวนและเจียลี่ก็เข้ามานั่งในรถของตนเอง ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงัน เจียลี่และเฉินเยว่ซวนต่างมีท่าทีห่างเหินกันอย่างเห็นได้ชัดเธอนั่งตัวตรง สายตาจับจ้องไปที่เส้นทางเบื้องหน้ารู้สึกวางตัวไม่ถูก เจียลี่รู้อยู่แก่ใจว่าตนเองได้สูญเสียความไว้วางใจจากเขาไปแล้ว ตั้งแต่เรื่องอดีตสามีและแม่สามีมหาประลัยขุดคุ้ยเรื่องในอดีตมาประจานเธอ เธอไม่อยากเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจมากนัก แต่อีกใจหนึ่ง การที่เขาตัดสินใจให้เธอเก็บข้าวของย้ายออกจากบ้านตระกูลเฉินลึกๆ แล้วก็ทำให้เธอรู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกันเจียลี่ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดีในสถานการณ์เช่นนี้ จะแสดงอาการงอนหรือตัดพ้อออกมาอย่างเปิดเผยก็ทำไม่ได้ เพราะเธอยังคงอยู่ใต้บังคับบัญชาและต้องพึ่งพาเงินเดือนจากเขาอยู่ จึงทำได้เพียงสงบปากสงบคำนั่งนิ่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับเหมือนตุ๊กตาหน้ารถ หากเขาไม่เอ่ยปากถามเธอก็ไม่อยากจะหาเรื่องมาพูดคุยให้ระคายเคืองใจกันไปมากกว่าเดิม"เรื่องที่พักใหม่เรียบร้อยดีใช่ไหม"เฉินเยว่ซวนเปิดปากทำลายความเงียบขึ้นมาลอยๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่พวงมาลัยรถ"ค่ะ เรียบร้อยดี

43ไม่ได้ล้อเล่นเจียลี่เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของเฉินจื่อหาน แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงเผยให้เห็นร่างเล็กที่กำลังนอนกอดหมอนเน่าใบโปรด เธอก้าวเท้าเข้าไปหา ย่อตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเด็กชายออกเบาๆจื่อหานขยับตัวลืมตาขึ้นมาทันที ราวกับว่าไม่ได้หลับสนิทตั้งแต่แรก แววตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นหน้าหญิงสาวชัดๆ เขารีบเด้งตัวขึ้นมากอดเจียลี่ไว้ทันที"คุณแม่กลับมาแล้ว" เสียงเล็กสั่นเครือ แขนป้อมรัดแน่นขึ้น"แม่บอกแล้วไงว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวหาน" เธอลูบหลังปลอบพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมขาของเขา "หิวไหม ลงไปกินข้าวข้างล่างกันดีกว่า ป้าแม่บ้านเตรียมของอร่อยไว้เต็มโต๊ะเลย"จื่อหานพยักหน้ารัวๆ ยอมปล่อยมือแล้วเปลี่ยนมาเกาะกุมนิ้วมือของเจียลี่ไว้แน่น ก้าวเดินไปตามแรงจูงลงมายังห้องอาหารชั้นล่าง โดยมีเฉินเยว่ซวนเดินตามมาสมทบที่โต๊ะอาหารทีหลังบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำผ่านไปด้วยดี จื่อหานอารมณ์ดีขึ้นมาก เขาคอยคีบเนื้อใส่จานให้เจียลี่สลับกับจานของพ่อตัวเอง แม้ว่าจะยังจับตะเกียบไม่ค่อยถนัดก็ตามที ปากเล็กๆ ก็เจื้อยแจ้วเล่าเรื่องที่โรงเรียนไม่หยุด เฉินเยว่ซวนนั่งฟังเงียบๆ ม

45ผ่านมาเยี่ยมญาติหลี่กุ้ยเซียนกลับถึงบ้านช่วงค่ำ รู้สึกอ่อนล้าจนแทบจะก้าวขาไม่ออก เมื่อเดินมาถึงเตียงของจางเว่ยถิงเธอก็ต้องตกใจ เพราะชามโจ๊กที่เธอป้อนให้ลูกชายไปเมื่อเช้ายังวางอยู่ที่เดิม น้ำดื่มในเหยือกก็ไม่เหลือสักหยด แสดงเว่ยถิงนอนอยู่บนเตียงโดยไร้คนเหลียวแลด้วยความโมโหเธอเดินตรงไปหาเสี่ยวเหมย เห็นหญิงสาวนอนหลับอยู่บนเก้าอี้เอนหลังอย่างสบายใจ หลี่กุ้ยเซียนจึงกระชากแขนเธอให้ลุกขึ้นทันที"เสี่ยวเหมยตื่นเดี๋ยวนี้!"เสี่ยวเหมยสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ พอเห็นหน้าหลี่กุ้ยเซียนชัดๆ เธอก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ"ป้าทำอะไรเนี่ย คนกำลังนอนสบายๆ""นี่เธอไม่หาข้าวหาน้ำให้เว่ยกินทั้งวันเลยเหรอ”เสี่ยวเหมยทำหน้าหงุดหงิด ลุกขึ้นนั่งเท้าสะเอว "ฉันก็เพิ่งแท้งลูกนะป้า ร่างกายยังไม่หายดี จะให้ไปหาอาหารอะไรให้ใครอีกล่ะ""เมื่อเช้านี้เธอก็รับปากฉันแล้วนี่ว่าจะอยู่ดูแลเว่ยถิง ขี้เกียจก็บอกว่าขี้เกียจอย่าเอาเรื่องแท้งลูกมาอ้าง!”"เอ้า! ก็ป้าเป็นแม่เขาทำไมไม่ดูแลเองล่ะ ไหนๆ ก็มาแล้วรีบไปก่อไฟต้มโจ๊กชามใหม่ให้เขาเสียสิ”“นี่เธอ!”ทั้งคู่ยังคงเถียงกันไปมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ทว่าทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนเร

47อยากอวดเพื่อนณ คฤหาสน์ตระกูลเฉิน จื่อหานยืนรออยู่หน้าประตูบ้านด้วยใบหน้าที่ง้ำงอ เขากอดอกแน่น สายตาจ้องมองไปยังรถสองคันที่จอดรออยู่ ซึ่งปกติเฉินเยว่ซวนจะนั่งรถคันเดียวกันไปทำงานกับเจียลี่ ส่วนรถอีกคันคนขับรถจะขับไปส่งจื่อหานที่หน้าโรงเรียนเช้านี้อารมณ์ของเจ้าเด็กไม่ค่อยแจ่มใสนัก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเมื่อวานเขามีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับเพื่อนในห้อง เพราะเพื่อนชอบล้อว่าเขาไม่มีแม่เหมือนคนอื่น พอเช้ามาก็เลยงอแงหาเรื่องไม่อยากนั่งรถไปกับคนขับรถ"วันนี้ผมอยากนั่งรถไปโรงเรียนกับคุณพ่อคุณแม่"เฉินเยว่ซวนเลิกคิ้วมองลูกชายด้วยความสงสัย "ทำไมล่ะ ปกติลูกก็ให้คนขับรถไปส่งที่หน้าโรงเรียนอยู่แล้วนี่”จื่อหานก้มหน้าลงต่ำ เสียงเริ่มสั่นเครือ "ก็เพื่อนที่โรงเรียนชอบล้อผมนี่ครับ เพื่อนบอกว่าผมไม่มีแม่เหมือนคนอื่น ผมก็เถียงกลับไปว่าผมอ่ะมีแม่นะ แต่เพื่อนก็ไม่เชื่อที่ผมพูดเลยสักคน ถ้าวันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ไปส่งผมพร้อมกัน เพื่อนๆ ก็จะได้เห็นว่าผมมีทั้งพ่อและแม่”เจียลี่ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ เธอรีบเดินเข้าไปลูบศีรษะจื่อหานด้วยความสงสาร สายตาของเธอมองไปที่เยว่ซวน เพื่อกดดันเขาช่วยจื่อหานด้วยอีกแร

49สะพานเสียหายเมื่อมาถึงห้องห้องควบคุมไฟ เยว่ซวนค่อยๆ ปล่อยมือเธอเพื่อเอื้อมไปสับคัตเอ้าท์ตัวใหญ่กึก...คัตเอ้าท์ถูกสับขึ้นลงซ้ำๆ แต่ความมืดมิดในบ้านก็ไม่มีทีท่าว่าจะถูกแทนที่ด้วยแสงไฟแม้แต่น้อย เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะถอยห่างออกมา"ดูท่าระบบไฟคงใช้การไม่ได้แล้ว คงต้องเรียกช่างเข้ามาตรวจเช็คระบบทั้งหมดและปรับปรุงบ้านพร้อมกันเลย""ถ้าอย่างนั้นเราจะทำยังไงกันดีคะ"เจียลี่ถามพลางมองฝ่าความมืดไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เฉินเยว่ซวนหันกลับมา แสงฟ้าแลบจากภายนอกวาบเข้ามาทางหน้าต่างเล็กๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา"เราก็คงต้องรอให้ฝนซาลงสักนิด หรือไม่ก็ต้องหาเทียนที่ผมว่าให้เจอ แล้วเอ่อ...อาจจะต้องนั่งมองหน้ากันฆ่าเวลาไปก่อน”“นั่งมองหน้ากันเหรอคะ”“ก็ในเมื่อไม่มีงานให้ทำแล้ว คุณไม่คิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่เราจะได้คุยเรื่องที่นอกเหนือจากหน้าที่บ้างหรือครับ"คำพูดของเขาทำให้เจียลี่ใจสั่น เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาผ่านแสงสลัว ในตอนที่พายุบ้าคลั่งเช่นนี้ ดูเหมือนมีเส้นบางๆ ระหว่างเธอและเขากั้นอยู่เฉินเยว่ซวนพาเจียลี่เดินย้อนกลับมายังห้องโถงแล้วเปิดตู้ลิ้นชักเอาเทียนไขกับไฟแช็กโล