جميع فصول : الفصل -الفصل 10

1ผู้หญิงกินผัวที่ลานหน้าบ้านไม้เก่าหลังเล็กๆ จ้าวเจียลี่นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเตี้ย ดวงตาที่หมองหม่นจ้องมองไปยังความมืดมิดของทุ่งนากว้าง มือที่เคยเนียนนุ่มบัดนี้หยาบกร้านและเต็มไปด้วยร่องรอยตรากตรำทำงานหนักมาตลอดหลายปี เธอในวัยยี่สิบกว่าปีดูซูบผอมและโรยราจนน่าใจหาย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อพิสูจน์ความกตัญญูและลบล้างคำครหาที่ชาวบ้านพากันตราหน้าว่าเธอเป็น…ผู้หญิงกินผัวห้าปีแล้ว ห้าปีที่เธอครองตัวเป็นม่ายหลังจากที่จางเว่ยถิงสามีที่เพิ่งแต่งงานกันได้เพียงคืนเดียวต้องมาด่วนจากไปเพราะอาการหัวใจวายกะทันหันในคืนเข้าหอ ตั้งแต่วันนั้นจ้าวเจียลี่ก็แบกรับภาระทุกอย่างในบ้าน คอยปรนนิบัติแม่สามีที่เจ็บออดๆ แอดๆ อย่างไม่เคยปริปากบ่น เธอทำงานรับจ้างทุกอย่างเพื่อหาเงินมาซื้อยาและอาหารดีๆ ให้แม่สามี ในขณะที่ตัวเองต้องกินเพียงข้าวต้มใสๆ กับผักดองแต่ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเข้าไปพักผ่อน เสียงฝีเท้าของคนสองคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว ก่อนที่เสียงผลักออกอย่างแรงจะดังตามมาจ้าวเจียลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัว เมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในลานบ้าน ใบหน้านั้น ดวงตาคู่นั้น แม้จะด

3ฝนโปรยปรายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีฝังศพ จ้าวเจียลี่ยืนมองเนินดินที่ทับถมร่างของสามีสารเลว เธอไม่ไปไหนเพราะอยากดูให้เห็นกับตาว่าเขาถูกฝังไปแล้วจริงๆ สร้างความขัดเคืองใจให้หลี่กุ้ยเซียนอยู่หลายครั้ง เพราะเจียลี่จับตามองโลงศพแบบไม่กะพริบตา จนถึงขั้นที่เว่ยถิงหาโอกาสออกมาจากโลงไม่ได้เลย เมื่อทุกอย่างจบลงเธอก็ค่อยพยุงหลี่กุ้ยเซียนที่แสร้งทำเป็นแข้งขาอ่อนแรงกลับมายังบ้านไม้หลังเก่า ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน ลมพายุก็เริ่มพัดกรรโชกจนยอดไม้ไหวเอน ท้องฟ้าที่เคยสลัวพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึนราวกับจะถล่มลงมาหลี่กุ้ยเซียนที่เอนกายลงบนม้านั่งยาวเริ่มมีอาการกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด ลอบมองออกไปนอกหน้าต่างครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจคงกำลังพะวงถึงแผนการของเสี่ยวเหมยที่จะพาคนไปขุดช่วยลูกชายออกมา ยิ่งเห็นสายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย หลี่กุ้ยเซียนก็ยิ่งอยู่ไม่ติด“เจียลี่ ฉันรู้สึกใจไม่ดียังไงไม่รู้ อยากจะออกไปที่สุสานอีกสักรอบ อยากไปดูให้แน่ใจกลัวว่าหลุมศพของเว่ยถิงจะมีน้ำท่วมขังรึเปล่า”หลี่กุ้ยเซียนขยับตัวลุกขึ้นหมายจะก้าวออกจากบ้านด้วยความร้อนรน แต่จ้าวเจียลี่กลับเข้าไปขวางประตูไว้ทันที“แม่จ

5เดี๋ยวจะเสียสุขภาพจ้าวเจียลี่มองอาการฟูมฟายของแม่สามีด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้รู้สึกสงสารแต่กลับรู้สึกสมเพชในความพยายามที่จะป้ายสีความผิดมาให้เธอ“แม่คะ ไปตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ ทางไปตัวอำเภอน่ะไกลหลายสิบกิโล แถมพายุเข้าโคลนถล่มแบบนี้รถประจำทางก็ไม่มีวิ่ง รถยนต์ในหมู่บ้านเรานอกจากบ้านเถ้าแก่หวังที่รวยล้นฟ้าก็ไม่มีใครมีใช้กันหรอก"หลี่กุ้ยเซียนชะงักพลางถลึงตาใส่ “ไม่รู้แหละ! ยังไงฉันก็ต้องไป เว่ยถิงลูกชายฉันกำลังลำบาก แกมันคนใจจืดใจดำ นังสะใภ้อกตัญญู!”เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ไม่สะทกสะท้าน หลี่กุ้ยเซียนก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ทุบขาตัวเองปึกๆ ร้องห่มร้องไห้ปากก็พร่ำด่าไม่หยุด“โอ๊ย! เวรกรรมอะไรของฉันที่ได้สะใภ้แบบนี้ ผัวเกือบตายทั้งคนยังมานั่งทำหน้าตายอยู่ได้ บรรพบุรุษตระกูลจางคงสาปแช่งเธอไปถึงชาติหน้า!”จ้าวเจียลี่ไม่แม้แต่จะปรายตามอง เธอลุกขึ้นยืนพลางยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดแบบไม่เกรงใจสายตาใคร“ดึกมากแล้วนะคะแม่ ร้องไห้ไปก็ไม่มีรถมารับหรอกค่ะ พักผ่อนนอนหลับเถอะเดี๋ยวจะเสียสุขภาพไปอีกคน ส่วนฉันเองก็ง่วงเต็มทีแล้ว วันนี้เหนื่อยกับพิธีฝังศพมาทั้งวันขอตัวไปนอนก่อน”พูดจบเจียลี่ก็เดินสะบั

7เต็มใจช่วย"เงินก้อนนี้ถือว่าฉันให้ยืมก่อนนะคะป้าหลี่"“ขอบใจเธอมากเสี่ยวเหมย ป้าจะจำบุญคุณครั้งนี้เอาไว้”เสี่ยวเหมยยื่นธนบัตรปึกสุดท้ายให้กับพยาบาลด้วยมือที่สั่นเทา พยายามฝืนยิ้มทั้งที่กระเป๋าเงินในมือเบาหวิว หลี่กุ้ยเซียนรีบรับใบเสร็จมาถือไว้ "เจียลี่! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบมาช่วยอุ้มสามีเธอสิ"ร่างกายของจางเว่ยถิงในตอนนี้หนักราวกับท่อนไม้ใหญ่ การจะเคลื่อนย้ายผู้ชายที่ตัวโตไร้สติไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้หญิงเลย"ฉันต้องถือยาและสัมภาระ เว่ยถิงตัวใหญ่ขนาดนี้ฉันคนเดียวพยุงไม่ไหวหรอก เสี่ยวเหมยแข็งแรงกว่าแถมยังเป็นห่วงเว่ยถิงมากให้เธอช่วยแม่พยุงดีกว่านะคะ"จ้าวเจียลี่ชูถุงยาและสัมภาระในมือขึ้นมาเป็นข้ออ้าง เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้ชู้รักของสามีเข้ามาทำหน้าที่แทน เสี่ยวเหมยกัดฟันกรอดแต่ก็ยังฝืนยิ้มแข็งๆ"หนูช่วยเองค่ะ เราจะกลับกันยังไงคะป้าหลี่""ก็คงต้องนั่งรถประจำทางกลับ ค่าจ้างรถเหมามันแพง เราออกแรงช่วยกันหิ้วปีกเขาหน่อย ไม่ไหวก็ต้องไหว"หลี่กุ้ยเซียนออกคำสั่ง เสี่ยวเหมยจึงจำใจสอดแขนเข้าไปใต้รักแร้ของชายที่นอนเป็นผัก ทั้งสองลากร่างที่ไร้การตอบสนองออกจากห้องพักผู้ป

9ฉันจะออกไปหางานเรื่องการหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวเป็นเพียงข้ออ้างที่จ้าวเจียลี่สร้างขึ้นเพื่อผูกมัดให้เสี่ยวเหมยต้องรับศึกหนักต่อไป ชาติที่แล้วเธอเคยโง่งมทำงานรับจ้างสารพัดจนมือหยาบกร้านเพื่อหาเงินมาป้อนใส่ปากแม่สามี แต่ชาตินี้หยาดเหงื่อทุกหยดและเงินทุกหยวนที่เธอหามาได้จะถูกใช้เพื่อสร้างอนาคตใหม่และความมั่งคั่งให้แก่ตนเองเท่านั้นโลกภายนอกในยุคที่กำลังเปิดกว้างและเต็มไปด้วยโอกาสในการสร้างตัว เธอจะใช้ช่วงเวลานี้ตัดขาดกับครอบครัวสับปะรังเคนี่และก้าวไปข้างหน้า เมื่อใดที่เธอประสบความสำเร็จและยืนได้ด้วยตนเอง หลี่กุ้ยเซียนและเสี่ยวเหมยรวมถึงจางเว่ยถิงก็ไม่ได้มีความหมายกับเธออีกเธอคว้าสายกระเป๋าผ้าขึ้นมาพาดบ่า เธอเดินกระแทกไหล่เสี่ยวเหมยออกไปโดยไม่หันกลับไปมองสามีที่นอนอยู่บนเตียงในห้องโถงแม้แต่หางตา เจียลี่ก้าวเท้าออกจากประตูรั้วตระกูลจางมุ่งหน้าสู่สถานีรถโดยสารประจำทางเพื่อเข้าตัวอำเภอ เธอก้าวลงจากรถโดยสารประจำทางสายเก่าเมื่อมาถึงตัวอำเภอ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวสองชั้น เดินตรงไปยังพื้นที่ริมคลองสายหลักซึ่งเป็นจุดสำคัญ ความทรงจำในชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในหัว เธอจำได้แม่นยำว่าในช่วง