Todos os capítulos de เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี: Capítulo 51 - Capítulo 60

51ชอบค่ะที่บอกว่าไม่ปล่อยให้เธอออกไปจากห้องนี้เขาไม่ได้พูดเล่น ใบหน้าคมสันโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของท่านประธานผู้เยือกเย็นในยามนี้กลับมีความร้อนแรงดุจเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง"จ้าวเจียลี่ ตอบผมมาสิว่าคุณคิดยังไงกับผม"น้ำเสียงนั้นแหบพร่า เจียลี่เองเมื่อได้ยินคำถามนี้ก็ทำสีหน้าไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองติดขัด ลำคอแห้งผากจนไม่สามารถเปล่งคำพูดออกมาได้ ความนิ่งเงียบที่ยาวนานของเธอทำให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นไปอีก เหมือนจะคาดคั้นเอาคำตอบจากหัวใจที่กำลังสั่นสะท้าน เธอหลบสายตาคมคู่นั้นทันที ก่อนจะตัดสินใจผงกศีรษะลงเบาๆ เป็นการยอมรับ"หมายความว่ายังไง ชอบหรือไม่ชอบ"คำถามนั้นตรงไปตรงมาจนคนฟังแทบหยุดหายใจ เจียลี่รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ"ค่ะ...ชอบค่ะ"ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดจากปาก ร่างกายของเธอก็ลอยขึ้นจากพื้น เขาช้อนตัวเธอขึ้นแล้วก้าวตรงไปยังเตียงนอนกว้างอย่างรวดเร็ว และก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้เอื้อนเอ่ยคำต่อต้านใดๆ ริมฝีปากหนาก็โน้มลงมาประทับปิดปากของเธอไว้อย่างหนักหน่วงอย่างแสดงความเป็นเจ้าของจูบ

53ลืมลุงจูหรือเปล่า“เธออยากจะพูดอะไรก็ว่ามาเลย ตัวตรงไม่เห็นต้องกลัวเงาเอียง”“เรื่องลุงจู”“นี่เธอ...”“ป้าหลี่อาจจะไม่รู้อะไรเลยแต่ฉันรู้ดีกว่าใคร เธออย่าลืมสิว่าวันที่ขุดเว่ยถิงออกมาจากโลงศพฉันก็อยู่ตรงนั้น ครั้งที่แล้วที่ฉันพาป้าหลี่มาแฉ เธอแถว่าพบจดหมายที่ฉันกับเว่ยถิงติดต่อกันหลังจากที่เขาตายแล้วฟื้น เรื่องนั้นมันโกหกทั้งเพ ที่จริงแล้วเธอรู้ว่าเว่ยถิงจะแกล้งตายก่อนหน้านั้นอีก แบบนี้เท่ากับว่าเธอจงใจวางแผนฆ่าคนเลยนะเจียลี่ ตอกตะปูฝาโลงซะถี่ยิบเลย…วันนั้นลุงจูไม่ใช่คนทำศพสินะ”จ้าวเจี่ยลี่อึ้งแล้วนิ่งเงียบไปนาน เธอจ้องมองเสี่ยวเหมยเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ“ลองคิดดูเล่นๆ ถ้าหากประธานเฉินรู้เรื่องนี้เธอจะทำยังไงดีล่ะ พี่ซูฉินเล่าให้ฉันฟังว่าเธอเข้าหาประธานเฉินทางลูกชายสุดที่รักของเขา หากเขารู้ว่าเธอมีจิตใจอำมหิตไม่เหมือนที่เคยสร้างภาพว่าเป็นผู้หญิงแสนดี คิดว่าเขาจะยังให้เธอเข้าใกล้ลูกชายของเขาอยู่รึเปล่า”“เสี่ยวเหมย!”“กลัวเหรอ ฮ่าๆ กลัวจริงๆ ด้วย แบบนี้ก็สนุกเลยสิ”หล่อนทิ้งคำขู่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ขณะที่เดินผ่านโถงทางเดินด้วยท่าทาง

55ยังไม่ชัดเจน“เดี๋ยวค่ะ ฉันขอถามอะไรบางอย่างได้ไหมคะ"“ว่ามาสิ”“ท่านประธานชอบฉันจริงๆ เหรอคะ”เฉินเยว่ซวนหยุดชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอหอมกรุ่น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความปรารถนาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง เขามองสบเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหว"ยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอ"คำตอบนั้นทำให้เจียลี่ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ทว่าคำถามต่อมาของเขากลับทำให้เธอชักไม่แน่ใจ"คุณมีเรื่องอะไรที่ยังบอกผมไม่หมดใช่ไหม"ห้องนอนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เจียลี่ไม่ตอบ เธอเพียงแต่โผเข้าสวมกอดลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ราวกับว่าอ้อมกอดนี้คือที่พึ่งพิงสุดท้ายของเธอในยามนี้ ใบหน้าของเธอซุกอยู่ที่อกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของเขา แต่กลับรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงกว่าอีก"ค่ะ ฉันยังมีเรื่องที่ไม่กล้าพูด"เขาลูบแผ่นหลังบอบบางปลอบประโลม ก่อนจะเอ่ยถามอย่างใจเย็น "แล้วตอนนี้พร้อมที่จะพูดให้ผมฟังหรือยัง"“ฉัน…”เธอพูดอะไรไม่ออก ทำหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะส่ายหัวเบาๆ เป็นการปฏิเสธ เพราะยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจทำลายทุกอย่างลงเฉินเยว่ซวนถอนหายใจแผ่วเบา แม้ในใจจะอยากรู้ความจริงที่ค้าง

57อย่ามาหาเรื่องหลังจากวันหยุดผ่านพ้นไปเช้าวันต่อมาก็เข้าสู่วันทำงานปกติ ณ บริษัทเฉินซิงเจียลี่ยังคงทำหน้าที่ของตนเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอเดินถือแฟ้มเอกสารสำคัญตรงไปยังแผนกบัญชีที่อยู่คนละปีกของอาคาร ในระหว่างที่กำลังก้าวผ่านโถงทางเดิน เสี่ยวเหมยและซูฉินก็ก้าวออกมาจากมุมตึกดักหน้าเธอไว้พอดี เสี่ยวเหมยในชุดพนักงานใหม่เหยียดยิ้ม จงใจขวางทางเดินเอาไว้จนเจียลี่ต้องหยุดชะงัก"ดูท่าทางวันนี้จะมั่นใจในตัวเองมากเลยนะเจียลี่" เสี่ยวเหมยเอ่ย สายตาเต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองการแต่งกายที่เรียบหรูของเจียลี่ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน“ฉันรีบ อย่ามาหาเรื่องจะดีกว่า”"หึ...การศึกษาก็ไม่สูงความรู้ก็น้อย ฉันละแปลกใจจริงๆ ว่าทำไมเธอถึงได้ทำงานใกล้ชิดคนใหญ่คนโต อีกไม่นานหรอก ถ้าฉันจะบอกความจริงว่าเธอเคยวางแผนฆ่าคน คราวนี้เธอได้กระเด็นออกไปจากบริษัทเฉินซิงแน่ๆ”ในขณะที่เสี่ยวเหมยพูดจาข่มขู่เจียลี่ ซูฉินที่ยืนอยู่กลับนิ่งเงียบ เจียลี่เองก็ไม่ได้แสดงท่าทีตระหนกเหมือนครั้งที่ผ่านมา เธอเพียงแค่ขยับแฟ้มเอกสารในมือให้กระชับแน่นขึ้น มุมปากเผยรอยยิ้ม"ถ้าเธออยากจะแฉอะไรก็เชิญเลยเสี่ยวเหมย จะรอช้าอยู่ท

59ตายเป็นผีไปแล้วเมื่อรถของเลขาหม่าเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิน ลู่อวี่ถงก้าวลงจากรถด้วยความตื่นเต้น เธอกวาดสายตามองบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นตาความรู้สึกเก่าๆ ก็หวนคืนมา สองปีแล้วนับตั้งแต่ที่ลู่หมิงจูตายเธอก็ไม่ค่อยได้มาที่นี่อีก เพราะถูกบิดาส่งตัวไปศึกษาต่อต่างเมืองจึงหาข้ออ้างมาได้ยากบัดนี้เธอเล่าเรียนจบแล้วจึงขอให้พ่อคุยกับเฉินเยว่ซวนเรื่องฝากเธอเข้าทำงานที่บริษัทเฉินซิง อ้างเหตุผลสารพัดว่าอยากอยู่ใกล้ๆ หลานชายสุดที่รักอย่างจื่อหาน จะได้คอยเป็นหูเป็นตาช่วยเฉินเยว่ซวนดูแลจื่อหานในฐานะน้าสาว แต่ในหัวของเธอจินตนาการไปไกลถึงภาพที่จะได้ใกล้ชิดกับเฉินเยว่ซวนต่างหากในขณะที่เธอกำลังกวาดมองไปทั่วหน้าบ้านอยู่นั้น รถอีกคันก็ได้เข้ามาจอดที่ลานหน้าบ้าน เป็นรถของเฉินเยว่ซวนที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน ลู่อวี่ถงฉีกยิ้มกว้างทันที รอยยิ้มนั้นหวานหยดย้อย ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับด้วยความดีใจ เธอจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เข้าที่เตรียมตัวจะก้าวเข้าไปหาพี่เขย"พี่เขยคะ ฉันมาแล้ว"เสียงหวานเอ่ยเรียก เฉินเยว่ซวนก้าวลงจากรถ เขาไม่ได้หันมามองลู่อวี่ถงในทันที แต่กลับเอื้อมมือไปเปิดประตูฝั่งตรง