Todos os capítulos de เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี: Capítulo 11 - Capítulo 20

12วัดดวงเมื่อเจียลี่เดินเท้ากลับมาถึงบ้านพักแบ่งเช่าหลังเดิม ทันทีที่ก้าวขาเข้าประตูบ้านมา เธอก็เจอกับหญิงเจ้าของบ้านยืนกอดอกดักหน้าอยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง"วันนี้วันที่สี่แล้วนะแม่หนู ถ้าคิดจะอยู่ต่อก็จ่ายค่าที่พักมาด้วย ห้ามค้างเด็ดขาด"เจียลี่ไม่ได้พูดโต้เถียงอะไร เปิดกระเป๋าผ้าใบเก่าควักเงินจำนวนสี่หยวนออกมาจ่ายเป็นค่าเช่าห้องเพิ่มอีกสองวันทันที หญิงเจ้าของบ้านรับเงินไปนับแล้วสะบัดหน้าเดินจากไปหลังจากเดินกลับขึ้นมาบนห้องพัก เจียลี่หยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง เงินที่เหลืออยู่ติดตัวในเวลานี้เหลือน้อยเต็มทีแล้ว ยุคนี้เงินทองหายากยิ่งนัก ต่อจากนี้ไปคงต้องวัดดวงสักตั้งว่าเธอจะได้งานทำหรือจะต้องซมซานกลับไปบ้านตระกูลจางให้แม่สามีปากเสียคอยกดขี่เหมือนชาติที่แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวเจียลี่เดินทางมายังโรงงานสิ่งทอเฉินซิงตามที่เจ้าหน้าที่นัดหมาย บริเวณบอร์ดประชาสัมพันธ์หน้าอาคารสำนักงานเต็มไปด้วยความคึกคัก มีผู้คนราวสามสิบคนยืนออกันอยู่เพื่อตรวจเช็กรายชื่อ เจียลี่เดินเลี่ยงฝูงชนเข้าไปยืนอยู่ด้านหน้า ค่อยๆ ไล่สายตามองรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกที่ติดอยู่บนป้ายประกาศและก็เป็นไปตามค

14ผมไม่ฟัง!ความจริงแล้ว เรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับภรรยาผู้ล่วงลับเป็นสิ่งที่เฉินเยว่ซวนก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น เขาและแม่แท้ๆ ของจื่อหานแต่งงานกันด้วยเหตุผลทางธุรกิจระหว่างตระกูลใหญ่ แม้จะไม่ได้เริ่มต้นจากความรักที่หวานซึ้ง แต่หลังจากที่ครองคู่และมีพยานรักด้วยกันหนึ่งคน ทั้งสองก็เป็นคู่สามีภรรยาที่ให้เกียรติและเคารพซึ่งกันและกันเสมอมา ชีวิตครอบครัวดำเนินไปด้วยความราบรื่นและอบอุ่นตามอัตภาพทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อแม่ของจื่อหานต้องมาด่วนจากไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยโรคร้ายในขณะที่จื่อหานมีอายุได้เพียงห้าขวบ เหตุการณ์สะเทือนใจในครั้งนั้นสร้างความโศกเศร้าและทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้ในจิตใจของเด็กน้อยมาจนถึงทุกวันนี้ จื่อหานจึงกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นและโหยหาความรักจากมารดาจนกระทั่งในวันที่เขาพลัดตกน้ำและได้รับความช่วยเหลือจากจ้าวเจียลี่ ทันทีที่จื่อหานลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าของเธอในระยะกระชั้นชิด จ้าวเจียลี่มีโครงหน้าคล้ายคลึงกับแม่แท้ๆ ของเขาถึงเจ็ดส่วน ประกอบกับน้ำเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยน ทำให้จื่อหานทึกทักเอาเองว่าเธอคือคุณแม่ที่ฟื้นคืนชีพและกลับมาหาเขาอีกครั้ง"จื่อหาน ฟังพ่อนะ คุณน้าเ

16ไม่กินข้าวมากี่วันแล้วหลังจากร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน คุณชายน้อยจื่อหานก็ค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงสูดน้ำมูกเบาๆ แต่แขนเล็กๆ นั้นยังคงโอบกอดเอวของจ้าวเจียลี่เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกเพียงนิด ร่างตรงหน้าจะเลือนหายไปเหมือนในความฝันจ้าวเจียลี่สัมผัสได้ถึงแผ่นหลังที่สั่นเทาและร่างกายที่ดูซูบลงไปมากของเด็กน้อย เธอย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับเขา มือเรียวบางเอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสอย่างเบามือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเอาใจใส่"คุณชายน้อยคะ ดูสิคะ ร้องไห้จนหน้าตาเลอะเทอะหมด เห็นคุณพ่อบอกว่าไม่ยอมกินข้าวมาหลายวันแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมกินข้าวเลยล่ะคะ รู้ไหมว่าถ้าไม่ยอมกินข้าวร่างกายก็จะไม่มีแรง แล้วถ้าคุณชายน้อยเจ็บป่วยไป น้าจะเสียใจมากเลยนะ"เจียลี่ส่งยิ้มบางๆ ให้พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ขอบตาของเด็กชายเฉินจื่อหานช้อนดวงตากลมโตที่ยังคงปริ่มน้ำตาขึ้นมอง ปากเล็กๆ เม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยประท้วงเสียงอ้อมแอ้ม"ก็...ก็คุณพ่อบอกว่าคุณแม่ตายไปแล้ว คุณพ่อโกหก ผมก็เลยโกรธ ผมไม่อยากกินข้าวครับ"เด็กชายปรายตาขุ่นเคืองไปทาง

18ขอโทษครับเจียลี่ตระหนักถึงสถานะของตนเอง เธอจึงยังคงให้ความเคารพและเกรงใจเฉินเยว่ซวนอยู่เสมอ อีกทั้งลึกๆ ในใจเธอยังไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานเข้าใจผิด หรือเอาเธอไปนินทาในทางเสียหายจนเสียประวัติการทำงาน อยู่ที่ทำงานเธอคือพนักงานธรรมดาที่ต้องตั้งใจหาเงิน พอกลับถึงบ้านเฉิน เธอคือผู้รับจ้างที่ทำหน้าที่มารดาจำเป็นตามข้อตกลงเธอแบ่งแยกเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกันอย่างชัดเจน ตลอดทั้งวันเธอก้มหน้าก้มตาเรียนรู้งานอย่างขยันขันแข็ง และคอยส่งเอกสารให้ประธานหนุ่มตรงเวลา แม้ว่าตอนกลับบ้านจะนั่งรถคันเดียวกับเขาก็ไม่มีใครสงสัย เพราะตำแหน่งของเธอที่ทำงานใกล้ชิดท่านประธานนั้น การที่จะออกไปดูงานนอกสถานที่ด้วยกันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกครั้นเมื่อถึงตอนเลิกงาน เสียงเครื่องยนต์ก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิน ทันทีที่ประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก จ้าวเจียลี่ก้าวลงมาพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลในมือ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้จัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เสียงฝีเท้าของเด็กชายตัวน้อยก็ดังแว่วมาเฉินจื่อหานในชุดเอี๊ยมกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้มดูสะอาดสะอ้าน วิ่งหน้าตั้งแก้มแดงปลั่งตรงเข้ามาหาเ

20นี่เธอท้องงั้นเหรอ สัญชาตญาณความเป็นหมอทำให้พอจะเดาออกว่านี่อาจเป็นปัญหาส่วนตัวที่คนไข้ไม่ต้องการเปิดเผย เขาจึงปิดกระดานบันทึกอาการลงพลางเอ่ยขอร้องสั้นๆ ก่อนจะเลี่ยงเดินจากไป"ถ้าอย่างนั้นหมอขอตัวไปตรวจคนไข้เตียงอื่นก่อนนะครับ ช่วงนี้ก็ให้คนไข้นอนพักผ่อนเยอะๆ และทานอาหารที่มีประโยชน์ก็พอ"ทันทีที่แผ่นหลังของหมอลับสายตาไป หลี่กุ้ยเซียนที่ยืนเบิกตาค้างไปชั่วครู่ก็ได้สติกลับคืนมา ใบหน้าที่เคยบูดบึ้งแปรเปลี่ยนเป็นอึ้งตะลึง หล่อนค่อยๆ เผยรอยยิ้มกว้างดีใจจนเนื้อเต้น ก้าวเข้าไปเกาะขอบเตียงพินิจมองหน้าท้องของเสี่ยวเหมยด้วยดวงตาเป็นประกาย"เสี่ยวเหมย! นี่เธอท้องงั้นเหรอ เธอกำลังจะมีลูกให้ตระกูลจางของฉันแล้วใช่ไหม"หลี่กุ้ยเซียนอุทานเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น หล่อนคิดเองเออเองเสร็จสรรพ โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิดว่าเด็กในท้องของเสี่ยวเหมยจะเป็นสายเลือดของจางเว่ยถิงหรือไม่ หล่อนทึกทักไปไกลว่านี่คือปาฏิหาริย์ที่สวรรค์ประทานหลานชายมาสืบสกุลตระกูลจางในขณะที่ลูกชายของหล่อนนอนเป็นผักขยับเขยื้อนไม่ได้อยู่บนเตียง"โอ๊ย! สวรรค์มีตาแท้ๆ ตระกูลจางของฉันไม่สิ้นไร้ไม้ตอกแล้ว เว่ยถิงเอ๋ยแกกำลังจะมีลูก