Semua Bab เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี: Bab 61 - Bab 70

61เจ้าแมวมื้อค่ำผ่านพ้นไป เจียลี่พาจื่อหานออกมาเดินเล่นรับลมในสวนหน้าบ้าน ส่วนเฉินเยว่ซวนหอบงานที่บริษัทกลับมาทำเงียบๆ ในห้องทำงานส่วนตัวขณะที่เจียลี่และจื่อหานเดินอยู่ในสวนหิน ทันใดนั้นเจ้าแมวสีขาวขนปุยตัวหนึ่งก็กระโดดข้ามกำแพงเข้ามา จื่อหานดวงตาเป็นประกาย เขารีบวิ่งเข้าไปอุ้มแมวตัวนั้นไว้แนบอกด้วยความตื่นเต้น"คุณแม่ดูสิ มันน่ารักจังเลย" จื่อหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ“แมวตัวนี้มาจากไหนกันนะ น่ารักจริงๆ ด้วย”"ผมขอเลี้ยงมันได้ไหมครับ"เจียลี่มองแมวตัวนั้นด้วยความเอ็นดู เธอย่อตัวลงแล้วลูบศีรษะจื่อหาน "แม่ไม่รู้ว่าแมวมีเจ้าของหรือเปล่า อีกอย่างถ้าจะเลี้ยงสัตว์ในบ้านก็ต้องได้รับอนุญาตจากคุณพ่อก่อนด้วย"จื่อหานพยักหน้าพลางยิ้มกว้างเตรียมจะอุ้มแมววิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อขออนุญาตเฉินเยว่ซวน แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นสวน เสียงเรียกจากหน้าประตูรั้วก็ดังขึ้นเสียก่อน"ขอโทษทีนะจ๊ะ มีใครเห็นแมวสีขาวขนปุยแถวนี้บ้างไหม" เป็นเสียงของหญิงวัยกลางคน ซึ่งบ้านของเธออยู่ติดกับคฤหาสน์ตระกูลเฉินเพียงแค่กำแพงกั้น เจียลี่จำได้ทันทีว่าเธอคือป้าข้างบ้านที่จะเจอทุกครั้งตอนออกไปทำงานตอนเช้า"คุณป้าค

63งานจัดเลี้ยงพนักงานลู่อวี่ถงพูดแล้วก็เดินตรงไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ เธอเปิดประตูที่นั่งเบาะหลังแล้วเข้าไปนั่งตำแหน่งข้างเฉินเยว่ซวน ทำให้เจียลี่ที่เดินตามมาต้องเปลี่ยนไปนั่งข้างเลขาหม่าซึ่งทำหน้าที่ขับรถแทนเลขาหม่าปรายตามองเจียลี่ที่นั่งลงข้างๆ ก่อนจะเหลือบมองผ่านกระจกหลัง เห็นสีหน้าเรียบตึงและแววตาที่เย็นชาของเฉินเยว่ซวนเขาก็กลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทจนน่าอึดอัด"ไม่เป็นไรค่ะ เลขาหม่าออกรถได้เลย"เจียลี่พูดเบาๆ ให้พอได้ยินแค่สองคน พอเห็นว่าเธอไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย เลขาหม่าก็รีบเหยียบคันเร่งพารถเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ทันที รถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าบริษัทเฉินซิงในเวลาต่อมา ทันทีที่ก้าวลงจากรถ บรรยากาศภายในบริษัทดูครึกครื้นเป็นพิเศษ พนักงานหลายคนต่างเดินขวักไขว่ อีกส่วนกำลังง่วนอยู่กับการตกแต่งสถานที่ เนื่องจากวันนี้มีการจัดงานกินเลี้ยงพนักงานประจำปี ที่มุมหนึ่งของโถงใหญ่ซึ่งถูกตกแต่งด้วยริบบิ้นสีทองและดอกไม้สดสำหรับงานเลี้ยง ซูฉินและเสี่ยวเหมยยืนหลบมุมมองตรงมายังประตูทางเข้า สายตาของเสี่ยวเหมยจับจ้องไปที่เจียลี่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถ ความอิจฉาริษยาฉายชัดใน

65ใครตกลงมาลู่อวี่ถงเดินนำเสี่ยวเหมยขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้า สถานที่นั้นเงียบเชียบและไร้คนรบกวน หล่อนเดินตามแผ่นหลังของลู่อวี่ถงจนมาหยุดอยู่ริมขอบที่มีเหล็กกั้นอยู่แต่มองลงไปขางล่างก็รู้สึกหวาดเสียวไม่น้อย เบื้องหน้าเห็นท้องฟ้าโปร่งใสและบ้านเรือนผู้คนไกลสุดลูกหูลูกตา สายลมเอื่อยๆ โชยมาทำให้หนาวสั่นไปถึงกระดูก“ตกลงคุณมีแผนการยังไงที่จะทำให้ฉันได้เป็นคุณนายเฉินเหรอคะ”ในขณะที่เสี่ยวเหมยกำลังเอ่ยปากถามถึงแผนการนั้น ลู่อวี่ถงกลับหันมาส่งยิ้มเย็นเยียบให้ ก่อนจะออกแรงผลักเธอเต็มกำลัง ร่างของเสี่ยวเหมยที่ยังไม่ทันตั้งตัวเสียหลักหงายหลังดิ่งลงไปสู่พื้นคอนกรีตโดยไม่มีโอกาสได้ร้องสักแอะตุบ!เสียงร่างกระแทกพื้นลานด้านล่างดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของพนักงานสองสามคนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้น พนักงานส่วนใหญ่ที่นั่งอยู่ในห้องโถงต่างวิ่งกรูออกมามุงดูกันอย่างโกลาหนเจียลี่กับเลขาหม่าที่กำลังดูแลความเรียบร้อยในงานก็รีบวิ่งตามคนอื่นออกมาดู ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้ตัวเย็นเฉียบจนแทบหยุดหายใจตรงลานหน้าประตูเข้าอาคาร ร่างของเสี่ยวเหมยนอนอยู่บนพื้นคอนกรีต แขนขาที่เคยเรียวสวยบิดผิดรูปอย่าง

67เด็กปากเสียคำพูดของจื่อหานบาดลึกความรู้สึกจนทำให้ลู่อวี่ถงตาแดงก่ำ รอยยิ้มที่เธอพยายามฝืนยิ้มค้างไว้บนใบหน้า ลู่อวี่ถงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือด"เด็กปากเสีย!"จื่อหานวางชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ลงแล้วเงยขึ้นมองลู่อวี่ถงด้วยสายตาที่ไร้ความเกรงกลัว"ผมพูดความจริง ใครๆ ก็รู้ว่าคุณพยายามทำตัวให้เหมือนแม่หมิงจู”พอได้ยินแบบนั้นเธอก็พุ่งตัวเข้าไปมาหมายจะคว้าไหล่เล็กๆ ของเด็กน้อยบีบแรงๆ เพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้สัมผัสตัวจื่อหาน เจียลี่ที่ไม่รู้มาจากไหนก็รีบดึงตัวจื่อหานออกมาได้ทันท่วงที“เสี่ยวหานได้เวลาเข้านอนแล้ว”เจียลี่บอกเด็กน้อย เขารีบลุกวิ่งขึ้นห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามอง ลู่อวี่ถงยังคงแสดงสีหน้าโกรธจัดโดยไม่เก็บอาการ เพราะตรงนี้ไม่มีเฉินเยว่ซวนก็ไม่จำเป็นต้องแสดงอีก“คุณอวี่ถงคะ เมื่อกี้นี้ฉันเห็นนะว่าคุณกำลังจะทำอะไรเสี่ยวหาน”“ฉันก็แค่จะสั่งสอนหลานตัวเองเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกันจริงๆ ฉันมีศักดิ์เป็นน้าของเขาเท่ากับว่าเป็นคนในครอบครัว แล้วเธอล่ะเป็นใครก็แค่พี่เลี้ยงเด็กไม่ใช่เหรอ เธอมันก็แค่คนนอก”เจียลี่ไม่ได้ตอบโต้ ปล่อยให้ลู

69ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย"ผลการสอบปากคำเป็นอย่างไรบ้างครับ" เฉินเยว่ซวนถาม"เรื่องของคุณหมิงจู คุณลู่อวี่ถงให้การรับสารภาพหมดแล้วครับ เธอสารภาพว่าใช้จังหวะที่คุณหมิงจูเผลอแอบใส่ยาในอาหาร ทำให้โรคประจำตัวของคุณหมิงจูอาการกำเริบอย่างรุนแรงจนถึงแก่ความตาย เธอไม่ได้วางยาพิษเพื่อให้ตายทันที แต่เจตนาทำให้สภาพร่างกายล้มเหลวจนเหมือนเป็นการตายธรรมชาติ"“เป็นแบบนั้นเองเหรอครับ ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย ตอนนั้นหมิงจูก็ป่วยออดๆ แอดๆ อยู่แล้วผมเลยคิดว่าเธอตายเพราะโรคประจำตัวที่เธอเป็นอยู่”"ส่วนเรื่องเสี่ยวเหมย คุณลู่อวี่ถงสารภาพว่าที่ต้องฆ่าเพราะได้ยินเสียงในหัวสั่งให้ทำครับ”“เสียงในหัวเหรอครับ”“ครับ เธอหมกมุ่นกับคุณเฉินมากจนถึงขั้นที่เรียกว่าอาการทางจิต เธอต้องการกำจัดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้คุณไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร เธอบอกว่าเสียงนั้นสั่งให้เธอจัดการทุกคนซะ รวมไปถึงคุณเจียลี่ด้วย สำหรับคุณเจียลี่อยู่ในช่วงวางแผนว่าจะกำจัดยังไงดีแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลงมือทำ นับว่าเป็นโชคดีนะครับที่คุณเฉินรู้ว่าเธอฆ่าเสี่ยวเหมยและถูกจับตัวไปก่อน ไม่อย่างนั้นคุณเจียลี่ก็อาจจะตกอยู่ในอันตราย"เจียลี่ที่นั่งฟังอยู่