Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

ตอนที่4 เริ่มบุกไปหาถึงที่ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้าโรงแรม ขับไปยังตึกสูงใจกลางเมือง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ไปรญ่าก็ก้าวเดินออกมาตามซีมอนอย่างสง่างาม ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทราคาแพงตัดเย็บอย่างประณีต ส่วนหญิงสาวสวมเดรสเรียบหรูที่ยิ่งขับให้เธอดูโดดเด่นกว่าทุกครั้ง ซีมอนยื่นแขนออกมาให้ตามมารยาท ไปรญ่าชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคล้องแขนเขาไว้หลวม ๆ แล้วเดินตามเข้าไปด้านใน โดยมีเลขาส่วนตัวของซีมอนเดินตามหลังในระยะไม่ห่างร้านอาหารกึ่งบาร์บนดาดฟ้าตึกสูงใจกลางกรุงเทพฯ เปิดรับวิวเมืองแบบ 360 องศา แสงไฟจากตึกระฟ้าส่องประกายระยิบระยับตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืน บรรยากาศหรูหรา เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆระหว่างเดินผ่านโซนด้านหน้า ไปรญ่าก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งดื่มและรับประทานอาหารกันอยู่ก่อนแล้ว ทุกคนหันมามองเธอพร้อมกันอย่างตกใจ ไปรญ่าหันไปจิกตาใส่ ทุกคนที่ตั้งท่าจะเอ่ยทักก็ปิดปากลงทันที จากนั้นเดินควงแขนซีมอนผ่านโต๊ะของพวกเขาไปหน้าตาเฉย ราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเมื่อทั้งคู่เดินผ่านไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็สั่นเบา ๆมีนา: ไหนบอกไม่ค่อยสบายยะ

ตอนที่6 วางแผนเก่งมือเรียวที่ถือผ้าขนหนูค่อย ๆ ลากผ่านแผงอกแกร่งช้า ๆ ราวกับตั้งใจยืดเวลาให้เนิ่นนานกว่าที่ควร ตั้งใจใช้ปลายนิ้วบางสัมผัสผิวกายของเขาแผ่วเบาเป็นระยะ ซีมอนยืนนิ่ง ดวงตาคมก้มมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ"เช็ดแบบนี้...เมื่อไหร่จะเสร็จ""หนูกลัวคุณเจ็บนี่คะ""รีบเช็ด จะได้ออกไปกินข้าว ฉันยังมีประชุมต่อ" ไปรญ่าหยุดมือ เงยหน้ามองเขา ดวงตาฉายแววน้อยใจ"คุณรังเกียจหนูขนาดนั้นเลยเหรอคะ""ฉันพูดตอนไหนว่ารังเกียจ""ก็คุณเย็นชากับหนู แถมยังไล่หนูอีก""เฮ้อ!" ซีมอนถอนหายใจเบา ๆ"ไปรญ่า...เธอยังเด็ก เลิกคิดเรื่องพวกนี้ซะ""หนูยี่สิบแล้วนะคะ""แต่ฉันอายุพอ ๆ กับพ่อเธอ" เขาพูดขึ้นน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมจ้องหน้าเธอ"ถ้าเธออยากได้อะไร ก็บอกฉันตรง ๆ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้" หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนพึมพำเสียงแผ่ว"แด๊ดก็ไม่รักหนู...คุณก็ไม่รักหนู...ไม่มีใครรักหนูสักคน""ใครบอกเธอ" สีหน้าเข้มดุอ่อนลงเล็กน้อย เขาหยิบผ้าขนหนูคืนจากมือเธอ"พอแล้ว ออกไปรอฉันข้างนอก แต่งตัวเสร็จ ฉันจะพาไปกินข้าว"สิ้นประโยคนั้น...ร่างบางก็เขย่งปลายเท้าขึ้นอย่างรวดเร็วจุ๊บ!ริมฝีปากชมพูอวบอิ่ม

ตอนที่8 สั่งสอนเด็กดื้อจนแทบขาดใจ"ไปรญ่า! ใส่เสื้อผ้าซะ" เสียงกดต่ำบอกออกไป พยายามควบคุมสติที่จวนเจียนจะระเบิด"กลัวจะอดใจไม่ไหว้เหรอคะ หนูเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะอดทนได้นานแค่ไหน” คำพูดอวดดีเชิดหน้าใส่เขาอยู่ตอนนี้ทำลายความอดทนของซีมอนจนหมดสิ้น“ในเมื่อเตือนดี ๆ แล้วไม่ฟัง เธอก็ควรจะได้รับบทเรียนซะบ้าง ว่าอย่าท้าทายฉัน”พรึบ!"กรี๊ด!" ไปรญ่าร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ ข้อมือของเธอถูกมือหนารวบเอาไว้แน่น ก่อนที่ซีมอนจะใช้แรงมหาศาลผลักร่างเปลือยเปล่าของเธอลง ไปนอนราบกับเตียงหนาอย่างแรง แล้วตามขึ้นมาคร่อมทับ ร่างแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกดทับลงมาจนเธอแทบจมลงไปกับฟูกนุ่ม"คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอจริง ๆ ใช่ไหม ไปรญ่า!"สายตาคมเข้มดุดันที่จ้องลงมาทำให้อารมณ์ฮึกเหิมเมื่อครู่ของเด็กสาววูบหายไป ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากประท้วง ริมฝีปากหนาก็กดกระแทกลงมาปิดปากอิ่มอย่างรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการลงโทษและสั่งสอน บดขยี้จนเธอรู้สึกเจ็บและหอบหายใจไม่ทัน"อื้อ!...คุณ" ไปรญ่าครางประท้วงในลำคอ ใบหน้าสวยเริ่มเหยเกเมื่อเขาถอนจูบออก แล้วซุกไ

ตอนที่10 หลงกลเด็กสาวเสียงของแดเนียลดังขึ้น ทำให้ไปรญ่ารีบถอยห่างออกจากซีมอนทันที ซีมอนยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ สีหน้าเรียบนิ่งราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ไม่มีอะไรค่ะแด๊ด แค่คุยกันเรื่องธุรกิจนิดหน่อยค่ะ""งั้นเหรอ ลูกควรเรียนรู้งานกับอาซีมอนเยอะ ๆ นะ เพื่อนแด๊ดคนนี้เก่งมาก" ไปรญ่าได้แต่ยิ้มเจื่อนตอบกลับ ส่วนชายหนุ่มนั้นยังทำสีหน้าเรียบนิ่งยังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินต่อ ครอบครัวนักธุรกิจกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม"สุขสันต์วันเกิดครับคุณแดเนียล""อ้าว! คุณวิทยา ขอบคุณครับ นึกว่าคุณงานยุ่งจนไม่มีเวลามานะครับ" ทั้งสองจับมือทักทายกันอย่างคุ้นเคย"ไม่ได้เจอกันหลายปีเลยนะครับ""ใช่ครับ วันนี้ตั้งใจมาอวยพรวันเกิดคุณโดยเฉพาะ" วิทยาหัวเราะก่อนหันไปหาลูกชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ"นี่ลูกชายผมครับ...ทินกร เพิ่งกลับมาช่วยงานที่บริษัทได้ไม่นาน"ชายหนุ่มก้าวออกมายืนด้านหน้า ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม"สวัสดีครับคุณอา"แดเนียลยิ้มกว้าง"โตขนาดนี้แล้วเหรอ ตอนเจอกันครั้งสุดท้ายยังเป็นเด็กอยู่เลย""ทินกรพึ่งเรียนจบจากอังกฤษ ตอนนี้กำลังเริ่มเรียนรู้งานที่บริษัท" วิทยานำเสนอลูกชายตัวเองเต็มที่"ผมล่ะอิจ

ตอนที่12 คุณอาจำกลิ่นนี้ได้ไหมพรึบ!ร่างบางถูกผลักลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนเรือนร่างนุ่มนิ่มจมลงไปกับฟูกหนา ซีมอนยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง มือหนาถอดเสื้อสูทสีดำราคาแพงโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ตามด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกปลดกระดุมออกอย่างรวดเร็ว ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ลอนซิกแพ็กเรียงตัวสวยงาม และมัดกล้ามสมส่วน ร่างสูงใหญ่ถึง 190 เซนติเมตร"อึก" ไปรญ่าลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนไม่ได้ ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนสั่นระริก สายตาจับจ้องลอนกล้ามเนื้อของเขาด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มที่พุ่งสูงขึ้น"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ" ซีมอนเอ่ยบอกเสียงเรียบต่ำ แต่แววตาจ้องจะขย้ำเธอช่างสวนทางกับคำพูดอย่างเห็นได้ชัด"รีบกินหนูเถอะค่ะ กลืนกินหนูเข้าไปทั้งตัว" ไปรญ่าสวนกลับเสียงพร่า ยิ้มท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ พูดจบหญิงสาวก็ขยับตัวลุกขึ้นจัดการถอดชุดเดรสยาวสีหวานโยนทิ้งลงพื้นอย่างยั่วยวน ร่างทั้งร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อน โชว์ผิวขาวเนียนละเอียด เนินอกอวบ และบั้นท้ายกลมมนน่าบดขยี้ มือเล็กเอื้อมไปถอดกางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋วที่เหลืออยู่ชิ้นสุดท้าย สะบัดโยนตรงไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มทันทีฟุบ!ซีมอนยกมือหนาขึ้นมารับ