All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 271 - Chapter 280

สองเดือนผ่านไป"วันนี้เธอมีสอบวันสุดท้ายแล้วใช่ไหม" เจเดนเอ่ยถามเสียงทุ้มนุ่มเมื่อรถขับมาจอดหน้าตึกคณะ"ใช่ค่ะ ถามทำไมเหรอคะ""เปล่า ตอนเย็นไปดินเนอร์กัน ฉันจองร้านอาหารไว้แล้ว" ฝ่ามือหนายังจับมือเล็กและลูบไล้หลังมืออยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อยให้เธอลงจากรถ"ได้สิคะ" เอวาตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม"ถ้างั้นเจอกันตอนเย็น สอบเสร็จเดี๋ยวฉันมารับ""ค่ะ ขอให้มีวันที่ดีนะคะ" เสียงหวานกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูลงจากรถตอนเย็นเจเดนพาเอวามาดินเนอร์บนดาดฟ้าของโรงแรมหรู แสงไฟเมืองเบื้องล่างระยิบระยับเคล้ากับท้องฟ้ายามค่ำที่เต็มไปด้วยดวงดาวทอประกายมากมาย สร้างบรรยากาศโรแมนติกจนน่าเก็บไว้ในความทรงจำ"บรรยากาศที่นี่สวยมากค่ะ""ฉันดีใจที่เธอชอบ""ขอบคุณนะคะที่พามา""ถ้าเธอชอบฉันสามารถพามาที่นี่ทุกวันยังได้เลย หรืออยากไปที่ไหนบนโลกใบนี้ฉันสามารถพาเธอไปได้หมด แค่เธอบอกฉัน""ขอบคุณค่ะ ทานอาหารเถอะค่ะเดี๋ยวจะเย็นซะก่อน" คำพูดฟังดูปกติ แต่ลึก ๆ มันคือตัดจบบทสนทนาเพราะไม่สนทนาเรื่องนั้นต่อ เจเดนเข้าใจดี"ทานเถอะ"อาหารค่ำคืนนี้รสชาติอร่อยถูกปากเป็นพิเศษ เอวาทานจนหมดจาน แถมยังดูเอ็นจอยกับอาหารแต่ละจานอย่

เอวาควบคุมพวงมาลัยด้วยแรงทั้งสองมือ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แรงเหวี่ยงมหาศาลกำลังจะทำให้รถหลุดจากไลน์ เสี้ยววินาทีนั้น เธอเหยียบเบรกซ้ำเล็กน้อยเพื่อดึงจังหวะก่อนจะรีบปรับองศาพวงมาลัยใหม่ รถของเธอสไลด์ออกเล็กน้อย...ล้อหลังเกือบข้ามขอบขาวของแทร็ก!เจเดนเห็นทุกอย่าง เขาหันพวงมาลัยหักออกนิดเดียวเพื่อเปิดช่องไม่ให้รถของเอวาปะทะ ทันทีนั้นเองที่รถทั้งสองเบียดกันแบบเฉียดเสี้ยวมิลลิเมตร!"เฮ้!!!!" เสียงผู้ชมร้องฮือกันลั่นสนาม ทีมช่างหลายคนถึงกับลุกพรวด! แต่ในที่สุด...เอวาควบคุมรถกลับเข้าสู่ไลน์ได้สำเร็จ!เธอหอบหายใจ เหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง หัวใจยังเต้นไม่หยุด เธอเงยหน้ามองด้านข้าง รถของเจเดนยังอยู่ข้างเธอ นำเธอเพียงเล็กน้อยรอบสุดท้าย...สนามตรงหน้าเหลือเพียงไม่กี่ร้อยเมตรก่อนเข้าโค้งสุดท้าย โค้งขวารูปเคียวที่โอบล้อมด้วยกำแพงยางสูง และไม่มีพื้นที่หลบหลีกใด ๆ หากผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียวเจเดนยังคงนำอยู่ครึ่งคัน รถสีดำของเขาแนบแน่นกับเส้นเรซซิ่งไลน์อย่างไร้ที่ติ แต่เอวา...ยังอยู่ตรงนั้น ตามหลังเขามาเหมือนเงาเธอรู้ว่ามีเพียงหนึ่งโอกาสสุดท้ายเท่านั้น ถ้าเธอรอให้หลังกว่านี้อีกเพียงสามวินาที...ทุกอย่าง

“เอ่อ..เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ” เธอเอ่ยโกหกเบา ๆ แทบไม่มองหน้าเขา แสงในห้องสลัวเกินกว่าจะเห็นสีหน้าได้ชัด แต่เจเดน เขาแค่ฟังเสียงเธอ เสียงที่สั่นเล็กน้อย...ไม่มั่นใจ...ไม่เหมือนกับเวลาที่เธอพูดความจริง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ“โอเค ถ้างั้นเธอก็นอนพักเถอะ”“ค่ะ คุณก็ลุกไปนอนที่โซฟาเถอะค่ะ มานั่งหลับอยู่แบบนี้จะปวดหลังเอา” เอวาหันมามองเขานิดหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยนฝ่ามือหนายื่นไปจับมือเล็กแน่น เจ้าของดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องใบหน้าของเธออย่างหนักแน่น สายตาคู่นั้นกำลังบอกอะไรเธอหลายอย่าง“ฉันไม่อยากห่างเธอแม้แต่นาทีเดียว”ตอนเช้าเช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องพักฟื้น กลิ่นยาและแอลกอฮอล์ยังอบอวลอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศภายในห้องกลับนิ่งสงบเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่ราล์ฟจะก้าวเข้ามาพร้อมพยาบาลหนึ่งคน“ยังรู้สึกเวียนหัวอยู่หรือเปล่า” เขาทักสั้น ๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้เตียง“เปล่าค่ะ” เอวาเอ่ยตอบเบา ๆ เจเดนก็พยักหน้ารับคำทักอย่างเงียบ ๆราล์ฟเริ่มตรวจดูอาการเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว วัดชีพจร ฟังเสียงหัวใจ ตรวจม่านตา ทุกอย่างดูเป็นไปตามปกติ จนกระทั่งเขาวางเคร

ไม่มีใครเอะใจ เพราะเคยได้ยินเอวาเล่าถึงว่าแม่ของเธอจากโลกใบนี้ไปแล้ว และในวันนี้...เธอก็ขอใช้มันเป็นข้ออ้าง เพื่อบอกลาทุกอย่างเงียบ ๆเจมขับรถไปส่งเธอที่สนามบินตามคำสั่ง เขาไม่รู้เลยว่าครั้งนี้…เธอจะไม่กลับมาอีกแล้วแต่เหมือนเจมสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยขึ้นก่อนที่เอวาจะหันหลังเดินจากไป“ผมเคารพการตัดสินใจของคุณเอวานะครับ ของชิ้นนี้ได้โปรดพกมันติดตัวไว้ตลอด ถือซะว่าเป็นของขวัญจากพี่ชายคนนี้ ของสิ่งนี้จะช่วยคุ้มครองคุณเอวาให้ปลอดภัย โชคดีนะครับ เดินทางปลอดภัย”“ขอบคุณค่ะพี่เจม” เอวารับมาแล้วคล้องเข้าที่คอ เพราะของที่เจมให้มานั้นคือสร้อยพระองค์เล็กที่ถูกหลอมขึ้นจากทองคำขาว จากนั้นก็เอ่ยลาแล้วเดินหันหลังเข้าไปด้านในสนามบินเจเดนกลับมาถึงบ้านในช่วงดึก หลังจากประชุมยืดเยื้อเกินเวลา เขาถอดเสื้อสูทลวก ๆ มาถือไว้ในมือ ก่อนก้าวขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนอย่างอ่อนล้า เขาเปิดประตูห้องเข้าไปในความมืด แสงไฟจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามา ไม่มีร่างบางนอนอยู่บนเตียง ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันเจเดนขมวดคิ้ว เขากวาดตามองไปรอบห้อง รีบสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังห้องแต่งตัว เขารีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ

"ลูกแน่ใจใช่ไหมว่าเธอจะอนุญาตให้เราพบ นั่นมันบ้านของเธอเราไม่มีสิทธิ์เข้าไปโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต" แม่ของเจเดนเอ่ยถาม เพราะที่ฝรั่งเศสกฎหมายคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลนั้นรุนแรงมาก"ผมก็ไม่แน่ใจครับ ถึงต้องให้พ่อกับแม่มาช่วยนี่ไงครับ" แววตาเจเดนแสดงออกถึงความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"พ่อกับแม่ขอให้ลูกโชคดี"รถ SUV ค่อย ๆ ชะลอลงหน้าบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในมุมเงียบสงบของหมู่บ้านชานเมืองเชียงใหม่ รั้วไม้เตี้ย ๆ สีขาวล้อมรอบพื้นที่รอบบ้านดอกไม้หลากสีเบ่งบานอยู่ริมแนวรั้ว และที่สวนเล็กข้างบ้านนั้น…ร่างของหญิงสาวในชุดธรรมดากำลังก้มปลูกต้นกล้าดอกดาวเรืองลงดิน เส้นผมถูกรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง"เอวา" เจเดนก้าวลงจากรถโดยรีรอ รีบกระโดดข้ามรั้วไม้เข้าไปในพื้นที่บ้านโดยไม่ขออนุญาตจากเจ้าของบ้านพ่อกับแม่ของเจเดนที่ลงจากรถตามมาต่างเบิกตากว้างกับสิ่งที่เห็น โดยเฉพาะผู้เป็นแม่ ถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก“Mon dieu! (พระเจ้า!) เจเดน! ลูกทำอะไรของลูก!”“คุณเห็นไหม! เขาปีนรั้วเข้าไปในบ้านของผู้หญิงคนนั้น” เธอหันไปหาสามี“ที่ฝรั่งเศสแบบนี้เข้าคุกเลยนะ”“หรือถูกยิงด้วยซ้ำ ถ้าเจ้าของบ้านมีปืน” พ่อพูดเสียงนิ่ง ๆ แ