All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 241 - Chapter 250

"ครับ ผมจะพยายามหาทางดูครับ ฝากป้าดูแลเธอด้วยนะครับ เธอเป็นเด็กน่าสงสาร""ป้าน่ะก็รักและเอ็นดูคุณเอวาเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง แต่เรื่องบางเรื่องป้าก็ไม่สามารถทำแทนเจ้านายได้""ครับ ผมเข้าใจครับ"แกร็ก!เสียงช้อนกระทบจานดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาเบา ๆ เอวาวางช้อนลงทั้งที่ข้าวในจานพร่องลงไปไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ"ทีหลังอยากกินอะไรก็ให้บอกแม่บ้าน" เสียงเรียบเอ่ยพูดขึ้นลอย ๆ แต่เป้าหมายชัดเจนเพราะบนโต๊ะนั่งกันอยู่แค่สองคน"คุณพูดกับฉันเหรอคะ""นั่งกันอยู่สองคนจะให้ฉันพูดกับใคร อากาศธาตุหรือไงหรือเธอคิดว่าฉันเลี้ยงกุมาร""เปล่าค่ะ อาหารทุกอย่างอร่อยดีค่ะ""เธอกำลังหัดเป็นคนโกหกอยู่นะเอวา""เปล่านะคะ" เอวารีบปฏิเสธข้อกล่าวหาทันควัน"อาหารอร่อย แต่เธอทานไม่ถึงสิบคำ" เจเดนปรายตามองจานตรงหน้าเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่น้ำเสียงปนดุเล็กน้อย"คุณเอวาจะรับขนมทานเล่นตอนบ่ายไหมคะ""ขอเป็นผลไม้เปรี้ยว ๆ ก็ได้ค่ะ"ท้องหรือไงถึงชอบกินของเปรี้ยว" เจเดนพูดขึ้น บางอย่างผุดขึ้นในหัว ตั้งท่าจะอ้าปากถามออกไป แต่สุดท้ายก็ไม่ถามอยู่ดีบนห้องหลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จเจเดนก็รีบเดินกลับขึ้นมาบนห้องทันที เท้ายาวเดินตรงปรี่เข้

“แต่เมนส์เธอไม่มา ก็ตรวจให้มันแน่ใจว่าท้องหรือไม่ท้อง แต่ฉันมั่นใจน้ำเชื้อของตัวเอง” เจเดนพูดขึ้นน้ำเสียงและท่าทางดูมั่นใจต่างจากเอวาที่ยืนหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับ“น้ำเชื้อห่วย ๆ ไม่ควรขยายพันธุ์ด้วยซ้ำ” ราล์ฟพูดขึ้นลอย ๆ แต่เป้าหมายชัดเจนคือเพื่อนของเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล“ปากมึงนี่นะไอ้ราล์ฟ ปากแบบนี้ไม่น่าเป็นหมอเลย”“สรุปจะตรวจหรือไม่ตรวจ”“ตรวจ/ไม่ตรวจค่ะ” ทั้งสองตอบขึ้นพร้อมกันแต่ต่างกันที่คำตอบ เอวายังปฏิเสธเสียงแข็งว่าเธอจะไม่ตรวจ“ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันไม่ได้ท้อง จะตรวจทำไมให้เสียเวลาคะ” เอวาเริ่มเสียงดังขึ้นแต่ก็พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ เพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทต่อหน้าคนอื่น“จะเอายังไงไอ้เจเดน ผู้หญิงยืนยันว่าจะไม่ตรวจ” ราล์ฟหันไปถามเจเดนสีหน้าจริงจัง หยิบหูฟังแพทย์ (สเต็ทโตสโคป) ออกมาจากลิ้นชัก“ฉันขอร้อง ตรวจเพื่อให้ฉันมั่นใจได้ไหมเอวา ถ้าเกิดเธอท้องเราจะได้รีบตรวจว่าลูกเราแข็งแรงไหม เขาสมบูรณ์หรือเปล่า เราจะได้ดูแลเขาอย่างถูกต้อง จะได้ไม่ทำอะไรที่เสี่ยงโดยไม่รู้ตัว” หนุ่มหล่อลูกครึ่งหันไปทำหน้าจริงจัง เอวามีท่าทีอ่อนลงเมื่อเห็นสีหน้าและแววตากังวลของชายหนุ่ม“ฉันต้องทำอะไรบ้า

บนโต๊ะอาหารตอนเช้าเอวาทานข้าวต้มในถ้วยจนหมด ตามด้วยนมแก้วใหญ่ที่เขาสั่งให้แม่บ้านเตรียมไว้ เจเดนมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกพอใจที่เธอยอมทานอาหารได้มากขึ้น แม้จะรู้ดีว่าวิธีที่เขาใช้ อาจไม่ใช่ทางที่ดีนักก็ตามมหาวิทยาลัยพรึบ!บีกินฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันทีที่หย่อนสะโพกลงนั่ง เอวาที่นั่งรออยู่ก่อนรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเพื่อนสาว ถึงแม้จะพึ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วัน“เธอโอเคใช่ไหมบีกิน”“ฉันโอเค ฉันขอเวลาสงบสติอารมณ์ 5 นาที” ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งแต่ก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอ“โอเค เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” เอวาได้แต่พูดให้กำลังใจออกไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนกำลังเจอกับปัญหาอะไร“เฮ้อ! แล้วเธอล่ะเอวา เธอโอเคใช่ไหม เมื่อวานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีใช่ไหม” เสียงพ่นลมหายใจพรืดยาวออกมา บีกินเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะขึ้นนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้ เอ่ยถามเพราะเมื่อวานวุ่นวายจนไม่มีโอกาสได้ทักทายหรือถามไถ่กันเลย“ฉันโอเค ฉันไม่ปล่อยให้ตัวเองพลาดหรอก” เอวาให้คำตอบแค่นั้น แต่แววตาดูเจ็บปวด บีกินเข้าใจความรู้สึกนั้นดีแม้จะไม่รู้รายละเอียดตื้นลึกหนาบางมากนัก“แล้วเธอล่ะ โอเคใช่ไหม”“ฉันโอเค แค่ตอนนี้มีเรื่องเข้าม

"แต่คุณไม่ได้สวมชุดป้องกันเลยนะคะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไงคะ""เป็นห่วงฉันเหรอ ไม่ดีหรือไงเธอจะได้เป็นอิสระไว ๆ" เจเดนเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเจือแววประชด พร้อมกับโน้มตัวเอื้อมมือไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยรัดให้หญิงสาว ก่อนจะดึงมารัดให้ตัวเอง"ฉันไม่ชอบเอาเปรียบใครค่ะ ถ้าฉันต้องไปจากคุณฉันก็ขอไปด้วยความสามารถของฉันเอง" เอวาพูดเสียงนิ่ง แววตาจริงจังจ้องหน้าชายหนุ่มไม่หลบสายตาแม้แต่น้อยขณะตอบกลับ"ก็ดี สตาร์ตเครื่องยนต์" ต่างฝ่ายต่างประชดกันเล็กน้อยเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ ในสนามว่างเปล่า แสงไฟจากสปอตไลต์สาดกระทบตัวรถแข่งสีดำด้านที่จอดนิ่งอยู่กลางลาน เอวานั่งประจำที่คนขับ มือกำพวงมาลัยแน่นจนเหงื่อซึมฝ่ามือ"คลัตช์ (Clutch) อยู่ซ้ายสุด เบรก (Brake) อยู่ตรงกลาง คันเร่ง (Accelerator) อยู่ขวาสุด" เจเดนนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าของเขาเรียบสนิท แววตานิ่งเฉียบเอวานั่งหลังตรง มือจับพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องไปข้างหน้าโดยไม่หันมองชายหนุ่มข้างกายสักนิด แม้จะรับรู้ได้ถึงแรงกดดันเงียบ ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา"ตั้งสติให้ดี ในสนามแข่ง พลาดแค่เสี้ยววินาทีนั่นหมายถึงชีวิต” ” เขาเอ่ยเสียงต่ำแต่น้ำเสียงชัดเจ

แก้วนมอุ่นที่ยังมีไอน้ำจาง ๆ ลอยขึ้น พร้อมคุกกี้ธัญพืชวางเรียงเคียงข้างกันอย่างเป็นระเบียบ แต่ไร้เงาของชายหนุ่ม ใบหน้าเรียวสวยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ'ใครเป็นคนเอามาวางไว้' เพราะเธอมั่นใจว่าแม่บ้านทุกคนหลับไปแล้วตั้งแต่ก่อนพวกเขากลับมาถึง ในใจลึก ๆ เธอเดาไม่ยากนัก...เธออดไม่ได้ที่จะคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าคือเจเดน"ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะยกแก้วนมขึ้นดื่มไปกว่าครึ่งแก้ว หยิบคุกกี้ขึ้นมาเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย แล้วยกแก้วนมที่เหลือขึ้นดื่มจนหมด เดินกลับไปห้องน้ำเพื่อบ้วนปากอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ก่อนหลับตาลงหันไปมองหมอนใบใหญ่อีกใบที่วางอยู่ข้าง ๆ แต่ไร้เงาเจ้าของที่เคยหนุน เธอคว้าเข้ามากอดซุกใบหน้าลงสูดดมกลิ่นที่ยังติดอยู่ ด้วยความเหนื่อยล้าจึงเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวทั้งที่ยังกอดหมอนคาอยู่"หึ..เวลาหลับโคตรน่ารัก แต่เวลาตื่นทำไมแผลงฤทธิ์ให้ฉันปวดหัวอยู่เรื่อยเลย" เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ คล้ายบ่น แต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มในน้ำเสียงร่างสูงเดินเข้ามาหยุดข้างเตียง มองใบหน้าหญิงสาวที่หลับสนิทใต้ผ้าห่มสีอ่อน ดวงตาเรียวหลับพริ้มอย่างไม่รู้สึกตัว