All Chapters of ห้องพักอาจารย์ร้อน: Chapter 231 - Chapter 240

เขาอุ้มเธอขึ้นแนบอกพาเธอไปยังห้องพักส่วนตัวในสนามแข่งทันที เมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็ปกคลุมรอบตัว มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สื่อสารกันแทนคำพูด“ขอโทษที่ปล่อยให้เธอเจอเรื่องแบบนั้น” เจเดนพูดขณะเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ“ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้ แต่ทุกอย่างมันจบแล้วเอวา มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก” เอวายังไม่พูดอะไร เธอแค่ซบหน้ากับอกแกร่ง รับรู้ถึงจังหวะหัวใจของคนที่ทำให้เธอร้องไห้และคนที่กำลังปลอบเธอริมฝีปากหยักแนบลงจูบซับหยาดน้ำตาบนพวงแก้มราวกับตั้งใจจะปลอบโยนให้เธอหายเศร้าทีละหยด สัมผัสแผ่วเบานั้นอ่อนโยนและอบอุ่น จนหยดสุดท้ายของความเจ็บปวดค่อย ๆ เหือดแห้งไปจากนั้นเขาจูบริมฝีปากอิ่มนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา ไม่รีบร้อน ไม่เร่งเร้า แต่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความโหยหา ค่อย ๆ กลายเป็นจูบที่ร้อนแรงยิ่งขึ้น ปลายลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้าไปช้า ๆ แสวงหาความหวานลึกซึ้งในโพรงปากของเธอ เอวาเผลอเผยอริมฝีปากขึ้นรับจูบดูดดื่มนั้นอย่างไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอกฝ่ามือหนาที่ประคองท้ายทอยค่อย ๆ เคลื่อนลง ไล้ผ่านแนวสันหลัง ก่อนสอดเข้าใต้ชายเสื้ออย่างแนบเนียน สัมผัสอุ่นร้อนลู

“แวะร้านขายยาข้างหน้าให้หน่อยได้ไหมคะ”“ปวดหัวเหรอ ตัวร้อนหรือเปล่า” เจเดนหันมามองทันที ยกหลังมือขึ้นทาบหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิ"เปล่าค่ะ" เอวาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ชัดเจน“จะซื้อยาคุมฉุกเฉิน…” เจเดนชะงักทันที มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย หันขวับมองใบหน้าเรียวสวยขณะที่การจราจรข้างหน้าโล่งพอดี“เมื่อคืน…คุณไม่ได้ใส่ถุง” น้ำเสียงของเอวาไม่ได้กล่าวโทษ แต่ฟังดูจริงจังและรับผิดชอบต่อตัวเองเจเดนยังคงขับต่อไปด้วยความเร็วปกติ ดวงตาจับจ้องถนนเบื้องหน้า แต่ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเธอ เขาก็หันขวับมามองเพียงแวบหนึ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววแข็งกร้าวแปลก ๆ“ไม่ต้องกิน เมื่อคืนฉันปล่อยนอก” เอวาหันไปมองเขาทันที สีหน้าแข็งขืนระคนตกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรง ๆ ขนาดนี้ รถยังคงวิ่งต่อไปบนถนนโล่งเจือแสงแดดอ่อน ไม่มีวี่แววจะเลี้ยวเข้าร้านขายยาเหมือนที่เธอบอก“จะกินทำไมยาพวกนั้นมันอันตรายต่อร่างกาย ไม่รู้หรือไง” เขาพูดต่อโดยไม่หันมามองเธออีกเอวาเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่รู้จะตอบกลับยังไงดี ความรู้สึกหลายอย่างปะปนในใจ รู้สึกสับสนว่าควรเชื่อเขาหรือไม่เธอหันไปมองข้างทางที่ไหลผ่านต

อุณหภูมิในห้องค่อย ๆ อุ่นขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้อุณหภูมิพอเหมาะสำหรับคนป่วย และเย็นพอให้ชายหนุ่มทนได้ แม้จะรู้สึกอึดอัดบ้าง แต่ก็ไม่บ่นสักคำเวลาผ่านไปเกือบห้าชั่วโมง เจเดนเช็ดตัวให้เธอด้วยความสม่ำเสมอทุกครึ่งชั่วโมง วัดไข้ทุกครั้งที่หลังจากเช็ดตัวเสร็จ แม้เธอจะหลับสนิท แต่เขาก็ไม่เคยห่างสายตาเลยสักนาทีตอนใกล้สว่าง ร่างเล็กบนเตียงเริ่มขยับน้อย ๆ เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นเผยดวงตาพร่าเบลอจากพิษไข้ ที่เพิ่งลดลงใหม่ ๆเธอกะพริบตาไล่ความมืดมัว ก่อนจะหันซ้ายหันขวา มองสำรวจรอบห้องเธอรู้ตัวว่าชุดที่สวมอยู่ไม่ใช่ชุดเดิม แต่เป็นชุดนอนผ้านิ่มของผู้หญิงที่สะอาดและเรียบร้อย ร่างกายรู้สึกดีขึ้นแม้จะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่ไม่ปวดหัวเหมือนก่อนสิ่งแรกที่เห็นถัดมา... คือเจเดนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอ เขานอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ มือข้างหนึ่งยังคงจับปรอทวัดไข้ไว้แน่นเอวาหันไปมองโต๊ะข้างเตียง เห็นกะละมังใส่น้ำกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่คู่กัน ผ้าแช่น้ำไว้จนเย็นชืด บอกให้รู้ว่ามีคนคอยเปลี่ยนให้อย่างสม่ำเสมอเมื่อคืน เธอค่อย ๆ ปะติดปะต่อทุกอย่างในหัว ก่อนจะเบาเสียงพึมพำแทบจะไม่เป็นคำ"นี่คุณดูแลฉันทั้งคืนเลยเหรอคะ

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว บ้านหลังเดิมยังคงบรรยากาศเงียบสงบเหมือนเดิม เอวายังคงใช้ชีวิตอยู่บนห้องนอนกับสวนหลังบ้าน ส่วนทางด้านเจเดนนั้นเวลาส่วนมากเขาจะใช้ชีวิตอยู่ที่สนามแข่ง'วันนี้ฉันไม่กลับบ้านนะ นอนก่อนได้เลยไม่ต้องรอ' เป็นข้อความเดิมซ้ำ ๆ ที่ได้รับจากเจเดนตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เขาให้เธอย้ายมาอยู่ห้องเดียวกัน'ค่ะ' เอวาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปแค่นั้น ไม่เคยถามหาเหตุผลว่าทำไม และการสนทนาของพวกเขาก็จบลงแค่นั้นหลังจากขึ้นสถานะว่าอ่านแล้วตอนเช้าหลังจากพิมพ์ข้อความตอบกลับเจเดนเสร็จ เอวาก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วปิดไฟลง บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงแสงสลัวจากภายนอกลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ร่างบางล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ปิดเปลือกตาลงอย่างตั้งใจ แต่นาทีแล้วนาทีเล่า...เวลากลับเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้านานนับชั่วโมง ร่างบางพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้ง เปลือกตาที่ยังคงปิดอยู่แต่สมองกลับกำลังคิดเรื่องราวหลายอย่างไหลวนอยู่ในหัว'คุณกำลังทำอะไรอยู่' เอวาหลับตาแน่น พยายามข่มความคิดในหัวให้เงียบลง แต่ยิ่งเงียบ...สมองกลับยิ่งสร้างภาพขึ้นมาชัดเจนยิ่งกว่าเดิม‘ไม่เอาน่าเอวา เลิกคิดแ

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงเจเดนเดินกลับออกมาในเสื้อผ้าชุดใหม่หลังจากอาบเสร็จ เขาก้าวขึ้นเตียงมาทิ้งตัวลงนอน จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่พูดกับเธอสักคำ"จะไปไหน" เสียงเรียบต่ำเอ่ยขึ้น ขณะที่เอวากำลังก้าวลงจากเตียง พร้อมหนังสือในมือ"ฉันจะลงไปอ่านหนังสือข้างล่างค่ะ""เมื่อกี้ยังนั่งอ่านตรงนี้ได้""แต่ฉันไม่อยากรบกวนคุณค่ะ เมื่อคืนคุณน่าจะทำงานหนักจนไม่ได้นอน ถ้าฉันยังอยู่ตรงนี้ แสงไฟอาจจะรบกวนการพักผ่อนของคุณ” น้ำเสียงของเอวานิ่ง แต่แฝงด้วยแววประชดจาง ๆ ที่เธอเองก็เก็บไว้ไม่อยู่"กลับขึ้นมาบนเตียงเดี๋ยวนี้เอวา" เจเดนสั่งเสียงเข้ม"ฉันต้องใช้สมาธิในการอ่านหนังสือค่ะ คุณนอนเถอะค่ะหนูจะปิดไฟให้" เธอตัดบท ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เอวาเอื้อมมือปิดสวิตช์ไฟทุกดวงภายในห้อง จากนั้นรีบสาวเท้าเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับปั้ง!เสียงประตูปิดลงดังสะท้อนในความเงียบ เหมือนเป็นคำประกาศชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการอยู่ในห้องเดียวกับเขา…ในตอนนี้ตอนเที่ยงก๊อก ก๊อก ก๊อกตึก ตึก ตึกเสียงเคาะประตูปลุกให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่น แต่ยังคงปิดเปลือกตาแน่นไม่ขยับเขยื้อนเพื่อต้องการให้บุคคลที่กำลังเดินเข้ามานั้นเข้าใจว่