Todos os capítulos de ห้องพักอาจารย์ร้อน: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่31 จะลงโทษเขาแต่โดนลงโทษกลับพิพิมพ์ไม่รอช้าจับแท่งเอ็นที่จ่อหน้าเข้าปากทันที ความใหญ่โตคับแน่นจนแทบขยับไม่ได้"อื้อ…" พิพิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย ลมหายใจเธอสะดุด มือเล็กกำแท่งเอ็นแน่นโดยไม่รู้ตัวเมื่อฝ่ามือเขากดลงบนศีรษะ ไม่ได้รุนแรง…แต่ชัดว่าเขาเป็นคนคุมจังหวะ"ดูดแรง ๆ" ภาคภูมิก้มมอง สายตาคมกดต่ำลง มองปากเล็กกำลังกลืนกินแท่งเนื้อของเขาเข้าไปเกือบครึ่งลำยาว"อ่าส์…ดี กินมันจนกว่าฉันจะพอใจ" เสียงเขาไม่ดัง แต่กดลึก คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะขยับตามจังหวะของตัวเองมือของเขายังคงวางอยู่บนศีรษะเธอ คราวนี้ไม่ได้กด แค่วางไว้“แบบนั้นแหละ…” เสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย พิพิมพ์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองหน้าเขา ภาคภูมิแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย หลับตาพริ้ม กำลังเพลิดเพลินกับปากนุ่มของหญิงสาว"อ่าส์…พิมพ์" เสียงเรียกต่ำลงจนแทบเป็นคำกระซิบ จังหวะนั้นเขาก้มมองเธออีกครั้ง เมื่อปากบางถอนออกจากลำยาว เลื่อนต่ำลงไปหยอกล้อกับลูกกลม ๆ ด้านล่าง มือยังคงเคลื่อนไหวตามจังหวะเดียวกัน ช้า…แต่สม่ำเสมอ"อ่าส์…" เสียงครางของเขาหนักขึ้นชัดเจน กล้ามเนื้อเกร็งขึ้นทีละนิด ลมหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ เมื่อเธอใช้ลิ้น

ตอนที่33 ความรู้สึกปิดไม่มิดรินดานั่งอยู่ที่ม้านั่งหน้าตึก มือถืออยู่ในมือ นิ้วเลื่อนหน้าจอไปเรื่อย ๆ ไม่ได้ตั้งใจรอใคร แค่รอพิพิมพ์ตามปกติเอี๊ยด…เสียงรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดไม่ไกลนัก หางตาเธอเหลือบไปมองพอดี รถคุ้นตา อาจารย์หนุ่มเปิดประตูลงจากรถ ในมือถือถุงอาหารเช้า เขาเดินตรงเข้ามา หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ รินดาเงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้างตั้งแต่ยังไม่ทันพูด ตาหยีเล็กน้อย“ไหนอาจารย์บอกว่ามีธุระตอนเช้าไงคะ” เสียงหวานเอ่ยทักทาย สาดความสดใส“เสร็จแล้ว” เขาตอบสั้น ๆ สายตาเธอเลื่อนไปที่ถุงในมือเขา“แล้วนั่นอาจารย์ถือถุงอะไรมาคะ”“ภาคภูมิฝากซื้อมาให้คุณกับพิพิมพ์” เขายื่นถุงให้ รินดายื่นมือมารับอย่างงง ๆ“รีบกินแล้วรีบเข้าเรียน อย่ามัวแต่เล่นโทรศัพท์” พูดจบก็หันหลังเดินกลับทันที ไม่รอให้เธอขอบคุณ หรือถามอะไรต่อ รินดายืนงงมองถุงในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นมองตามหลังจนเขาขึ้นรถแล้วขับออกไป"ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย" เธอเปิดดูสีหน้าตื่นเต้น มุมปากยกยิ้มตลอดเวลา ก่อนจะหยิบแซนด์วิชปลาย่างออกมา กัดเข้าไปคำโต เคี้ยวตุ้ย ๆ น่าเอร็ดอร่อย ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอเพิ่งทานโจ๊กกับนมไปแล้ว แต่ก็ยังกินต่อจนหมด สี

ตอนที่35 ผู้ใหญ่สติหลุดนักศึกษาทยอยเก็บของ เสียงคุย เสียงแซวยังไม่หาย“รอฉลองงานแต่งนะเว้ย!”“อย่าลืมแจกการ์ดนะ!” รินดาหัวเราะ ยิ้มร่า อาจารย์หนุ่มกำลังเก็บของอยู่หน้าห้อง"ให้หนูช่วยไหมคะ" หญิงสาวรีบเสนอตัวเข้าไปช่วยทันที เพื่อน ๆ มองหน้ากันแล้วอมยิ้ม ทยอยเดินออกจากห้องภายในห้องเงียบลง เหลือเพียงอาจารย์หนุ่ม รินดา ส่วนพิพิมพ์นั่งแชตอยู่ที่โต๊ะไม่ได้สนใจพวกเขาทั้งสอง พิธายืนหน้าเรียบนิ่งกว่าปกติ“เมื่อกี้คืออะไร”"คะ" รินดาไม่ตอบทันที แค่ยิ้ม“หนูก็แค่ตอบคำถาม แล้วก็…จีบอาจารย์ค่ะ”“นี่มันห้องเรียน”“หนูก็ตั้งใจเรียนอยู่นะคะ และหนูยังตอบคำถามอาจารย์ได้ด้วย อาจารย์ก็เห็น” เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วตอบกลับ"เฮ้อ…" เขาถอนหายใจเบา ๆ“อย่าเอาเรื่องแบบนี้มาเล่นในคลาสอีก” รินดาเอียงคอเล็กน้อย ไม่สำนึกที่โดนดุ“งั้นเล่นข้างนอกได้ใช่ไหมคะ”คำถามนั้นทำพิธานิ่งไปเสี้ยววินาที คิ้วเข้มผูกเข้าหากัน จ้องหน้าเด็กสาว"อย่าเล่น" น้ำเสียงเขาไม่ได้ดังมาก แต่บ่งบอกชัดเจนว่าเขาจริงจัง“หนูไม่ได้เล่นนะคะ” เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด“หนูจีบจริง” บรรยากาศเปลี่ยนทันที"เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่”“ห

ตอนที่37 เด็กร้ายกว่าที่คิดลานจอดรถ“คุณจะพาหนูไปไหนคะ”“ขึ้นรถ” เขาตอบกลับสั้น ๆ ก่อนเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ แล้วจับเธอยัดเข้าไปด้านในทันที“เดี๋ยวสิคะ!” รินดารีบยื่นมือไปดันขอบประตูไว้ ไม่ยอมเข้าไปง่าย ๆ ขาเรียวพยายามยันพื้นไว้สุดแรง พิธาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง“อย่าดื้อ” เสียงทุ้มต่ำกดลงมา ขณะที่มือหนาจับข้อมือเธอออกจากประตูง่าย ๆ รินดายังขืนตัวไว้พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็โดนดันเข้าไปนั่งอยู่บนเบาะหนังสีเข้มจนได้ปัง!ประตูรถถูกปิดลง หญิงสาวหันไปมองคนด้านนอกอย่างเอาเรื่อง ขณะที่พิธาเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ สีหน้าตึงเหมือนคนที่กำลังข่มอารมณ์ตัวเองไว้เต็มที่"คริ คริ" หญิงสาวหัวเราะคิกคักออกมาสีหน้าพอใจ ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาบึ้งตึงเมื่อชายหนุ่มเปิดประตูรถขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ"คุณจะพาหนูไปไหนคะ" เธอแกล้งถามเสียงแข็ง"ไม่ต้องถามมาก""แต่กระเป๋าหนูยังอยู่ข้างในนะคะ กุญแจห้อง โทรศัพท์มือถือ แล้วก็กระเป๋าสตางค์ก็อยู่ในนั้นหมด""เดี๋ยวเพื่อนเธอก็เอากลับมาให้""แล้วหนูจะเข้าห้องยังไงคะ""…"บรื๊น…พิธาไม่ตอบคำถาม แต่กลับสตาร์ตรถและขับออกไปด้วยความเร็ว รินดาเอนตัวพิงประตูรถ มองออกไปด้านนอกเหมือนไม่สนใจ แต่ห

ตอนที่39 แพ้ทางหมาเด็กรินดายิ้มมุมปากทันที เมื่อได้ยินคำตอบของอาจารย์หนุ่ม“หมายความว่า…ที่คุณยอมไป ก็เพราะหนูเหรอคะ” เธอแกล้งถาม ทั้งที่ในใจรู้คำตอบดีอยู่แล้ว พิธาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร“เข้ามานั่งเป็นเพื่อน หรือเข้ามากวน” เขาถามกลับเสียงเรียบ“ถามฉันอยู่นั่นแหละ แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ทำงาน” รินดายิ้มกว้างกว่าเดิม ไม่เถียง เดินกลับไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟามุมห้อง พลางหันมองเขาอยู่เป็นระยะ ภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงพลิกกระดาษกับเสียงแป้นพิมพ์เบา ๆ“ถ้าหนาวก็ปรับแอร์ขึ้น” เสียงทุ้มดังขึ้นหลังผ่านไปพักหนึ่ง“ที่นี่ไม่มีผ้าห่ม” รินดาเงยหน้าขึ้นทันที“ไม่หนาวค่ะ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม“คุณทำงานเลย หนูจะนั่งเป็นเพื่อนเงียบ ๆ ไม่กวนแล้วค่ะ” พิธานิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะเลื่อนไอแพดไปอีกฝั่งของโต๊ะ“ถ้าเบื่อก็เอาไปดูหนังรอ” เว้นจังหวะ “แต่อย่ากดมั่วไปยุ่งกับงานฉัน”“ได้ค่ะ” รินดารีบลุกจากโซฟาทันที เธอเดินมาหยิบไอแพดไปหน้าตาตื่น เหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ก่อนรีบโหลดแอปดูซีรีส์ลงเครื่อง ผ่านไปไม่ถึงนาที“หนูโหลดแอปได้ไหมคะ” เธอหันมาถาม ทั้งที่แถบดาวน์โหลดขึ้นไปเกินครึ่งแล้ว“หนูอยาก