ตอนที่40 ทวนความจำจนถึงเช้าใบหน้าของทั้งสองค่อย ๆ โน้มเข้าหากันช้า ๆ ใกล้ขึ้น ใกล้จนลมหายใจอุ่นรินรดกัน อีกนิดเดียว ริมฝีปากก็แทบจะสัมผัสกันแล้วฟุบ!รินดารีบซบหน้าลงกับอกแกร่งทันที หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาข้างนอก ใบหน้าแดงจัดด้วยความอาย มือเล็กเผลอกำชายเสื้อเขาแน่น พิธาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งดึงสติตัวเองกลับมาได้“จะซบอกฉันอยู่อย่างนี้ทั้งคืนเลยหรือไง” เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะ“เปล่าค่ะ” รินดาพูดอู้อี้“แต่หนูขออยู่แบบนี้อีกแป๊บได้ไหมคะ” พิธาเหลือบมองคนในอ้อมแขน มุมปากเผลอยกขึ้นนิดหนึ่ง“อายหรือไง” เขาแกล้งถาม“เมื่อกี้ยังบอกจะจีบฉันไปเป็นพ่อของลูกอยู่เลย”“อื้อ…” รินดาซุกหน้าเข้ากับอกเขามากกว่าเดิม“อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ได้ไหมคะ” น้ำเสียงอ่อนลงชัดเจน พิธาหลุดยิ้มออกมาเงียบ ๆ ปล่อยให้เธอซบอยู่แบบนั้น ผ่านไปเกือบห้านาที ร่างบางเริ่มขยับดุกดิก“นอนดี ๆ” เสียงเรียบดังขึ้นอีกครั้ง“ดึกมากแล้ว”“หนูขอกอดอีกหน่อยได้ไหมคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมอง“เดี๋ยวก็ไม่ได้กอดแล้ว” พิธาถอนหายใจเบา ๆ“จะกอดก็นอนกอดดี ๆ” เว้นจังหวะ “เป็นเด็กหรือไง ถึงชอบขอ
آخر تحديث : 2026-06-29
