Todos os capítulos de ห้องพักอาจารย์ร้อน: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตอนที่20 โดนเด็กจีบจนเสียอาการ“คิดว่าหนูจะหาไม่เจอเหรอ ถ้าตั้งใจบอกผิดก็ไม่ควรบอกผิดแค่ตัวเดียว เพราะมันหาง่ายมาก” ยิ้มมุมปากเพิ่มเพื่อนแชต‘สวัสดีค่ะ’ หลังจากกดส่งข้อความไปก็นอนจ้องหน้าจอรอว่าเมื่อไหร่เขาจะเปิดอ่าน‘สวัสดีครับ มีเรื่องด่วนไหมครับ ถ้าไม่มีทิ้งข้อความไว้นะครับ ผมจะมาตอบพรุ่งนี้’ เขาปฏิเสธการสนทนาของเธอตั้งแต่ข้อความแรก ถึงอย่างนั้นพิพิมพ์ก็ไม่ยอมแพ้‘อาจารย์คะ หนูกำลังสรุปรายงานของอาจารย์อยู่ค่ะ หนูไม่เข้าใจตรงหัวข้อที่สอง’‘หัวข้อที่สองมันง่ายมากนะครับ ถ้าตั้งใจฟังตอนผมสอนจะเข้าใจครับ’‘อาจารย์คะ วันนี้หนูตั้งใจเรียนมากนะ แต่ตั้งใจมองหน้าอาจารย์มากกว่า’ พิธาถึงกลับอึ้งเมื่อเห็นข้อความตอบกลับ‘รินดา อย่ามาล้อเล่นกับผม’‘อาจารย์จำชื่อหนูได้ด้วยเหรอคะ อาจารย์เก่งจัง หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมคนถึงอยากมีแฟนเป็นอาจารย์’‘รินดา เธอจะถามอะไรผมก็รีบถามมา ผมยังมีงานที่ต้องทำ’‘อาจารย์คะ ถ้าหนูจะจีบอาจารย์ จะโดนหักคะแนนไหมคะ’กึก!ปากกาในมือพิธาที่กำลังตวัดเซนต์เอกสารถึงกลับหยุดอัตโนมัติ‘อย่ามาล้อเล่นกับผม ผมเป็นอาจารย์ของคุณนะ’‘อาจารย์คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับนักศึกษา

ตอนที่22 เกมเริ่มอย่างเป็นทางการความเงียบยังคงปกคลุมอยู่ในห้อง โทรศัพท์วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ หน้าจอดับสนิทแต่เหมือนมัน…เรียกร้องความสนใจพิธามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตา กลับไปที่สไลด์ เลื่อนเมาส์ พิมพ์ ลบพิมพ์อีกครั้ง แล้วก็หยุดติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้งกึกมือที่กำลังจับเมาส์นิ่งไป เขาหันไปมองทันที หน้าจอสว่างขึ้น ชื่อเดิมเด้งขึ้นมาอีกครั้ง 'รินดา' เขาจ้องอยู่แบบนั้น ไม่ขยับ ไม่หยิบ แค่…มอง“ไม่ต้องสนใจ” พึมพำเบา ๆ เหมือนเตือนตัวเอง แต่ไม่กี่วินาที มือก็เอื้อมไปหยิบขึ้นมา ปลดล็อก เปิดอ่านแชต ข้อความสั้น ๆ โผล่ขึ้นมา'เมื่อเช้าอาจารย์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ขับรถระวังด้วยนะคะ หนูเป็นห่วง'กึกสายตาคมนิ่งค้าง อ่านซ้ำอีกรอบ แล้วก็…อีกรอบ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะรีบกดหน้าจอดับทันที เหมือนทำอะไรผิด เขาวางโทรศัพท์ลงแรงกว่าปกติเล็กน้อย"เด็กบ้า"เสียงต่ำหลุดออกมา แต่ครั้งนี้ไม่ได้หงุดหงิดเหมือนก่อน ผ่านไปไม่กี่วินาที มือก็เอื้อมกลับไปหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง เปิดแชตเดิม นิ้วโป้งลอยค้างอยู่บนหน้าจอ เหมือนกำลังคิด จะตอบ…หรือไม่ตอบความคิดสองฝั่งตีกันอยู่ในหัว เหมือ

ตอนที่24 เริ่มหวั่นไหว"ผมยังไม่มีแฟนครับ""อย่างนั้นเหรอครับ ท่าทางคุณเหมือนรอข้อความจากแฟน ผมคิดว่าคุณมีแฟนแล้วซะอีก ขอโทษด้วยนะครับ""ไม่เป็นไรครับ""แต่ก็น่าจะหาแฟนสักคนนะครับ ไม่ต้องจำเป็นรอคนที่สมบูรณ์แบบ แค่คนที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุขเพิ่มขึ้นจากตอนอยู่คนเดียวก็พอแล้วครับ""คุณพริษฐ์คิดอย่างนั้นเหรอครับ แล้วถ้าเรากับแฟนมีอะไรแตกต่างกันมากล่ะครับ""ความแตกต่างไม่ใช่จุดตัดสินความสัมพันธ์ ความสุขต่างหากล่ะครับ""ความสุข ยังไงนะครับ""อืม…จะพูดยังไงดีล่ะครับ แค่เธอคนนั้นสามารถทำให้เรายิ้มได้ในเรื่องเล็กน้อย นั่นแหละครับ คือความสุข""ยิ้มได้เพียงแค่เรื่องเล็กน้อย""ครับ แค่เห็นข้อความสั้น ๆ ไม่กี่คำจากเธอ แล้วทำให้เรายิ้มได้ ทั้งที่เป็นแค่ข้อความธรรมดา ไม่ได้พิเศษอะไร""ข้อความสั้น ๆ""ครับ คุณพิธาลองหาใครสักคนดูนะครับ แค่มีใครสักคนก็ทำให้โลกที่เหนื่อยและวุ่นวายของเรากลายเป็นโลกที่น่าอยู่ขึ้นแล้วครับ" พูดจบเลขาหนุ่มก็ขอตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เขาอยู่กับคำพูดก่อนหน้านั้นหลังจากเลขาออกไป ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง พิธานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ สายตายังจับจ้องอยู่ที่เอกสารตรงห

ตอนที่26 ถูกอธิการบดีเรียกพบโรงอาหารช่วงพักเที่ยงยังคงคึกคัก นักศึกษาจับกลุ่มทานมื้อเที่ยงพร้อมเสียงพูดคุยจอแจ หัวข้อสนทนาหลักวันนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องของพิพิมพ์กับอาจารย์หนุ่ม แต่เสียงพูดคุยค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อร่างสูงเดินฝ่าฝูงคนเข้ามาโดยไม่สนใจสายตารอบข้าง ภาคภูมิเดินตรงมาหยุดตรงโต๊ะที่พิพิมพ์และรินดานั่งอยู่ แววตาคมกดต่ำ สีหน้าหงุดหงิดไม่คิดจะปิดบังกึก!หญิงสาวชะงัก กำช้อนในมือแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาหลายคู่ในโรงอาหารหันมามองแบบไม่คิดจะหลบอีกต่อไป“ทำไมไม่รับสายฉัน” เสียงเขาไม่ดัง แต่หนักพอให้โต๊ะข้าง ๆ ได้ยิน“อาจารย์มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” พิพิมพ์เม้มปากแน่น สายตาเหลือบมองรอบข้างเพียงเสี้ยววินาที ก่อนถามกลับด้วยสรรพนามที่ต่างจากทุกครั้ง"ฉันถามเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาย้อนถามฉัน" เขาเสียงแข็งขึ้น แต่ยังควบคุมไม่ให้เสียงดังจนคนอื่นได้ยิน“หนูทานข้าวอยู่ค่ะ เลยไม่สะดวกรับสาย” เธอตอบเสียงเบา ชายหนุ่มขบกรามแน่น“ไม่สะดวกหรือไม่อยากรับ” เขาถามต่อทันที น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น"อาจารย์จะคิดแบบนั้นก็ได้ค่ะ ขอโทษนะคะหนูต้องรีบทานข้าว ตอนบ่ายหนูมีเรียน" เธอรีบพูดตัดบท ยิ่งทำให้เขาโมโหขึ

ตอนที่28 งานเข้าช่วงเย็นหลังเลิกเรียน นักศึกษาทยอยเดินออกจากตึก เสียงซุบซิบยังคงมีให้ได้ยินเป็นระยะ สายตาหลายคู่แอบมองมาที่พิพิมพ์บ้าง แต่ไม่เปิดเผยเท่าตอนกลางวัน“ไปกินอะไรดีแก วันนี้ฉันหิวจะตายแล้ว” รินดาพูดขึ้นพลางยืดตัวคลายเมื่อย“อะไรก็ได้ แกเลือกเลย" พิพิมพ์ตอบกลับ ขณะก้มมองโทรศัพท์ในมือ“พิมพ์” เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหน้า พิพิมพ์ชะงัก และเงยหน้ามองทันทีร่างสูงในเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ เดินตรงเข้ามาโดยไม่รีบร้อน พอระยะห่างใกล้พอ เขาก็ดึงเธอเข้าไปกอดแน่นต่อหน้าคนทั้งตึกอย่างไม่ลังเล พิพิมพ์นิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วกอดตอบทันที“พี่เพ!” น้ำเสียงดีใจของเธอชัดเจน เผยยิ้มจนเห็นฟันขาว บรรยากาศรอบตัวเงียบลง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงซุบซิบและสายตามองมา“คนนี้ใคร แฟนเหรอ…”“โห มารับถึงตึกเลย แถมกอดกันขนาดนี้ ก็น่าจะแฟนแหละ”"แล้วกับอาจารย์ภาคภูมิล่ะ หรือว่าจะเป็นแค่ข่าวลือ" ความคิดเห็นเริ่มแตกออกเป็นสองฝั่ง พิพิมพ์เลือกนิ่งเฉย ไม่อธิบาย ไม่แก้ข่าว ปล่อยให้ทุกคนตีความกันเอง“สบายดีนะคะ พี่เพทาย” รินดาเอ่ยทักทายขึ้น"สบายดีครับ ดูจากสีหน้าเราก็คงจะสบายดีมากใช่ไหม ไปกันเถอะ เย็นนี้